Ben" dedi. "Büyük bir beyliği idare eden babamın biricik oğluydum. Başka erkek kardeşim olmadığı için pek çok şımartılmıştım. O kadar ki, her ne kusur işlesem hoş görülür, hiçbir hatânın üzerin de durulmazdı. Aksine en küçük bir meziyetim de ölçüsüz bir şekil de büyütülür ve her vesile ile methedilirdim. Bir gün geldi ki, bu aşırı takdirler beni kendini beğenmiş, yere göğe sığmaz gâyet mağrûr bir insan yaptı. Kibrimden ne yapacağımı bilemez olmuştum. Etrafımdaki insanları gâyet küçük görür, her vesile ile onları iğneler, alçaltırdım. Ah, kim bilir o zamanlar ne haksızlıklar yapmış ve ne kadar kalp kırmışımdır!..
Nasıl olmasın ki; dalkavukların tesiri ile âdeta sarhoş gibi olmuştum. Kendini beğenmişliğin sarhoşluğu başka hiçbir sarhoşluğa benzemez! İnsan kusurlarını göremez ki! Merhamet duyguları körelir. İnsanlıktan gitgide uzaklaşmakta olduğunun farkına bile varmaz.

Konuşulmadan yürünen yol, insana olduğundan çok daha uzun gelir.