DİJİTAL KİTAPLIK

"Annem ve babam beni çok severler. Vakitleri olmuyorsa ne yapsınlar. Bu iş böyle! Çok pahalı olduğu halde bána bu radyoyu bile aldılar. Bu, beni çok sevdiklerinin ispatı değil mi?" Herkes susuyordu. Sonra, bütün gün oyunbozanlık etmiş çocuk aniden ağlamaya başladı. Kendini tutmaya gayret ediyor ve kirli ellerinin tersiyle gözlerini ovuşturuyordu. Ama gözyaşları yanaklarından süzülüp pis yüzünde izler bırakıyordu. Öteki çocuklar anlayışla ona bakıyor ya da gözlerini yere dikiyorlardı. Onu çok iyi anlıyorlardı. Hepsi de aynı duygu içindeydi. Kendilerini terk edilmiş hissediyorlardı."