Şefkatli tarafım, içindeki çaresiz tarafın rahatlama ihtiyacını anladığı gibi, içimdeki acımasız eleştirel sesin de beni korumaya, güvende ve hayatta tutmaya çabaladığını görüyor.

Peki ya kendinize neler diyorsunuz acı içindeyken, belki hata olarak gördüğünüz bir davranışınız için üzülürken, yarınlar için endişelenirken?

Hepimizin kafasının içinde her daim hikayeler anlatan bir ses yok mu?

Bütün bu senaryoların ortak bir noktası vardir: Hissettiğimiz ve düşündüğümüz șeyi beğenmeyiz; o şekilde hissetmek, o șekilde düşünmek istemeyiz. Beğenmediğimiz ve istemediğimiz duygu ve düşüncelerimizden kurtulmak için de pek çok stratejiye başvururuz
Ben de tam anlamıyla bunu yapıyordum. Bana acı, rahatsizlık veren duygu ve düșüncelerden her ne pahasına olursa olsun kaçınıyor, kaçıyor; onları yok etmeye, en olmadı kontrol etmeye çalişıyordum. Lakin bu çetrefilli kaçınma oyununun sonu hüsrandı, henüz farkında değildim.