ALINTILAR

Eğer telepati diye bir şey gerçekten olsaydı, her birimiz için sevdiklerimizin beyin kabuklarındaki kitapları okuma olanağı mümkün olurdu.

Evren, Anu tarafından Yeryüzü, evren tarafından Akarsular, yeryüzü tarafından
Dereler, akarsular tarafından
Bataklıklar, dereler tarafından
Ve küçük kurt, bataklıklar tarafından
Yaratıldıktan sonra,
Küçük kurt ağlaya sızlaya Tanrı Şamaş'ın huzuruna vardı Yaşlı gözlerle dedi ki: «Bana vereceğin besin ne ola?»
«İncirle kayısı senin ola.> «Bunlar ne ki benim için? İncirle kayısı ha!
Bırak da hiç olmazsa
Dişle dişeti arasına sokulayım
Azı dişlerinin içine yerleşeyim.>>
«Madem ki böyle dedin, ey küçük kurt, Katretsin seni Toprak Ana O kudretli eliyle...>
(Diş ağrısına karşı düzülmüş tılsımlı dizeler.)

Tedavisi: Mayalanmış arpa suyuna karıştırılmış yağ, bu dizeler üç kez yinelenerek ağrıyan dişin üzerine
sürülecek.

Bir yıldız kendi küllerinden yeniden doğma kaderine erişen bir zürüdüanka kuşudur.

​"Beyin Kitaplığı,
Gen Kitaplığından on bin kez daha büyüktür."
Bizim türümüzü ötekilerden ayırt eden düşüncedir, fikirdir. Beyin kabuğu bir kurtuluş yolu olmuş, kalıtsal genetik mirasımız olan kertenkele ve maymun davranış biçimlerinin sınırları içinde kısıp kalmamıza artık gerek kalmamıştır.

Böylece bir yazıdan birçok suret çıkarıp yaymak gerçekleşebildi.
“Okumasını bilen herkes için öğrenmek mümkün oluyordu. Sihir yayılmıştı.”

Gidecek yer yok sevgilim.
Hiçbir yer tekin değil...

Doğrusu buydu. Buydu ama, her doğru ama acı gerçek gibi, beğenmedi bunu.

Hayat can sıkıcı bir tuzaktır.

Seni adının ötesinde buluyorum.

Siz mi; siz belâ kadar güzelliğinizle bütün belâları unutturabilirsiniz!

Bu romanda 'gerçek' kelimesi
gerçek anlamında kullanılmamıştır.

Asıl yorgunluk uyanınca başlıyor...

Yazıldığı gibi oku, okunduğu gibi hisset.

“Ben senin bilinçaltı karanlıklarına ittiğin ve gerçekleşmesinden korktuğun kirli arzuların; ben senin bilinçaltı ormanlarının Tarzanı!”

1979 İran Devrimi sırasında idama mahkum edilen bir baba, son gecesinde uyuyan küçük kızı Maryam’ın başında bekler. Sabahın ilk ışıklarıyla hayatına veda edeceğini bilen baba, kızını son bir kez severken bu dizeleri fısıldar:

Kırmızı ve beyaz çiçeğim, ne zaman geliyorsun? Küçük taç yaprağım, ne zaman geliyorsun? Dedinki: çiçekler açtığında geleceğim. Dünyanın bütün çiçekleri açtı, ne zaman geliyorsun?

Meryem’im, aç gözlerini, söyle ismimi. Şafak vakti ve güneş doğdu. Kırlara gitme zamanı geldi. Ah tatlı meryem.

Meryem’im, aç gözlerini, söyle ismimi. Çık evden, yola koyul. Omuz omuza, eski günlerdeki gibi. Ah güzel meryem.

Yine sabah oldu ve ben hala uyanığım, Keşke uyuyabilsem ve seni görsem rüyamda. Hüzün tomurcukları büyüdü kalbimde, Yürek nasıl baş eder bu acıyla. Ah tatlı meryem.

Şimdi hasat zamanı, gel, beni terketme, sen benimsin. Çalışmaya gidelim, buğday biçmeye. Şimdi biçme zamanı, gel, beni terketme, sen benimsin. Çalışmaya gidelim, gel, gel güzel meryem, tatlı meryem..

#janemaryam #iran #müzik #setar #farsçaşarkılar

"Babam derdi ki, bu kadar iyi olma. Sen bu kadar iyisin diye evrenin bir yerinde birileri o kadar kötü olmak zorunda kalıyor. Evrenin tek sorunu denge..."

Görünüşe aldanmamak gerek, her şeyin aslı nedir bilinmez!

Ayrılık öyle tatlı bir keder ki, sabaha dek iyi geceler diyebilirim sana.

Bu kitap, alıştığımız kozmik anlatıları yalnızca tersine çevirmiyor; onları bir aynanın iki yüzü gibi karşılıklı yerleştirerek, aynı gerçeği iki zıt yönden görmeye zorluyor.