Bazı insanlar, birbirini sevdiği halde hayatın başka bir sayfasında kalıyordu.
Aynı kitapta ama farklı bölümlerde. Ve o bölümler, birbirinden haberdar olsa bile bir daha hiç buluşamıyordu.
Aynı kitapta ama farklı bölümlerde. Ve o bölümler, birbirinden haberdar olsa bile bir daha hiç buluşamıyordu.
Bir ömürlük geçmişi sırtında taşıyormuş gibiydi. Yalnızlığın içinde, gözleri kapıda kaldı.
Ölüm gibi bir şeydi.
Ama ölmedi.
Ölüm gibi bir şeydi.
Ama ölmedi.
Gülümsemesinin içinde öyle bir huzur vardı ki bütün karmaşanın ortasında bile insanın kalbini susturuyordu.
Sessizliğim, sözlerin kifayetsizliğindendi; yüreğimde kopan fırtınayı kelimelere dökemeyişimdendi.
Toprağın altına gömülen yalnızca bedenler değildi; ardında bırakılan her hikaye, her yemin, her veda, o mezar taşlarının gölgesinde çürürdü.