ALINTILAR

“İnsan, hayatın kıymetini çoğu zaman kaybettiklerinden sonra anlar.”

Yahu, bu insanoğlu anlamadığı bir laf oldu mu ağlıyor demek... Bak, demin efendiler, Allah razı olsun, nutuk çektiler. Anladık mı? Yok... Gelgelelim ağladık. Şimdi de Bedir Hoca Arabi üzerine dua okur. Ne anladık? Hiç... Velakin ağlamaktan gözpınarlarım kurudu, ötey gözüm de kör olacak. Demek bu beni beşer, anlamadığı söze ağlıyor, he mi?

Buradan sonra anlatacak bir şeyim yok. Çünkü bazı yerlerde kelime, gerçeği büyütmüyor. Ne yaşadığımı açıklarsam da etki etmez, neyi seçtiğimi söylersem pazarlığa açılır. O yüzden susuyorum. Bu susuş bir eksiklik değil, bir sınır. Artık kendimi ikna etmeye çalışmıyorum, kimseyi de. Yanlış anlaşılmak pahasına net kalmayı, yalnızlık pahasına eğilmemeyi, tamamlanmamış görünmek uğruna kendimle çelişmemeyi seçiyorum. Eğer bu konu bir yerde kesiliyorsa, sebebi bitmesi değil, buradan sonra ancak yaşanabilmesidir.

Ölümün bile zaman aldığını hiç düşünmemiştim.

Bilgi artar, imkânlar genişler, insan daha özgür olur. Bu çizgide ilerlemeyen ya da bu çizgiye mesafeli duran her düşünce, kolayca "geri" ilan edilir. Oysa Gazali'nin metinlerinde böyle bir çizgi yoktur. Onun için mesele, bilginin artip artmaması değil bilginin insani nereye götürdüğüdür.

Gözler kör değildi, ama göğüslerdeki kalpler kör idi.

Uyursam geçer değil, geçerse uyuyabilirim.
Büyürsem unuturum değil, unutursam büyürüm.

Neden benim gibi yapmıyorsun?" "Sen ne yapıyorsun ki?" "Kimseden hiçbir şey beklemiyorum. Bu sayede mutsuz da olmuyorum.

Önemi yok, onu öldüreceğim!" "Ne diyorsun sen küçük? Babanı mı öldüreceksin?" "Evet, yapacağım bunu. Başladım bile. Onu sevmekten vazgeçerek...