DİJİTAL KİTAPLIK

Zamane çocukları ne kadar zor beğenir oldular!

Ev sahibi kirayı artırdı. Eskisinin üçte bir fazlasını vermem gerek. Her şey pahalılaştı.

Birbirini seven çiftlerin hüznü paylaşırken birbirlerine gösterdikleri yakınlık, mutluluğu paylaşırken gösterdiklerinden ziyade olmalıydı.

"Annem ve babam beni çok severler. Vakitleri olmuyorsa ne yapsınlar. Bu iş böyle! Çok pahalı olduğu halde bána bu radyoyu bile aldılar. Bu, beni çok sevdiklerinin ispatı değil mi?"

Herkes susuyordu.
Sonra, bütün gün oyunbozanlık etmiş çocuk aniden ağlamaya başladı. Kendini tutmaya gayret ediyor ve kirli ellerinin tersiyle gözlerini ovuşturuyordu. Ama gözyaşları yanaklarından süzülüp pis yüzünde izler bırakıyordu.

Öteki çocuklar anlayışla ona bakıyor ya da gözlerini yere dikiyorlardı. Onu çok iyi anlıyorlardı. Hepsi de aynı duygu içindeydi. Kendilerini terk edilmiş hissediyorlardı.

"Ama ben eskisinden daha fazla harçlık alıyorum."
"Elbette," diye konuştu Franco, "bizden kurtulmak için harçlık veriyorlar. Artık bizi sevmiyorlar. Ama kendilerini de sevmiyorlar. Hatta hiçbir şeyi sevmiyorlar. Bence işin doğrusu bu."

Nasıl da çözdü insanoğlu gururları, egoları okşamayı. Okşanan egolardan gelecek menfaatleri nasıl da yakaladı.

Kötü kişilerle arkadaşlık edersen, iyi kişiler hakkında kötü düşüncelere kapılırsın. Kötü insanlarla beraber oldukça, iyi kişiler seni kötü insan olarak görürler.

"Ruhu çoktan ölmüştü,
geriye öldürülecek yalnızca
bedeni kalmıştı."

-Stefan Zweig

patlamak ya da kavga etmek geçici bir rahatlama sağlasa bile, fırtına dindiğinde genellikle hiçbir şeyin değişmediğini görürüz.

"Ama yabancı bir ülkede, bir yabancı nüfuzlu bir kişi değildir. İnsanlar onu tanımaz ve tanımamak umursamamaktır."