ALINTILAR

Kendini keşkelere kaptırma. Bu yola saparsan delirirsin.

"Kitapları sevdiğin sürece," demişti, "her şey yoluna girer."

Bizi tek başımıza bırakın, elimizden kitapları alın o saat şaşkına döner, ne yana
gideceğimizi, kimden yana çıkacağımızı, kimi sevip, kimden nefret edeceğimizi bilemeyiz. İnsan
olmak, yani gerçek, kendi vücuduna sahip, kanlı canlı bir insan olmak dahi bize güç geliyor; bundan
utanıyor, ayıp sayıyor, bildik, genel anlamda insan olmaya çabalıyoruz hep. Aslında biz ölü doğmuş
yaratıklarız; zaten çoktandır canlı olmayan babalardan dünyaya geliyoruz ve bundan da gittikçe daha
çok hoşlanıyoruz. Bundan zevk alıyoruz. Yakında bir kolayını bulup doğrudan doğruya fikir dölleri
olarak dünyaya geleceğiz. Ama yeter bu kadar; daha fazla "Yeraltından" yazmak istemiyorum...

Hatta yaşamdan
öylesine kopuğuz ki, gerçek "canlı hayata" karşı adeta tiksinti duyuyor, bize hatırlatılmasına dahi
katlanamıyoruz. Öyle bir hale gelmişiz ki, gerçek "canlı hayat" bize adeta bir iş, bir ödev gibi
görünüyor, onu kitaptan öğrenmeyi yeğliyoruz

-Nen var Zeze?
+Hiç. Şarkı söylüyordum.
-Şarkı mı söylüyordun?
+Evet.
-Öyleyse ben sağır olmalıyım.

İnsanın içinden de şarkı söyleyebildiğini bilmiyor muydu yoksa? Bir şey demedim. Bilmiyorsa bunu ona öğretmeyecektim.

Gözler kör değildi, ama göğüslerdeki kalpler kör idi.

Uyursam geçer değil, geçerse uyuyabilirim.
Büyürsem unuturum değil, unutursam büyürüm.

Neden benim gibi yapmıyorsun?" "Sen ne yapıyorsun ki?" "Kimseden hiçbir şey beklemiyorum. Bu sayede mutsuz da olmuyorum.

Önemi yok, onu öldüreceğim!" "Ne diyorsun sen küçük? Babanı mı öldüreceksin?" "Evet, yapacağım bunu. Başladım bile. Onu sevmekten vazgeçerek...