Mutlu son yoktur, çünkü son yoktur... Ama mutlu an vardır.
İnsan hem oyuncu hem yönetmen olabilir mi?
Mutlu ya da mutsuz olmak başka şey, iyi olmak başka şey.
Yaşam çok zalim bir öğretmendir, önce sınav yapar, sonra dersi verir.
Kimim ben, niçin buradayım, ne yapıyorum, ne işe yarıyorum, çocuk büyütmek bir işe yaramak mıdır, bugüne dek ne yaptım?
İnsan yaşadıkça konuşur... Yaşamayanlar, yaşayamayanlar susar...
İnsan o kadar karmaşık bir yapı ki, eğer kimseye bilerek bir kötülük yapmamışsan, hiçbir şey için kendini suçlamamasın.
Seviyorum sanıyoruz doğru. O kadar alışıyoruz ki her şeye sevip sevmediğimizi anlamamız da mümkün değil. Seviyor muyuz gerçekten?