“Her sabah uyanınca telefonuma bakarım, bir an için annem aramış diye... O boş bildirim, özlemin en sessiz çığlığıdır.”

“Yokluğun bir odaya sığmaz anne, her gittiğim yere benimle gelir, her baktığım aynada biraz sen kalır.”

“Ellerinin kokusunu unuttum sanırdım, ta ki bir gün markette patates soğan reyonunda kaybolana kadar.”

“Özlemek, seni telefonla arayamamak değil; arayacak bir numaranın olmamasıymış meğer.”

“Anneler günü geldiğinde değil, her gün bir yerlerde bir çiçek açtığında aklıma geliyorsun.”

“Ne zaman bir çorba içsem, içinde senin sabrının tuzunu arıyorum.”

“Sen gideli gökyüzü bile eski maviliğini kaybetti; meğer onu maviye boyayan senin bakışlarındaki sevdaymış.”

“Rüyalarımda bile bir vedanın eşiğindeyim, uyanınca özlemin yeniden başlıyor.”

“Yokluğun, bir şarkının en güzel yerinde kırılan plağa benziyor; hep o notada kalıyor hayat.”

“Bu şehirde herkes annesini arıyor bir yerlerde, en kalabalık caddede bile en yalnız benim.”