Bizi tek başımıza bırakın, elimizden kitapları alın o saat şaşkına döner, ne yana
gideceğimizi, kimden yana çıkacağımızı, kimi sevip, kimden nefret edeceğimizi bilemeyiz. İnsan
olmak, yani gerçek, kendi vücuduna sahip, kanlı canlı bir insan olmak dahi bize güç geliyor; bundan
utanıyor, ayıp sayıyor, bildik, genel anlamda insan olmaya çabalıyoruz hep. Aslında biz ölü doğmuş
yaratıklarız; zaten çoktandır canlı olmayan babalardan dünyaya geliyoruz ve bundan da gittikçe daha
çok hoşlanıyoruz. Bundan zevk alıyoruz. Yakında bir kolayını bulup doğrudan doğruya fikir dölleri
olarak dünyaya geleceğiz. Ama yeter bu kadar; daha fazla "Yeraltından" yazmak istemiyorum...

Hatta yaşamdan
öylesine kopuğuz ki, gerçek "canlı hayata" karşı adeta tiksinti duyuyor, bize hatırlatılmasına dahi
katlanamıyoruz. Öyle bir hale gelmişiz ki, gerçek "canlı hayat" bize adeta bir iş, bir ödev gibi
görünüyor, onu kitaptan öğrenmeyi yeğliyoruz

Kolay elde edilmiş bir saadet mi, yoksa insanı yücelten ıstırap mı daha iyidir? Evet, hangisi daha iyi?

Fakat... fakat sadece düşüncelerle hiçbir şey açıklanamaz, o halde uzun boylu düşünceye dalmanın faydası yok.

Huzur, sükûnet istiyorum ben. Beni rahatsız etmesinler diye bütün dünyayı bir kapiğe
satarım. Beni kıyamet kopmasıyla çaysız kalmam arasında seçim yapmak zorunda bıraksalar, dünya
yıkılsa umurumda olmayacağını, ama çayımdan vazgeçmeyeceğimi haykırırdım

Bir insanın hayatını istediği yola sokmak için ne kadar az söz, ne cılız bir idil kâfi geldi!" "İşte bakirelik budur! Tam manasıyla işlenmemiş bir toprak!

Ruhumda, cinayet işlemişim gibi bir ağırlık vardı.

Yattığın çamur dolu bataklıkta,
geceleri, ölüler hortladığı zaman istediğin kadar tabutunun kapağına vur...

acılı zamanlar bile iyidir, zaten acısız insan mı var? Belki evlenir, kendin de anlarsın.

herhangi canlı varlıkla ilgisi olmayan aşklardan öylesine tatmin oluyordum ki,
sonradan gerçek, tatbiki bir aşka hiç ihtiyaç duymuyordum; hatta gerçek bir aşkı lüks bile
buluyordum.

her şey bir cetvele göre hesaplanınca insana yapacak bir şey kalmaz

İnsan, eskiden hak uğruna kan döker, bunun için önüne geleni gönül rahatlığıyla temizlerdi; zamanımızdaysa, kan dökmeyi iğrenç saydığımız halde bu iğrençlikten kendimizi alamıyoruz, hem de eskisinden dahaçok. Hangisinin daha kötü olduğuna kendiniz karar verin.

mesele kelime cambazlıklarında değil; sözünü ettiğim çıkar, bütün sınıflandırmalarımızı, beşerin saadeti için çalışan insan severlerin kurduğu sistemleri
darmadağın etmektedir.

Akıl öğrenebildiği kadarını bilir ama insan hayatı hem şuurlu, hem şuursuz olarak, kâh aldanıp kâh aldatarak devam edip gidiyor.

Biz çıkarlarımızı yanlış anladığımız için arzularımızın çoğu da yanlış yoldadır. Bu yüzden gözümüze kestirdiğimiz bir çıkar için en kolay yolu seçelim diye, akılsızlığımızdan, çoğu zaman bir sürü saçmalığa saplanırız.

İnsana lüzumlu olan tek şey, onu nereye
sürükleyeceği belli olmayan hür iradedir. Bu iradeyi de kim bilir hangi şeytan...

Kim olursa olsun, insan daima, her yerde akılla çıkarın buyurduğu gibi değil, canının istediği gibi hareket etmeyi sever; arzularımızın çıkarımıza tamamıyla ters düşmesi de mümkün, hatta bazen zorunludur

İnsan,
eskiden hak uğruna kan döker, bunun için önüne geleni gönül rahatlığıyla temizlerdi; zamanımızdaysa, kan dökmeyi iğrenç saydığımız halde bu iğrençlikten kendimizi alamıyoruz, hem de eskisinden daha
çok.

gevezelik, daha doğrusu elekle su taşımak her zeki adamın kaderine yazılıdır.