ALINTILAR

"Aristoteles’in “zoon politikon” anlayışı, insanın doğası gereği siyasal bir varlık olduğunu ileri sürerken; klasik iktisatın “homo economicus” modeli, bireyin rasyonel çıkar maksimizasyonuna dayalı davranışlarını esas alır. Marksist gelenekte “homo faber” üretim ilişkileriyle tanımlanırken, Huizinga’nın “homo ludens” kavramı insanın oyun ve kültürle şekillenen yönünü vurgular. Güncel yaklaşımlar ise “homo digitalis” ile dijital kim-lik ve etkileşimin belirleyici hâle geldiğini savunur. Nietzsche’nin “üstün insan”ı (Übermensch), geleneksel değerlerin ötesine geçmeyi önerirken, Freud’un psika-nalitik modeli, insanı bilinç dışı dürtülerle çatışma hâ-linde tanımlar. • İslam antropolojisi, insanı “eşref-i mahlûkat” (yaratıl-mışların en şereflisi) ve “esfel-i sâfilîn” (aşağıların en aşağısı) kavramlarıyla iki yönlü değerlendirir"