DİJİTAL KİTAPLIK

Ölenler mi kalanlar mı...
Bilmiyorum, kim yasta?

Kırılmadık bir şey kalmadı...

Bir insan nelerin toplamıdır? Hayallerinin, mücadelesinin, dostlarının, hayal kırıklıklarının, yenilgilerinin, aşklarının, zaaflarının, güçlü yönlerinin, talihinin, trajedisinin, yazgısının... En çok da yazgısının..

Ve insanlar nedense en çok sevgisine kıymet vermeyenleri seviyordu.

"Bütün hayatımı ortaya koyduğum
bu son rulet oyununda siyahı mı
yoksa kırmızıyı mı bulacağımı
düşünüyordum!"

-Stefan Zweig

BİLMEK DEĞİL
SADECE HAYAL
ETMEK İNSANI
MUTLU KILAR

"ẞİR KEZ KENDİ İÇİNDEKİ
İNSANI ANLAMIŞ OLAN
BÜTÜN İNSANLARI
ANLAR."

Gözler kör değildi, ama göğüslerdeki kalpler kör idi.

Geçmiş, arkanda bıraktığın bir ev değil, içine düşüp boğulduğun bir kuyudur.

İçimde, bir yolculukta tanışıp alıştığım, fakat pek çabuk ayrılmaya mecbur olduğum bir insana veda eder gibi bir his vardı.

Burada Russell, bize tehlikenin mutlak olmadığını, aksine perspektife içkin bir kategori olduğunu hatırlatır.

Tehlike, nesnenin kendisinde değil, ilişkide ortaya çıkar. Bir varlık, başka bir varlığın dünyasında “tehlike” haline gelir; bu ise Heidegger’in Dasein’inin (orada-olma) dünyeviliğine işaret eder. Solucan için aslan, neredeyse hiçlik derecesinde uzak ve ilgisiz bir varlıktır. Onun Umwelt’i (çevre-dünyası) toprak, nem ve yakın yüzeydir. Bu dünyada aslan ontolojik olarak yok hükmündedir. Oysa tavuk ve ördek, solucanın varoluşsal tehdididir; ani, ezici ve kaçınılmazdır.

Russell’ın solucanı, bize hem epistemolojik tevazuyu hem de ontolojik merhameti öğretir. Kendi tehlikelerimizi mutlaklaştırmaktan vazgeçtiğimizde, başkalarının “tavuk ve ördeklerine” daha anlayışla bakarız.

Belki de felsefenin en yüksek erdemi, insanın kendi konumunun göreceliliğini idrak etmesidir. Bu idrak, korkuyu azaltmaz ama onu anlaşılır kılar; böylece korku, kör bir panikten ziyade, varoluşun bir parçası haline gelir.

Gerçek bilge, ne aslanı ne de tavuğu mutlaklaştırır. O, her ikisinin de bir perspektife bağlı olduğunu bilir ve kendi dünyasını sürekli sorgular. Çünkü nihayetinde, biz de toprağın içinde kıvrılan, yavrularına “gerçek tehlikeyi” anlatan solucanlardan başka bir şey değiliz — ta ki toprağın üstüne çıkana dek.

#russell #felsefe #kitap #bakış #platon

Bazen okuduğun kitapta öyle bir alıntıya denk gelirsin ve aynı acıyı tekrar tekrar yaşarsın ya o alıntı bu :/
•Babası ölmüştü; zaten en büyük kalesi yıkılmıştı...

Biri sırdan korktuğu için sevdiğini terk eder, diğeri kalır, susar ve hiç durmadan bir cevap bekler.

Bu kadar sevilmemek için ne yaptım ben?

“Şiirsiz kal be adam şiirsiz kal emi!”

Eve girdim ruh ağır, sokağa çıktım kalp sıkıntılı.

“Bazen olayların gerçekte ne olduğu kadar halkın onları nasıl gördüğünü bilmek de büyük önem arz eder.”

Kusursuzluk, ölümün en steril halidir; bir yüzün pürüzsüz olması, onun arkasında bir ruh olduğu anlamına gelmez.

Benim yaşadığım şey sadece yorgunluk değil
ben tükenmişim.

Dünya güzel olsaydı gelirken ağlamazdık,
yaşarken temiz kalsaydık ölünce yıkanmazdık.😎