Sanki yavaş yavaş dünyanın rengi değişiyor ve biz eski renkleri unutup yeniliklere adapte oluveriyoruz.
Yaşamın geçici, bizim ise dünyaya bir süreliğine konuk edilmiş yolcular olduğumuzu hatırlatır bana ezan sesi.
Aslında umutlamaktan korkuyorum. Hayal kırıklıklarından yoruldum...
En kötü insanın bile, daima bir yerlerinde saklı iyilik tohumları vardır.