DİJİTAL KİTAPLIK

"Ömer baba da zalimlere kafa tutarak mertçe gitmişti ölüme. Askerler Ömer babanın cesedini arabanın arkasına atmış, kitapla bayrağı da yanına fırlatmıştı. Tabii ki cesedini görmeye bile tahammülleri yoktu. Cesur olsalardı ölü bedenine bir şarjör mermi sıkmazlar, güçsüzleri ezmezlerdi ama bunlar hiç Cesur değiller aksine korkaklıklarını zalimlikleri ile bastırmaya çalışan aciz insanlardı. Ömer Baba’nın yaptıklarından sonra halk sokağa dökülmüştü. Askerlerin elinde joplar, gazlar Uygur Türklerinin ise yalnızca koca yürekleri vardı. Askerler göz yaşartıcı gazlarla joplarla halka müdahale ediyordu. Uygur Türkleri ise “Kahrolsun Çin” sloganlarıyla askerlere karşılık veriyorlardı. Türkler mertti. Kadına çocuğa el kaldırmazlar, güçsüzleri ezmezlerdi ama Çinliler öyle değildi. Çok kalabalık ve çok kalleş, acımasız, insafın zerresi bulunmuyordu. Halk yıllardan beri ezan sesine hasret kaldıklarının farkına varmıştı. Öyle ki ses semada yükseldiğinde kalplerinde ferdasız bir titreme , huzur peyda etmişti. Cesaretleri geri gelmişti. Hatta bazıları ezan sesini duyunca “Kurtulduk işgalden kurtulduk” diye sevinmişlerdi ama maalesef öyle olmamıştı. Ömer Baba; uyuyan, korkmuş, yıldırılmış olan bu halkı uyandırmak için şehadete yürümüştü. Elinden geleni yapan Ömer Baba’nın istedikleri olacak mıydı? Halk küllerinden yeniden doğup mücadele edecek miydi yoksa yine boyun eğip sadece bir kurtarıcı mı bekleyeceklerdi"