Belki de insanı Rabbine en çok yaklaştıran şey, kusursuzluğu değil; kırılmış hâlidir. Çünkü dua, en samimi hâlini günahını fark eden kalpte bulur. İnsan bazen en dipteyken ellerini açar ve anlar ki; merhamet, yalnızca tertemiz olanlara değil, dönüş yolu arayanlara da açıktır.

Rabbim bazen en çok, “Ben yine geldim…” diyebilen kulların sesini sever.

Uzun uzun yıkandım, vücudunu tertemiz ettim de, bunca kin ve nefret dolu ruhumu nasıl temizleyecektim acaba?

Günahkar bir kulun sesine kulak verir miydi acaba Rabbim?

Ne yazıktır ki, hiçbirimizde şer karşısında dimdik duracak omurga yoktu!

Kimsenin sonunu görmeden ona bahtiyar kişi demeyiniz.

Halbuki ben bir kukla meclis değil, düşündüğünü ifadeden korkmayan, mert, zeki, malumatlı insanların doldurduğu, fikir teatilerinin yapabildiği bir meclis hayal etmekteyim.

Osman-ı Âliye'nin en üst mevkiindeyim kaç gündür, Padişah V.Murat Han namıyla özlediğim, beklediğim tahta oturdum da ne oldu? Başım göğe erdi mi?
Hayır! Bin kere hayır!