ALINTILAR

Küçüklüğümden beri
sevginin bir şartı var sandım.

Sanki kalbime uzanan her el
önce bir şeyler bekliyordu benden.

Başarılı olayım diye koştum,
Açsam toktum.
güçlü görünebilmek için
Ağlamadım bile..

Belki o zaman sevilirdim.

yük olmadım kimseye,
sorun çıkarmadım,
eksilttim kendimden…
çoğalmak için başkalarının gözünde.

Sevilmek,
hep bir “hak etme” meselesiydi sanki.
Ve ben
her gün kendime yeni sebepler aradım
sevilmeye layık olabilmek için.

Şimdi 35 yaşındayım.
Hayat bana çok şey öğretti—
dayanmayı, direnmeyi, güçlü görünmeyi…

Ama kimse çıkıp da demedi ki:
“Olduğun halinle de sevilirsin.”

Ben de öğrenemedim
kendime o gözle bakmayı.

Belki de en zor ders buymuş:
Hiçbir şey yapmadan,
hiçbir şey kanıtlamadan,

sadece var olduğum için
sevilmeye layık olduğuma inanmak.
İnanmayı öğrenmek ..