ALINTILAR

SESSİZLİK BİR ŞİDDETTİR
​Yazmaya başladığım fakat şimdilik rafa kaldırdığım 'Gölgede Kalan Gerçeklik' adlı çalışmamdan bir kesit...
​Kendini önceliklendiren kişiler için öncelik daima kendileridir; partnerleri asla olamaz. Her yönden önce kendi konforları gelir. Onlar için ilişki, bir besin kaynağıdır, bir ortaklık değil. Gerçekte yaşanan sorunlar, sizinle değil, o kişinin kendi içindeki o büyük boşlukla ilgilidir.
​Görünürdeki Özgüven Aslında Bir Savunmadır
​Bu kişilerin dışarıdan görünen hali; yüksek bir ego ve tavan yapmış bir özgüvendir. Ancak bu özgüven gerçek değildir. Bu kişi, içindeki aşırı derecede kırılgan, utanç ve yetersizlik dolu bir özü korumak için dev bir üstünlük maskesi takar.
​Bu kişi, sessiz kalarak karşı tarafa bir ceza verdiğini ve kontrolü elinde tuttuğunu düşünür. Oysa bu, sadece anlık bir zafer yanılsamasıdır. Karşıdaki kişiyi kaybetme pahasına sürdürülen bu kibir, bumerang gibi kendisine döner. Çünkü gerçeklik, daima gölgede kalanı gösterir:
​Sessizlik bir şiddettir. Bu şiddeti zafer sanan kibir, sahibini yavaşça yalnızlığa boğar. En büyük trajedisi ise, boğulduğunun farkında olmamasıdır.
​Kökler ve İlişki Dinamikleri: Sevginin Koşulları
​Kendini aşırı önceliklendiren bireyin bu davranış kalıbını geliştirmesi, genellikle çocukluk döneminde aldığı sevgi türüyle doğrudan ilişkilidir. Eğer sevgi ve onay, koşulsuz bir kabul yerine başarı, itaat veya dışarıdan gelen hayranlık gibi dış faktörlere bağlıysa, kişi kırılgan bir benlik geliştirir.
​Yetişkinlikte bu kırılgan özü korumak için, sürekli dışarıdan bir onaya, yani narsistik besine (hayranlık, övgü, dikkat) ihtiyaç duyar. Bu nedenle, sizinle kurduğu ilişki bir ortaklık değil, onun bu temel ihtiyacını karşılayacak bir besin kaynağı rolüne dönüşür. Sizin varlığınız, ona kendini güçlü, üstün ve yeterli hissettirmesi için bir araçtır.
​#ilkimMK