ALINTILAR

KAPAK KIZI ÜÇLEMESİ

“Aynı hikayeye farklı ruhlardan bakabilmek”

Kapak Kızı serisi insanın içindeki kırıkları, sınıfsal utancı, görünme arzusunu, sevgisizliği ve yıllarca taşınan yalnızlığı anlatıyor. Zincirin ilk halkası anne-baba meselesi. Bütün karakterlerin kaderini belirleyen görünmez merkez gibi. Okudukça anlıyorsun ki çocuklukta eksik kalan sevgi, yetişkinlikte karaktere dönüşüyor. Kimsenin tamamen masum olmaması da kitabı güçlü yapan şeylerden biri.

İlk kitap olan Kapak Kızı daha çok bir “görüntü” romanı gibi. Herkes birbirine bakıyor ama kimse birbirini gerçekten görmüyor. Şebnem’in güzelliği, toplumun ona biçtiği rol, erkeklerin ona yüklediği anlamlar…

Yeşil Peri Gecesi ise bence üçlemenin en sarsıcı halkası. Çünkü Şebnem’in “neden böyle biri olduğunu” görmeye başlıyoruz. Bir insanin bazen kötü olduğu için değil, yıllarca sevilmediği için kırıcı olduğunu görüyoruz. Şebnem görülmek için bedenini kimliğe dönüştürmüş insanların sembolü gibi.

Osman ise üçlemenin en sessiz ama en derin tarafı. bu kez merkezde “arka planda kalmış” bir erkek var. Osman’ın hayata karışamayan hâli, silikliği, içe kapanıklığı.. O özgüvenin içindeki boşluğu ve küçük kırılmaların insanı nasıl yok ettiğine şahit oluyorsun.

Karakterler ne tamamen iyi ne de tamamen kötü. Her karakter biraz mağdur, biraz suçlu. Gerçek hayatta olduğu gibi. Çoğu sevgiyi sağlıklı öğrenmemiş insanlar. Bu yüzden ilişkilerinde sevgiyle bağımlılığı, şefkatle sahip olmayı, arzuyla değeri birbirine karıştırıyorlar.

Son olarak şunu söyleyebilirim ki seriyi tamamladıktan sonra etkisinden psikolojik olarak çıkamıyorsunuz. Derin ve uzun anlatımlar okuyucuyla karakter arasında bağ kurmayı kolaylaştırıyor fakat yollarımız ayrılırken üzerimde çok sarsıcı bir etki yarattı. Sanki bir yerden Şebnem çıkıp hikayeyi bir de tekrar ondan dinleyecekmişsiniz gibi ya da Osman’ın kucağınızda ağlama ihtimali gibi bir gerçekçilikle kalıyorsunuz.