Ömer baba da zalimlere kafa tutarak mertçe gitmişti ölüme. Askerler Ömer babanın cesedini
arabanın arkasına atmış, kitapla bayrağı da yanına fırlatmıştı. Tabii ki cesedini görmeye bile
tahammülleri yoktu. Cesur olsalardı ölü bedenine bir şarjör mermi sıkmazlar, güçsüzleri
ezmezlerdi ama bunlar hiç Cesur değiller aksine korkaklıklarını zalimlikleri ile bastırmaya
çalışan aciz insanlardı. Ömer Baba’nın yaptıklarından sonra halk sokağa dökülmüştü.
Askerlerin elinde joplar, gazlar Uygur Türklerinin ise yalnızca koca yürekleri vardı.
Askerler göz yaşartıcı gazlarla joplarla halka müdahale ediyordu. Uygur Türkleri ise
“Kahrolsun Çin” sloganlarıyla askerlere karşılık veriyorlardı. Türkler mertti. Kadına çocuğa el
kaldırmazlar, güçsüzleri ezmezlerdi ama Çinliler öyle değildi. Çok kalabalık ve çok kalleş,
acımasız, insafın zerresi bulunmuyordu.
Halk yıllardan beri ezan sesine hasret kaldıklarının farkına varmıştı. Öyle ki ses semada
yükseldiğinde kalplerinde ferdasız bir titreme , huzur peyda etmişti. Cesaretleri geri gelmişti.
Hatta bazıları ezan sesini duyunca “Kurtulduk işgalden kurtulduk” diye sevinmişlerdi ama
maalesef öyle olmamıştı. Ömer Baba; uyuyan, korkmuş, yıldırılmış olan bu halkı uyandırmak
için şehadete yürümüştü. Elinden geleni yapan Ömer Baba’nın istedikleri olacak mıydı? Halk
küllerinden yeniden doğup mücadele edecek miydi yoksa yine boyun eğip sadece bir
kurtarıcı mı bekleyeceklerdi

Bao yutkundu ve sordu.
“Ne oluyor lan burada? daha gün ağarmadan bu kargaşa da nedir ?”
Askerlerden biri cesaretini toplayıp konuştu. “şu pis ihtiyar sabah gizlice bu yıkılmış camiye
gelip Ezan okudu Üstelik bizlere de hakaret etti hem de bir elinde Kur'an diğer elinde Doğu
Türkistan bayrağıyla” diye cevap verdi.
Bao duydukları karşısında daha da öfkelendi.
“Sersem onu görüyoruz. Söylediklerini ben de duydum. Bu pis ihtiyar bu haltları yerken Siz
ne halt ediyordunuz?”
asker cevap vermek için cesaretini topladığı sırada komutan öfkesini ondan çıkarıp sağlam
bir tokat indirdi suratına.
“ Sus ulan sus! Bu rezilliğe bir de açıklama yapmaya çalışıyorsun.”
Öfkesi her saniye büyüyen komutanı Yerde yatan Ömer babanın ellerinde Duran bayrak ve
kur'an-ı Kerim daha da sinirlendi.
“ Lan ben size evleri tek tek arayacaksınız Kuranları, bayrakları Ayrıca Türklük ile alakalı ne
varsa toplayacaksınız demedim mi ?”
Askerler “topladık komutanım” deyince komutan daha da çıldırarak “Lan ahmak herifler
topladınız madem şu Karşımda duran pis ihtiyarın ellerindeki Kur'an ve bayrak ne ?”
Komutan Türk bayrağından Kur'an-ı Kerim’den ve ezandan Ayrıca Türklerin hepsinden
nefret ederdi. Elinde olsa bu Uygur Türklerinin hepsini yer yüzünden silecekti ama böylesi
daha iyiydi. Kadınlara istedikleri gibi sahip oluyor erkeklere, çocuklara istediğini
yapabiliyordu. Tabii ki bu da kalleş komutana bayağı bayağı zevk veriyordu. Kadın, çoluk
çocuk, yaşlı demeden insafsızlar en ağır Eziyetler yapıyorlardı.
“ Ahmaklar şu cesedi alın, bayrakla kitabı da alın. Şimdi gidin aramadık ev, uç köşe
bırakmayın bir daha Türk bayrağı ve Kur'an görmek istemiyorum.”
Askerler Ömer babanın cansız bedenini ve kitapla bayrağı da alıp arabaya koydular. Ömer
babanın vücudu delik deşikti. Yüzünde çok güzel ve belirgin tebessüm vardı . me Ölüme
gülerek gitmişti ve bundan güzel ölüm var mıydı ki ? Mertçe zalime karşı koyarak kafa
tutarak gidiyorsun, değil delik deşik Paramparça olsan bile böyle güzel ölüm yoktu .
Ömer baba da zalimlere kafa tutarak mertçe gitmişti ölüme.

Çok geçmeden askerlerin insafsız ve acımasız kalleş komutanı Bao da gelmişti. Kendisi çok zalim ve en ufak bir merhamet dahi bulunmayan bir komutandı. Uzun boyu ve korkutucu cüssesi ile arabadan inip kendinden emin bir şekilde askerlerin yanına doğru geldi. insafsız ve merhametsizliği sanki yüzüne vurmuş gibi yüzü de Esmer, somurtkan, sert bir ifadeye sahipti. Omuzları geniş, kolları ise hafiften kalındı. Sayısız Uygur Türk’üne işkence ederken öldürmüş ve kaç tane kadına acımadan tecavüz etmişti.

zalim her ne kadar güçlü olsa da karşısına çıkacak bir babayiğit hep çıkar, çıkmalıydı şu bir gerçek ki korkarak eziyet görerek yaşamaktansa korkusuzca direnerek ölmek her zaman daha iyi olmuştur.

Kitabın en güçlü yanlarından biri, zulmün acımasızlığını ve bireylerin buna karşı koyma çabasını çarpıcı bir şekilde tasvir etmesidir. Çin hükümetinin baskısı, toplama kampları ve kültürel soykırım girişimleri, roman boyunca bizlere hem öfke hem de derin bir hüzün yaşatıyor. Bu eser, Doğu Türkistan’daki zulmü sadece gözler önüne sermekle kalmıyor; aynı zamanda insan ruhunun direnç ve cesaret dolu yanını da ortaya koyuyor.
Kitapla Kalın.

Doğu Türkistan resmen kaderine terk edilmişti...