Kader bazen bir sokağın köşe başında tecelli eder"
​ Savcı Elif için hayat, dökme demirden kurallarla ve geçmişin acımasız sızılarıyla örülmüş düz bir çizgiden ibaretti. Ta ki o güne, o sokağın kör noktasına kadar... İnsan aylarca, yıllarca adalet saraylarında bir ipucu arar da; hayat en büyük yüzleşmeyi getirip bir şehrin kalabalığına gizler. Karşısında duran genç adama baktığında, zamanın durduğunu ve 25 yıllık o büyük yalanın unufak olduğunu hissetti. O yabancı, devletin soğuk gri duvarları arasında büyümüş Hâkim Ateş’ti; ama Elif’in duran kalbine fısıldayan ses tek bir ismi haykırıyordu: Yâd. Çalınan geçmiş ve saklanan gelecek, kaderin çizdiği o küçük köşe başında, dilsiz bir kavuşmayla yeniden mühürlenmişti.

En tehlikeli yalanlar, içine bir miktar hakikat gizlenmiş olanlardır.

​"Kaçamak cevaplar uydururken, annem merdivenin başında geçit vermeyen bir nöbetçi gibi duruyordu. O an defterime şu kısa notu düştüm: ​
​Keskin, yakıcı sözlerinden,
Buz kesmiş bir çehreye.
Bir kapı zili,
Bütün masalı bitirdi.
​O, merdivenlerde duygusuz bir heykel gibi dikilirken; ben o an omuzlarımda taşıdığım o isyankâr topuklu ayakkabıların altında ruhumun ezildiğini hissettim. Bu söylediğim ilk yalan, o loş pastanedeki rüyanın ödenmesi gereken ilk ağır bedeliydi.
​Anneler evlatlarına korku değil güven vermeli. Çünkü korkan çocuk, sadece kendini korumak için yalana sığınabilir.