ALINTILAR

Mehtabın solgun ışığı ellerindeki lekeyi aydınlatınca leke kırmızı bir hâl aldı ve daha da yakınlaştığında bu kırmızılığın kan olduğunu anladı. Adam yolunu göremiyordu. Tek istediği ölü ya da diri bir yol almak ve gecenin karanlığında kendine bir yer bulmaktı.

Siyahi adamın gözlerine baktığımda içimdeki o darmadağın olmuş evrende onu kendimle görüyor ve ikimizde aynı yolun yolcusu olan o kara deliğin içinde sürüklenme arzusuyla yanıp tutuşuyorduk.

O anda başka bir haberde şöyle diyordu. "Kaç gündür bulunamayan çocuk dün gece sokakta ölü bulundu." Evet yanlış duymadım. Yazıyordu işte. Muhabir de söylüyordu. Küçücük bir çocuğun ne gibi günahı vardı çocuk olmaktan başka. Galiba bugünler de insanlar her şey olabiliyordu. Lâkin insan olmak dışında.

Dükkânlardan geçerken gözüme bir gelinlikçi çarpıyor.
Öyle ya Bayram'da teyzemlere gittiğimde de yollar hep gelinlikçilerle dolu. Keşke şu gelinlik dükkânlarının yerini kütüphaneler alsa diye kaç kez geçirirdim içimden. Pahalı elbiselerin, marka ayakkabıların yerini güzel ciltli kitaplar alsa ne kaybederiz ki?

Eğer bir insanla tanışmak istiyorsan önce onunla bir kelebek yapmalısın, " diye yanıt verdi. Adamın şaşıran bakışını görünce biraz daha gevşiyor ve hakimiyetini yediden kazandığını hissediyor. Ardından konuşmasını sürdürüyor.

Yanındaki adamın kafası allak bullak olmuş bir hâlde gözlerini hiç kaçırmadan bakıyordu ona.

"Kelebekler insanların ruhlarını temsil eder. Karanlık bir ormanda takip etmen gereken şeylerdir. Lakin her kelebeğe bir renk lazım. Seçtiğin renklerle anlam bulur.

Kelebekler bir ormanın derinliklerinde bulunan hayata anlam katar. Eğer birini tanımak istiyorsan kelebeğe verdiği renge bakmalısın."

Bunun üstüne, adam" Sen hangi rengi seçerdin?' diye üstleniyor.

"Kırmızı," diye yanıtlıyor siyahi adam. "Çünkü insanların İçindeki en güçlü renktir kırmızı.

Sabahleyin erkenden kalktığım günlerde hissettiğim şey bütün bu dağınıklığın ve gürültünün içinde yine kendimi umutsuzca bazen de tüm evrenin , zaman ve mekânın ötesinde bir yerde kendimle boğuşurken bulduğum."
(Farklı Bir Mehtap& Serenay Özkan)

Beyoğlu'nda Yürüyen Yalnız Bir Adamın Hikâyesi...

Kitaptan bir alıntı:

"Yaşamın sıkıcı, aceleci tarafıyla ilgilenmekten ne giden baharı ne de gelen ekim ayının tadını çıkarabilmiş, mütevazı bir dairede tek başına yaşayan, işinde başarılı, orta hâlli ve belki de biraz üstü bir yaşam süren kırklarında bir adamım ben."
(Serenay Özkan)

Bulutlu bir gecede göğ ilk başta bana iyi davranmayacak gibiydi.

#serenayözkan #farklıbirmehtap

Yağmura ve soğuğa rağmen İstanbul bu gece farklı bir biçimde ortaya koyuyordu kendini."
(Serenay Özkan)

İstanbul’un Beyoğlu sokaklarında yürüyen yalnız bir adam, uyuyarak geçirdiği tüm gecelerin hakkını verecekti. Yarın ne işi vardı ne de evde bekleyeni. İşte onu sokaklara davet eden şey de buydu."

(Serenay Özkan)

#serenayözkan #farklıbirmehtap

Siyahi adamın gözlerine baktığımda içimdeki o darmadağın olmuş evrende onu kendimle görüyor ve ikimizde aynı yolun yolcusu olan o kara deliğin içinde sürüklenme arzusuyla yanıp tutuşuyorduk."
(Serenay Özkan)

Benim yürüdüğüm yerlerde kimler kimler yürüdü. Şairler, yazarlar, şarkıcılar, ünlüler, ünsüzler benim gibiler ve benim gibi olmayanlar."
(Serenay Özkan)

📖Kitap: Farklı Bir Mehtap

Siyahi adam çok net ve sert bir şekilde cevap verdi. "İnsanlarda duygu denilen şey gitgide kayboluyor Sulamayı unuttuğumuz çiçekler gibi kuruyup çürüyoruz...

Gecenin ilerleyen saatlerinde insan kalabalıkları, ellerini çekip evlerine doluşmuş, ilk rüyalarına dalmış, gece ve sokaklar asıl sahiplerini ağırlarken ben hâlâ buradaydım.

Hep uyuduğum geceleri sabahlarına kadar görmek istedim. Yahut yaşamın aceleci tarafı buna hep bir şekilde engel oldu. Bu sefer buna izin vermeyecektim. Belki sabahlara kadar değil ama en azından bu gece gecenin hakkını vereceğim."
(Serenay Özkan, Farklı Bir Mehtap)

İnsanın en garip duygusu bu olsa gerekti diye geçirdim içimden. Birini tanımıyorken tanımak.

Sokakları ince bir boşluk kapladı. Gölgeler sanki benden bir şey saklıyor, içimden bir his bir şeyin yeniden doğduğunu söylüyordu.

ÖN SÖZ

Her gün içinde yaşadığımız dünyanın farklı yerlerinden ölüm haberleri geliyor, çoğumuz bunlara karşı gitgide daha az insana benziyoruz.

Sanki içimizde yaşama dair bir kırıntı bile kalmamış, ölümü bekleyen biri ya da birileri yer alıyor.

Yahut bu zanlıların o anki duygu ve düşünceleri, öldürme arzusu bizlerden o kadar da uzak olmayabilir.

Bir insanın içinde birden fazla duygu, his ve düşünce yer alır. karmakarışıklık içinde insan parçalara bölünür lâkin insanları birleştiren en önemli şeylerden biri de bu karmakarışıklık hâlidir.

Bu kitapta sizlere insanın keşfedilmemiş bir yanını tıpkı her gece farklı sergilenen ayın evreleri gibi sergilenmek istendi. Bu sefer bizler yıldız değiliz ayın ta kendisiyiz.

Biraz felsefe, edebiyat ve çokça duygu ve düşüncelerle sizlere takdim ederim.
(Serenay Özkan)