DİJİTAL KİTAPLIK

Sevdiğim insanların ne kadar çabalasa da yalnızlığımı asla, en azından tam anlamıyla, anlamayacaklarını bilmek yoruyor beni. Ölmek, tek başıma yapmam gereken bir şey.

Bazı ışıklar karanlığı aydınlatmak için değil, kalplerde yer edenleri unutmamak için açılır.

Yanılıyordu Vergilius denen şair. En çok anlamak yoruyor bizi. Yaşamak, düşünmemektir.

Bir derde yüz verirsen o dert sende yüz bulur, kalıcı olur.
O derde dert muamelesi yapmazsan, bozulur gider...

Bazı kitaplar okunmaz, insanı yavaşça iyileştirir…

"Sen, beni asla, asla tanımayan, bir su birikintisinin yanından geçercesine yanımdan geçip giden, bir tasa basarcasına üstüme basan, hep, ama hep yoluna devam eden ve beni sonsuz bir bekleyiş içerisinde bırakan sen, kimsin ki benim için?"

-Stefan Zweig

Dünya Düşman mı?

Bana ulaşan seslerin nabız gibi attığının, capcanlı olduğunun farkındaydım, yayın teli nasıl ısırdığını hissediyor, seslerin doğrudan duygularıma hitap ettiğini anlıyordum.

Efendim, hangi çiçeği koparacak olsam kendi lisanınca Allah'ı zikreder buldum onu. Koparıp zikrinden alıkoymak istemedim, yapamadım da bu kuru çiçeği aldım geldim. Ölmüştü de zikri tükenmişti onun.