Tanrı'nın mutlak kudret ve iyiliği ile bağdaştırmanın ne denli zor olduğunun kendisine hatırlatılmasını istemez insan.

Tanrı'nın mazur görülmesi için en iyi neden, Yahudi'nin Ari ırk idealinin dünyasında oynadığı ekonomik boşalma aracı rolünü üstlenen şeytanın varlığıdır.
Ama böyle olsa bile,
Tanrı şeytanın varlığından da, şeytanda cisimleşen kötülükten de sorumlu tutulabilir.
Bu güçlüklerle yüz yüze gelen insanlara verebileceğim tavsiye, yeri geldiğinde insanın derin ahlaki doğası karşısında yerlere kadar eğilmektir; bu, herkesin sevgisini kazanmamızı ve pek çok hatamıza göz yumulmasını sağlar.

Kötülük ilkesinin yıkım içgüdüsü ile özdeşleştirilmesi Goethe'nin Mefistofeles'inin ağzında özellikle inandırıcı bir etki yapar:

"Çünkü ortaya çıkan ne varsa, Layıktır yok olup gitmeye.
Yani sizin günah,
Yıkım, kısacası kötü dediğiniz Asıl işimdir benim.

Şeytan, rakibi olarak kutsal ve iyiyi değil, doğanın yaşamı yaratma, çoğaltma gücünü, yani Eros'u gösterir.

"Havadan, sudan, topraktan
Binlerce tohum dağılır
Kuru, ıslak, sıcak, soğuk her yere!
Ateşi ayırmamış olsam kendime
İşe yarar bir şey olmayacaktı elimde.

İnsan sonsuzluğu hissedemediğinde, onu icat eder.
“Ben kendimde bu ‘okyanusvari’ duyguyu bulamıyorum.”

Aşık olan kişi, duyularının tüm tanıklıklarının aksine, ‘ben’ ile ‘sen’in bir olduklarını iddia eder.