karanlığı anlatmak sessizliği sonsuza dek bozmaktır

Bu bir veda kitabı değil, bir Ahde Vefa beyanıdır. Bazı hikâyeler vardır; mürekkeple değil, gözyaşıyla yazılır. Benim hikâyem, gökten düşen bir lütuf gibi hayatıma giren, patileriyle kalbimde derin izler bırakan Ate ile başladı. O benim sadece evcil hayvanım değil; ruhumun aynası, yalnızlığımın ortağı ve sadakatin bu dünyadaki en somut haliydi."
​

​Dünya bazen öyle bir sessizliğe bürünür ki, sadece kalbinizin çarpıntısını ve yanınızdaki o sadık nefesi duyarsınız

Kapılar kapandı, kış bastı şehri,
Zaman durdu sandım, bitmişti nefes.
Baktım gözlerine, unuttum dehri,
Sen geldin, her taşta yeşerdi heves.
​Dört duvar dar geldi, kurallar ağır,
Zorlu göç yolları, yalan bir yuva.
Zincire vurdular, çığlığın sağır,
Sense hep hırladın; rüzgâra, suya.
​Gördüm yaranı, gördüm dökülen tüyü,
Her doğum bir kriz, her sevgi bir bedel.
Biliyorum, bu savaş hem benim, hem senin,
Birlikteyiz, bitti sanma, hikâyemiz ezel.
​Sen öğrettin bana pes etmemeyi,
Sessizliğin dahi bin feryat sesi.
Bu mücadele, en soylu direnç,
Söz verdim; seni o kapıdan alacağım!
​Şimdi son bekleyiş, son virajdayız,
Fırtına dinmeden, güneşi görmeden olmaz.
#​İlkimMK

​"Bir canın huzuru için kalbinin sesini susturanların hikayesi: Ahde Vefa."
— Google Play Kitaplar

Bazen en büyük fedakarlık, kendinden vazgeçmektir. Başkasının huzuru için kendi kalbine kilit vuranların sızısı çok başkadır...
​Sizce birini mutlu etmek için kendi kalbini susturmak sadakat midir, yoksa kendine haksızlık mı?

Ruhumuzun en karanlık dehlizlerinde gezindiğimiz o günlerde, oğlumun arkadaşı avucunun içinde minicik, titreyen bir yumakla çıkageldi. Ate... Onu ilk gördüğüm anı asla unutamam. O güne kadar omuzlarımda taşıdığım tüm o geçim derdi, belirsizlik ve korku yükünün bir anlığına hafiflediğini, kalbimin uzun zaman sonra ilk kez gerçekten çarptığını hissettim.

Fırtına Öncesi Son Liman
"Tam karanlığın en koyu, en zifiri olduğu ve umudun tükendiği o anda; hiç planlamadığım, aklımın ucundan dahi geçmeyen kapı ansızın aralandı... Bu yol; o an gözüme sadece kendim için değil, özellikle Ate için fırtınadan kurtaracak 'kurtuluş gemisi' gibi göründü. Onun güvenle koşabileceği bahçesi olsun, artık kapı önlerinden kovulmasın diye; o anki çaresizlik ve yorgunlukla 'Evet' dedim.