DİJİTAL KİTAPLIK

İbrahim Ethem bir ara Bağdat'tan Basra'ya uğrar. Etrafını saran halk sorar:"-Ey İbrahim musibetlerden bir türlü kurtulamıyoruz. Bu konuda dua ediyoruz ama kabul olmuyor?"

Büyük Veli bunlara cevap vermez."-İzin verirseniz bir müddet içinizde kalayım, durumunuzu tetkik edeyim, sonra cevap vereyim." der.
Gereken araștırmadan sonra onları topladığı mescitte şöyle hitap eder:
"-Ey Basra halkı, halinizi inceledim. Kalbinizin günahlarla ölmüş olduğunu anladım. Ölmüş kalplerin duası kabul olmaz." der.

Halk sorar:"-Ne türlü günahlarla kalbimiz ölmüş?"
İbrahim Ethem on tane günah sayar. Bunları da şöyle sıralar:
1. Allah'ı tanıdığınızı söylüyorsunuz, ama emirlerini tanımyorsunuz.
2. Kuranı Kerim'i okuyorsunuz, ama muhtevasıyla amel etmiyorsunuz.
3. Hazreti Peygamberi sevdiğinizi söylüyorsunuz, ama sünnetini sevdiğinizi göstermiyorsunuz.
4.Şeytanın düşmanınız olduğunu söylüyorsunuz, ama
onunla dostluktan asla geri kalmıyorsunuz.
5. Cenneti sevdiğinizi söylüyorsunuz, ama ona layık bir amel işlemiyorsunuz.
6. Cehennemden korktuğunuzu iddia ediyorsunuz, ama ona götürecek fiilerden geri kalmıyorsunuz
7. Ölüm haktır diyorsunuz, lakin hak olan ölüme hiç hazırlık yapmiyorsunuz.
8. Din kardeşlerinizin ayıbı ile uğraşıyor, kendi ayıbınızı hiç görüyorsunuz.
9. Allah'ın lûtfettiği nimetleri bolca tüketiyor, ama hiç şükretmiyorsunuz.
10. Ölülerinizi gömüyorsunuz bir gün sizin de öleceğinizi düşünmüyorsunuz.

Medeniyet dediğimiz şeyin sonu geldi galiba.

Ebeveynlerinin kavgasına sahit olan çocukların beyin grafigiyle savaşa maruz kalmış çocukların beyin grafigi aynıymış ne acı demi anne baba denen kişiler size bu durumu maruz bırakıyor bir yanda savaş görmüş çocuklar ama siz savaşın en ufak bir anına şahit olmamışken anne baba dediğiniz kişiler Size bu travmaları bırakıyor keşke herkes Ebeveyn olmasa

Mill, daha da ileri gider; iktisadi ilerlemenin olduğu yerde ne ahlaki gelişmeden söz edilebilir, ne zihni gelişmeden.

"Hayat kusursuz olsaydı, insan sabretmeyi öğrenemezdi. Her şey kolay olsaydı, başarının değerini anlayamazdı. Hiç düşmeseydi, ayağa kalkmanın ne kadar güçlü bir duygu olduğunu hissedemezdi. Bu yüzden yaşadığın hiçbir zorluğu sadece bir engel olarak görme."

Sen yeterki görmek iste; bozkırın ortasında denizi de görürsün, dalgayı da...

Nasıl aldandığımı kimseye söylemedim. Aslında aldatmak isteyen bendim. Zübükler de işte bu duygumuzdan yararlanıp bizi kandırıyor. Daha doğrusu, biz önce kendimizi kandırıp onları da bizi kandırsınlar diye zorluyoruz. Kendi içimizdeki zübüklükleri biriktirip, birleştirip zorlaya zorlaya zübük yaratıyoruz. Gerçekte zübük biziz, benim, sensin... Karşımıza bir zübük çıkıyorsa, onun zübüklüğünde bizim de bir parçamız var.

Kanun kağıtlarda kaldı .
Böyle yaz.

Biliyorsunuz üstad, bizde gerçeği bulanlar artık hiç konuşmazlar.

Kim o, deme boşuna. Benim, ben. Öyle bir ben ki gelen kapına, Başdan-başa sen.