DİJİTAL KİTAPLIK

İnce Sızı
Bir nisan sabahı, fidelerin dibinde,
Toprağın kokusunda saklı o narin yara...
Ne gürültülü bir feryat bu, ne de bir isyan,
Usulca, sızım sızım sızar içeri, cana.
Kimi zaman maziye açılan kırık bir kapıdır,
Kimi zaman "neyse" deyip geçilen bir an.
Dışarıda güller açar, hayat akar gider de,
O içeride, sessizce, mühürlenmiş gibi duran.
Gençliğin o telaşlı sesleri çekildiğinde,
Geride kalan o vakur, o bilge hüzün benim.
"Cellat"tan "esir"e giden o ince çizgide,
Aklımın değil, kalbimin konuştuğu o gündeyim.
Yüzümde sahte bir tebessüm, bahçemde nisan serinliği,
Ama o sızı tam orada, beni hiç terk etmeyen.
Belki benim "sessiz miladım", belki "gölgelerin istilası",
Şiirlere sığdıramadığım, ama her satırda yankılanan.
O sızı ki; "İlkim" diyerek başladığım o ilk adımın,
"M.K." imzasıyla ömrüme kazınan o ebedi türküsüdür.
Mucizevi bir değnek beklemedim hiç bu hayatta,
Kendi kalemim, kendi yaralı yüreğime bastığım mühürdür.
Yazıyorum işte; yaz İlkim M.K., yaz ki o ince sızı,
Ebediyette yankılanan bir şifaya dönüşsün...
#İlkimMK

Karanlıkları yırtacak olan ışığın kendisi değil, yüreğindeki gönül gözünün feridir.

Bazen susmak; kendine, ailene ve her şeyden önemlisi de vatanına yapılan en büyük ihanettir. Yeri ve zamanı geldiğinde öyle bir haykıracaksın ki,seni alemi cihan duyacak. Sonra feryadın arşı kaplayıp özgürlük güneşi olacak.

Masumiyetin öldürüldüğü yerde geriye ne kalabilirdi ki; kusursuz ve acılı bir cinayet.

İnsanın aklı albızlara karıştığı vakit ona yüreği kılavuz olurmuş.

Millî Mücadele sırasında uğradığımız açık ve gizli güçlükler üzerinde köklü bir fikir verebilecek ve gelecek kuşaklara ibret ve ders olacak nitelikteki sözkonusu belgeleri, olduğu gibi bilgilerinize sunmayı uygun
buluyorum. Bu belgeler, İngiliz Muhipler Cemiyeti’nin sözde başkanı olarak tanınmış bulunan Sait Molla’nın, Mister Frew adındaki Papaza gönderdiği mektupların kopyalarıdır.

Efendiler bu mektupların kopyalarının alındığını hisseden Sait Molla’nın,Türkçe İstanbul Gazetesinin 8 Kasım 1919 tarihli sayısında bu mektuplardan söz ederek uzun ve sert bir dille kaleme alınmış bir yalanlama yayınlamış olmasına rağmen, gerçekler, inkâr edilemez. Bu mektupların kopyaları, Sait Molla’nın evinden ve mektupların müsveddelerinin yazılı bulunduğu bir defterden aynen alınmıştır. Bu durum bir yana, mektupların içindekiler,memlekette kendini gösteren durumlar ve olaylarla ve ayrıca, ne oldukları
ortaya çıkan bazı şahıslarla tam bir uygunluk göstermektedir. Şimdi izin verirseniz bu mektupları tarih sırasıyla sunayım:

Başkalarını çok fazla düşünen bir kimse kendisini unutur.

Benim de mi düşüncelerim olacaktı,
Ben de mi böyle uykusuz kalacaktım,
Sessiz, sedasız mı olacaktım böyle?
Çok sevdiğim salatayı bile
Aramaz mı olacaktım?
Ben böyle mi olcaktım?

"Bir daha olmaz
Bin kere tövbe
Kan davası mı bu
Bu nasıl öfke?"

"Onu seviyorum çünkü o benim,benden öte bir parçam.İkimizin nasıl bir ruhu var bilmiyorum ama onunkiyle benimki birbirinin aynı."

Yattığın çamur dolu bataklıkta,
geceleri, ölüler hortladığı zaman istediğin kadar tabutunun kapağına vur...

En temel yanılgı, akıl ile din arasında zorunlu bir çatışma varsayılmasıdır.

Mutluysa bir sigara tellendirir, Savurur duman gibi dağıtır!

Zamanımızın laneti bu: Deliler gösteriyor körlere yolu.

Sıkılhan, ben dayın,
Ömür dayın, Ömür...
Annen aradı telaş içinde "Gezegende temiz su kalmayacak," diye ağıt yakıyor gadın.

Ben zaten bu öyküyü,
bir yerlerden okumuştum!...

“Sesi, dünyanın en güzel, en temiz melodisiydi.”

İtaat eden sırası geldiğinde kendine itaat ettirir.

Dinlemenin cevap vermek olmadığını bilirdi.

İnsan, yalnızca yaptıklarından değil, yapmadıklarından da sorumludur.