ALINTILAR

"Bu bir veda kitabı değil, bir Ahde Vefa beyanıdır. Bazı hikâyeler vardır; mürekkeple değil, gözyaşıyla yazılır. Benim hikâyem, gökten düşen bir lütuf gibi hayatıma giren, patileriyle kalbimde derin izler bırakan Ate ile başladı. O benim sadece evcil hayvanım değil; ruhumun aynası, yalnızlığımın ortağı ve sadakatin bu dünyadaki en somut haliydi."
​

Aslında umutlamaktan korkuyorum. Hayal kırıklıklarından yoruldum...

Bir kız çocuğuydu. Büyümek istemiyordu, güçlü olmak da. Hiçbir şey olmak sorunda hissetmek istemiyordu.

Ya ömrün boyunca çok iyi tanıdığın insanlar sen ortalıkta yokken başka birilerine dönüşüyorlarsa?

İnsan gerçeklere karşı durur:
yaşar ve olduğu gibi olmayı
sürdürür.

Her şey yolundaymış gibi geçen günlerde aslında bir şeylerin eksik olduğu ya da ters gittiğini fark etmek...

Bu sevgi sağanakta sığınılan bir çatıya duyulan minnettarlığa benziyordu, çatının hangi malzemeden yapıldığının önemi yoktu. Oysa kendi sevgisi onu adeta boğuyordu.

Gözler kör değildi, ama göğüslerdeki kalpler kör idi.

Uyursam geçer değil, geçerse uyuyabilirim.
Büyürsem unuturum değil, unutursam büyürüm.

Gazali'ye göre bu hal insanın farkında olmadan kendini kandırmasının da başlangıcıdır. Çünkü kalp, dünyadan ayrılmayı hatırlatan her düşünceden kaçmaya başlar.