ALINTILAR

Affet benim namustan yana oluşumu.
Çünkü pisliğin ortalığı sardığı bu zamanda,
İyiliğin af dilemesi gerekiyor kötülükten,
Evet, önünde eğilerek,
Sana iyilik etmeme izin ver demesi gerekiyor.

+Girişi beğendiniz mi albayım?
-"Hepsi bu kadar mı?"
+Ben böyleyimdir albayım: daha yaşayamadan büyük bir yorgunluk çöker.

“Kendine güvenmek, attığın her adımı daha sağlam hale getirir; çünkü içindeki inanç ne kadar güçlü olursa, karşılaştığın engeller o kadar küçük görünür.”

En acı söz ninni gibi gelir sersemin kulağına.

Zaten kaç kişi kaldık şurada?
Bakın, insanlık da öldü.

Kendinizi bu akışa bırakın, albayım.

Kavga etmekten sakın,ama ettin mi de
Öylesine et ki korksunlar senden.

İçinizden bir şey tutuyorsa sizi,içinize uyun.

Evet, bayım; dünyamızın bugünlerinde...
Namuslu insan binde bir çıkıyor.

Buzlar kadar el değmedik, karlar gibi temiz de olsan çamur atılmaktan kurtulamayacaksın.

Sen misin gelen?
Benim,ama ne kaldıysa benden…

Zaten dünya ne iyidir ne kötü,düşüncenize bağlıdır iyilik kötülük.Bana göre dünya zindan…

Kim dayanabilir zamanın kırbacına?
Zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine,
Sevgisinin kepaze edilmesine,
Kanunların bu kadar yavaş
Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine.

Kendi içindeki dikenler kanatsın vicdanını!

Güvercin yüreklinin biriyim.
Ezilmeyi acılaştıran zehir yok ki bende!

Hay bu kuşkularım batsın benim!

Elbet bir gün düzelir her şey…

Sevgi mi kaderi kovalar,kader mi sevgiyi?

Buzlar kadar el değmedik, karlar gibi temiz de olsan çamur atılmaktan kurtulamayacaksın.

Akıllarıyla değil ki, gözleriyle seviyorlar…