ALINTILAR

Bazı insanlarla dalga geçmemek gerek, halletseler bile.

Fener ışığında okudum telgrafı. Dört bin ceset. Tiyatro­da en fazla bin kişi vardı. Yol boyunca düşündüm: dört bin ceset.

Ama tam da dedikleri gibiydi; sizi öldürmeyen şey güç­lendiriyordu.

"Ve senin ruhun, berraklığını gölgeleyebilecek bütün kötü tortulardan ayıklanması gereken, renkli, inanılmayacak kadar güzel bir ruh benim gözümde."

Kahramanlık nedir? Hayal kısırlığı yalnızca.

"Şair olsaydınız," dedi, "birbirimize rastlayışımızdaki mucizeyi hissederdiniz."

Hayat! Biz, hayatlarını hatırlayıp zırıldayan ölüleriz.

Gözler kör değildi, ama göğüslerdeki kalpler kör idi.

İnsan sahip olduklarıyla değil;onlarsız kaldığında verdiği tepkiyle ölçülür.

Boşa geçirdiğiniz her anın bir daha geri dönmeyeceğini fark ettiğinizde yolun sonuna geldiğinizi anlarsınız.

İnsan Kendini Nasıl Aldatır?

Gazali bu soruyu başkalarını suçlamak için değil, insanın kendi iç düzenini anlamak için sorar. Çünkü ona göre aldanış, dışarıdan gelen bir tuzak değil; çoğu zaman içeride kurulan bir düzendir.

"Başkalarında hoş görülmesi en güç olan kabahatler aslında kişinin kendi kabahatleridir."

"Dünyaya müptela olarak ona iyice kapılan, sehvetlerine ram olan kimsenin kalbi kesinlikle ölümü hatirlamaktan gaflete düşer."

Tüm toplumlar değişir fakat bazı toplumlar çok yavaş değişir.

Dizleri kanarken bütün gülümsemelerin, bir merhem ararken bütün kabuklarıma,
ben öldüm.

İnsanın ayağa kalkıp nereye ait olduğunu aramaya çıkması gerekir.

Kim aşktan ölmüş ki?!
​"Doktor, 'A de bak’im' diyor,
ben senin adını fısıldıyorum.
Annem, ağlamaklı,
'Yaşıycak mı?' diye soruyor.
Doktor, 'Allah’tan ümit kesilmez han’fendi' diye yanıtlıyor annemi."

“Nedir bunlar?
Şu yıldızlar nedir?
Niçin titreşirler?
Ne kadar uzaktalar?”

Muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı,ama birçoğu bunun farkında değildi ve gene farkında olmadan geldikleri yere gidecekleri.

Herkes cennete gitmek istiyor, fakat kimse ölmek istemiyor.