İnsanın çocukluğu gökyüzü gibiydi. Başımızı kaldırdığımızda ilk gökyüzünü görürdük. İnsan da ne zaman ruhunun en kuytularına bakmaya karar verse ilk çocukluğunu görmez miydi?

İnsanlar hata yapar. Bazen büyük, bazen küçük. Boyutu hiç ama hiç fark etmez. İnsanlar bazen gerçekten hata yapar. Sonra bu hatadan geri dönmek, sihirli bir değnekle zamanı geri almak isterler. Ama çok geçtir. Sihirli değnekler yoktur, zaman geri alınamaz ve insan öylece kalıverir.

Şehit çocuklarıydık biz. Babasıyla kim daha çok vakit geçirmişse o kendini şanslı sayardı.

Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir.

Biri bile dokunamadı kalbime. Atsız'ın dediği gibi kalbim yok diye düşündüm ben de.