DİJİTAL KİTAPLIK

Bana neredesin diye sormayın. Dün işteydim, bugün de işteyim yarın da işe gidicem...

Belki de bir şarkının notaları olarak doğduk. Seni şarkının sonuna beni nakarat kısmına koydular belki... Dillerde ben dolaştım ama hep sonum sen oldun. Bitmeseydin iyiydi, lakin mümkün değildi.

Bazı şeyler var böyle eskiyor, eski kıyafetlerimiz hani. Bazen giyemeyeceğimiz kadar eskiyorlar, atmaya kıyamıyoruz, seviyoruz yinede. Yenisi güzel oluyor onu da seviyoruz ama eskisinden geçmek kolay olmuyor. İşte bir şeye alışmak, sevmek, kendine katmak bu. Geçememek hep alışkanlıktan.

Boş ver, Sarılmayalım Biz

Sarılsak biliyoruz ki daha zor ayrılacağız. "Sarılmayalım" dedi,

"Tamam" dedim.

"Neden tamam dedin" der gibi baktı.

"Önce sen başlattın" dedim gözlerimle...

Gitti, temmuzun ortasında üşüdüm.

Kalın giyinmeliydim belki ama onun kadar sıcak tutan bir şey yoktu.

Artık bana dört mevsim kış, yokluğunda ısınamıyorum.

Gonca güller gibi büyüttüklerim, Vesile olup da yürüttüklerim, Ömrümü uğrunda çürüttüklerim, Kaşın kırıştırır horlar mı beni? Dışarı atmaya zərlar mı beni?

“Eş için rekabet" kavramı. Bu düşünceye
göre yiyeceğin kısıtlı ve dünyanın tehlikeli bir yer olduğu devirlerde, kadınlar çocuklarına baba olarak cesur ve güçlü erkekleri seçiyordu. Bunun en iyi göstergesi de bir erkeğin benzerlerine göre ne kadar mal ve mülk sahibi olduğuydu. O devirlerle karşılaştırıldığında
günümüzde yiyecek veya güvenlik problemi büyük oranda halledilmiş olsa da kadınlar eş seçiminde erkeğin kazancını hala en önemli ölçüt olarak görüyor.

1. Alıntı – Bir Çocuğun İsyanı: "İnşallah yarına ölüm haberin gelir"
(Sayfa: 2. Bölüm - Kemal, mektubu okumuştur, Yusuf öfkelidir)

YUSUF: Devam etsene okumaya neden gitmiş?

KEMAL: Sen ne zamandır buradasın, gizli gizli dinlemeye utanmıyor musun?

YUSUF: (bağırır) Senin yüzünden gitti annem değil mi yoksa o beni bırakmazdı, Allah seni kahretsin, senden nefret ediyorum.

KEMAL: (sakinliğini korumaya çalışır) Oğlum bak beni kızdırıyorsun biraz sakin ol.

YUSUF: (babasını itekler) Ben annemi istiyorum ya bana ne, beni anneme götür!

KEMAL: (sinirlenir Yusuf'a tokat atar) Sana artık anne lafı yok dedim bak ne oldu, sinirlerimi tepeme çıkarma benim.

(O esnada kapı çalar, Yusuf koşarak kapıyı açar, Mevlüt kapıdadır)

YUSUF: Senden nefret ediyorum. İnşallah yarına ölüm haberin gelir.

Nam dediğin, şan dediğin gelir geçer; geride insanın kendi kalır.

Sonra hitap ettiler bana: "Ey Toskanalı,
Ziyaret eden zavallı riyakârların içtimasını,
Hor görme de söyle bize kim olduğunu."

Kaderin büktüğü bileği kimse
doğrultamaz!..