DİJİTAL KİTAPLIK

Seçme hakkına sahip olmayan kişi kişiliğini yitirmiş demektir.

Ne biçim dünya bu be! İnsanlar aya gidiyor. Elektriğin çevresinde dönen tatarcıklar gibi dünyanın çevresinde vızır vızır dönüyor uydular ama, burada, şu garipler köşesinde ne yasa var ne de zavallıyı koruyan, onu düşünen biri...

Bazı insanlar, birbirini sevdiği halde hayatın başka bir sayfasında kalıyordu.
Aynı kitapta ama farklı bölümlerde. Ve o bölümler, birbirinden haberdar olsa bile bir daha hiç buluşamıyordu.

Bir ömürlük geçmişi sırtında taşıyormuş gibiydi. Yalnızlığın içinde, gözleri kapıda kaldı.
Ölüm gibi bir şeydi.
Ama ölmedi.

Gülümsemesinin içinde öyle bir huzur vardı ki bütün karmaşanın ortasında bile insanın kalbini susturuyordu.

Sessizliğim, sözlerin kifayetsizliğindendi; yüreğimde kopan fırtınayı kelimelere dökemeyişimdendi.

Toprağın altına gömülen yalnızca bedenler değildi; ardında bırakılan her hikaye, her yemin, her veda, o mezar taşlarının gölgesinde çürürdü.

Gözler kör değildi, ama göğüslerdeki kalpler kör idi.

Birini çok sevince gitmesin istiyorsun,

Çok sevince gidiyor.

Yalnızca ebeveynle­rin beklentilerini karşılamak koşuluyla sevgi gören bir zamanın çocukları, kişisel değerlerinin düşük olduğuna inanan yetişkin­lere dönüşmüşlerdi.Ama ilginç olan şuydu ki, kendileri ebeveyn olduklarında da benzer bir yaklaşım kullanmışlar ve üzerlerinde olumsuz etkiler yaratmış bir strateji olmasına karşın kendi ço­cuklarını büyütürken yine koşullu sevgi yolunu tutmuşlardı.

MAVİ ÇİÇEKLER
​Gürültülü bir isyanın tam ortasında,
Duruyor insan, kendi içine sığınarak.
Dünya bağırıyor, çarklar dönüyor hırsla,
Oysa sadece bir parça gökyüzü arıyor ruh,
Sessizce dinlenmek için, durularak.
​Bırak, pencerenden sızmasın o ağır gölgeler,
Kapat kapılarını şikayetlerin, bitmeyen dertlerin.
Mavi bir çiçeğin yaprağında dinlensin kalbin.
​Zaman akıp giderken hırçın bir sel gibi,
Bir bir kapanır elbet o derin sızılar.
Bugün hiçbir şey yapmama hakkındır senin,
Unutma, en güzel, en berrak nehirler,
En sessiz dağların bağrından doğar.
#İlkimMK

Her şeyin bir çözümü bulunur. Yeter ki, kalbine korkuyu uğratma!

‎"Tantalos'u da gördüm, korkunç işkenceler çekerken:
‎
‎Duruyordu bir gölün içinde ayakta,
‎yüksele yüksele çıkıyordu su çenesine kadar, ama içmek için davrandı mıydı, damlasını alamıyordu suyun,
‎ihtiyar adam eğiliyor, eğiliyor, eğiliyordu, ‎su da çekiliyor, çekiliyor, yok oluyordu emen toprakta ve bir çamur peyda oluyordu ayakları dibinde kapkara, o saat bir tanrı kurutuveriyordu gölü.
‎
‎Yemişler sarkıyordu başının üstünde dallı budaklı ağaçlardan, armutlar, narlar, pırıl pırıl elmalar, ballı incirler, tombul zeytinler sarkıyordu, ama ihtiyar adam koparayım diye ellerini uzattımıydı, bir yel geliyor, savuruyordu onları kara bulutlara..."
‎
Tantalos işkencesi de denen bu mitolojik ceza, Lidya kralı Tantalos'un Olimpos tanrılarının her konuda muktedir olmadıklarını ispat etmek istemenin yarattığı açgözlülükle, en küçük oğlu Pelops'u öldürerek pişirmesi ve evine davet ettiği tanrılara bunu hayvan eti gibi sunmasının cezasıdır. Böyle bir açgözlülüğe karşı verilecek hüküm, ancak en temel ihtiyaçlarına dahi sonsuza kadar ulaşamaması yoluyla örnek olabilirdi.

Tantalus'un işkencesi, bugün dahi düşüncesizce arzularının esiri olan insanlar için kullanılan bir tabirdir...

Su dökülür; taşı, toprağı bulur...
İnsan dökülür, kendini bulur!

Müzik, evlilik için değil, aşk için var: ‘Canım karıcığım’ diye bir şarkı duydun mu hiç?...

Bir insan acı duyarsa canlıdır. Başkasının acısını anlayabiliyorsa insandır.

Nihayet yaşama gerçekten geniş bir pencereden bakabilirsek tüm sorunlar ve gelişmeler birbirine bağlı üç sürecin gölgesinde kalacak:

1. Bilim tüm toplumu, organizmaların algoritmalar ve yaşamın veri işleme süreci olduğuna ikna eden bir dogma olma yolunda ilerliyor.

2. Zeka bilinçle yollarını ayırıyor.

3. Bilinci olmayan ama yüksek zekalı algoritmalar yakında bizi bizden daha iyi bilecek.

“Bana gelince, karmakarışık duygulara gark olmuştum; hayatının böyle bir arada yitip gittiğini ve dağıldığını görmek hem hüzün, hem absürt, hem de kafa karıştırıcıydı.”

"Sen bu olayı basite indirgeyebilirsin ama hayat seçimlerden ibaret."

Hayatla dolup taştığı için, Şeytan'ın hiçbir sunağı yoktur: İnsan kendini Şeytanda çok fazla bulduğu için O'na tapamaz; ondan bilerek nefret eder.