Bir gençlik aşkı, basitçe insanın gençli­ ğinde yaşadığı bir aşktan ibaret değildir. O kıyaslanamaz olan­dır, çünkü ona rastlayan, henüz aşkını ölçebileceği bir şey ya­şamamıştır. Gençlik aşkı sadece kendisi uğruna vardır. Henüz bir hayal kırıklığını aşması, daha önceki bir mutluluktan da­ha iyi olması, bir şeyin yanlışlığını göstermesi, bir şeyi düzelt­mesi, bir şeyi ikame etmesi gerekmez.

Tanıdığım insanların arasında, anne babalarından gelmiş olmaktan gerçekten hoşlananların sayısı çok az, onlara ben­zemek isteyenler daha da az.

Savaşlar olmasaydı erkekler de kadınlar gibi yalnızca insan olurlardı, erkeklere atfedilen ölümden korkmama ve şövalye sadakati gibi belirli özelliklerin yalnızca savaş aracılığıyla yü­celtilmesi değildir bunun tek nedeni; savaş, erkeklerin kökü­nü kazıyarak onları çok kıymetli kılmıştır. Böylece bu en kor­kunç eylemleri karşılığında kadınlar tarafından en hararetle sevilmişlerdir, bu yüzden savaşçı özelliklerinin en iyi özellik­leri olduğuna inanmak zorunda kalmışlardır.

Bu lanetli yüzyılın fırsatını kaçırmışlardı.

Zaten çoktandır hayata ait olmayan bizler, yarı sakat organlarımızı gömeceğimiz bir yer bulalım kendi­mize.

Aşk da dinozorlar gibidir, bütün dünya onların ölümünü düşünerek oyalanır: Tristan ile Isolde, Ro­meo ile Juliette, Anna Karenina, Penthesilea, her zaman yal­nızca ölüm, her zaman olanaksız olana duyulan bu şehvet.

İnsanların, iddia ettikleri gibi, aşka yeteneksiz olduklarına inanmıyorum. Gençlik aşkı yaşamamış, zamanını bileme­yecek kadar erkenden ölüm korkusuyla aşklarını haykırmış mutsuz ruhlar tarafından buna inandırılıyorlar.

... yüzlerinde birbirine ait olmanın muzafferane eminliği. Birbiri için doğduklarından, sonsuza kadar birbirinin yanın­da kalacaklarından hiç kuşkuları yok.

Birçok şeyi bilip aynı zamanda bilmiyor oluşumuz tuhaftır.

Mutluluk ulaşılamaz olandı. Ulaşılabilen ise, sahte mutluluk olmalıydı.

Sen benim gecikmiş gençlik aşkınısın,

Hayatta, en az yapabildiğimiz şeyin kendimizi tanımak ol­duğunu kabullendim. Nasıl göründüğümüzü bile bilmiyoruz. Kendi ayna görüntümüzü biliyoruz, kendimizi fotoğraflardan ya da filmden tanıyoruz, hepsi bu kadar.

Yılların akışı içinde, unutmak istediğim şeyi bir daha ha­ tırlamamayı öğrendim.

Unutmak ruhun bayılmasıdır. Hatırlamanın, unut­mamakla hiçbir ilgisi yoktur.

Beklemek benim tabiatım haline geldi,

Hiç kavuşma ümidi olmadan beklemek mümkünse, işte ben onu yaptım, aslında bugün hâlâ bekli­yorum.

... genç insanların çoğu gibi ben de genç öl­mem gerektiğine inanmıştım. İçimde öyle çok gençlik, öyle çok başlangıç vardı ki, ancak şiddetli ve güzel bir son düşünülebilirdi; ben yavaş yavaş ölüp gitmek için yaratıl­mış değildim...