En büyük arzum bu düzene ait olduğumu unutmak.
O günler akıl çağıydı ve aptallık çağıydı, inançlar zamanıydı ve inançsızlıklar zamanıydı, ışık mevsimiydi ve karanlık mevsimiydi, umut baharıydı ve umutsuzluk kışıydı; yaşayabilmek için her şey vardı önümüzde ve yaşayabilmek için önümüzde hiç bir şey yoktu...
Bıçaklarını yanlış yere saplayanlar, sonun ne olacağını biliyorlardır.
İnsanlar hakkındaki kararlarımı kendim veririm. Başkalarının fikirlerine ihtiyaç duymam.
Her şey nasıl da tersine dönmüş. Katiller suçsuzları yargılıyor!
Zaten sevgi her zaman nefretten üstün değil miydi?