“Bir iyiliği unutan, insanlığın en ağır yükünü sırtlanır.”

“Nankörlük, bir kalbin üşümesidir; güneşi görmez.”

“Vefa bilmeyen, çölde suya hasret kalır.”

“İyilik ettikçe nankörlük büyürse, susmak en büyük cevaptır.”

“Nankör, ekmeğini yediği ağacın gölgesine düşmandır.”

“Bir iyilik gördü mü dili tutulan, kalbiyle kör olmuştur.”

“Nankörlük, ruhun yoksulluğudur; hiçbir zenginlik onu doyurmaz.”

“İyiliğe kötülükle karşılık veren, kendi çölünü kazar.”

“Unutulan iyilikler, gökyüzünde kaybolan yıldızlardır; nankör onları görmez.”

“Nankör, kendine bile yabancıdır; çünkü dostluğu tanımaz.”