BENVOLIO: Beni dinle ve onu düşünme, unut!

ROMEO: Öğret bana, nasıl unutulur düşünmek?

Ben de severdim.
Ne yapalım, ölmek için doğmuşuz.

Aşka vakit kalmıyor
böyle acı günlerde.

Tanrım, ne kötüye yoran ruhum var benim!

Beni sevdiğinizi inkâr etmeyin sakın...

Tüm göklerin en güzel yıldızlarından ikisi,
Yalvarıyorlar onun gözlerine işleri olduğundan:
Biz dönünceye dek siz parıldayın diye.

Sahnemizi açtığımız şu güzel Verona’da
Soylulukta birbirine denk iki aile
Eski bir düşmanlıktan gelen yeni bir kavgada;
Yurttaş kanı yurttaş elini lekeler burada.
İşte ölümcül döllerinden bu iki ailenin
Doğar yıldızları sönük iki talihsiz sevgili,
Yürek parçalayan acı yazgılarıyla bu iki genç
Ölümleriyle toprağa gömer büyüklerin kinini.
Ölümle mühürlenen aşklarının izlediği seyir
Ve kimsenin değiştiremeyeceği, çocuklarının
Yok olmasıyla son bulan ana babaların öfkesi,
Sahnemizin iki saat sürecek trajedisidir.
Söylediklerimizi dinlerseniz sabırla
Söylemediklerimizi de görürsünüz oyunda.

Ey kavgacı sevgi!
Sevilen nefret!
Ey ağır hafiflik!
Ağırbaşlı uçarılık!
Ey hiçten yaratılan her şey!

Güzelliği o zaman daha çok çıkar ortaya
Güzellerin yüzünü örten mutlu maskeler
Kara olduğu için gizlediği kişiler
Bakana güzelmiş gibi gelirler.
Sonradan kör olan âşık unutamaz
Daha önce gördüğü değerli hazineyi.
Öğretemezsin bana unutmayı.

Sevmek için bakarım, bakmak sevgiyi getirirse,
Ama derinlere dalmam gözlerimle,
Gitmem izninizden bir parça ileriye.

Benimse ruhum kurşun gibi ağır.

İçimde bir önsezi… yıldızlara asılı bir olay…

Gönlüm hiç sevdi mi bugüne dek?
Görmedim çünkü bu geceye dek gerçek güzelliği.

Biricik sevgim biricik nefretimden doğdu.

Benim düşmanım olan adındır yalnızca.
Sen sensin Montague olmasan da…
Şu gülün adı değişse bile
Kokmaz mı aynı güzellikte?

Saklar beni onlardan gecenin pelerinleri;
Beni bulsunlar ne çıkar, yeter ki sen sev beni;
Geç ölmektense senin sevginden yoksun
Yaşamıma son versin kinleri daha iyi.

Saadeti tamamen idrak eden bir kimse,
İfadeden acizdir duyduğu saadeti,
Bu his onu tamamen tatmin ettiği için,
Yoktur kelimelerle süslemenin imkânı.
Servetini sayanlar dilencilerdir ancak,
Benim aşkım o kadar fazlalaşmış artmış ki
Servetimin yarısını bile saymak imkânsız.

Bir örümcek ağının en ince bir telinde
Yürür de âşık olan yine yere düşmez.
Bu derece hafiftir sevgi denen heves.

Sevgilimden çok daha güzel biri mi dedin?
Tabiat varlığa kavuştuğundan beri her şeyi gören güneş,
Ona bir eş göremedi.

Adam sen de, bir ateş bir ateşi söndürür,
Bir acı, diğerinin gelmesiyle hafifler.
Başın dönünce başka tarafa çevir onu
Ümitsiz keder bir başka ıstırapla geçer.
Gözlerini öyle bir genç hayalle doldur ki
Öncekinin öldürücü zehrini mahvetsin.

Heyhat! Aşk görünüşte nazik olduğu halde
Denendiğinde ne kadar da zalim oluyor.