Ebeveyn olduğunda,yaşanan her ne olursa olsun, o sırada ne kadar uzakta olursan ol ve bunu önlemek için ne kadar güçsüz görünürsen görün, bir çocuğun talihsizliği senin suçunmuş gibi gelir.

Her zaman annenin hatasıdır değil mi? Çocuk her zaman annesi bir ayyaş ya da eroinman olduğu için kötü olur. Anne oğluna bakmamıştır, iyiyle kötüyü ayırt etmesini öğretmemiştir. Okuldan geldiğinde evde olmamıştır. Kimse babası da ayyaştı demez. Kimse bazı çocukların hiçbir sebep olmadan da başından beri kötü olduğunu söylemez.

Evet, bebekten de nefret ettim. Şimdiye kadar bana gelecek için umut, yeni bir hikaye veya "beyaz bir sayfa" değil,hantallık, utanç ve olduğumu sandığım kişinin okyanus tabanını titreten bir sarsıntı yaratan o bebekten.

Tek bir sandalyesi boş onca aile yemeğinin acısını aynı anda taşıyamam.

İki insanı bir zamanlar birbirine çeken şeylerin zamanla öfkeye dönüşmesi kaçınılmaz belki de.