ALINTILAR

Algernon’a Çiçekler Kitabındaki
Charlie Gordon çok sempatik değil mi ? ✨

Küçüklüğümden beri
sevginin bir şartı var sandım.

Sanki kalbime uzanan her el
önce bir şeyler bekliyordu benden.

Başarılı olayım diye koştum,
Açsam toktum.
güçlü görünebilmek için
Ağlamadım bile..

Belki o zaman sevilirdim.

yük olmadım kimseye,
sorun çıkarmadım,
eksilttim kendimden…
çoğalmak için başkalarının gözünde.

Sevilmek,
hep bir “hak etme” meselesiydi sanki.
Ve ben
her gün kendime yeni sebepler aradım
sevilmeye layık olabilmek için.

Şimdi 35 yaşındayım.
Hayat bana çok şey öğretti—
dayanmayı, direnmeyi, güçlü görünmeyi…

Ama kimse çıkıp da demedi ki:
“Olduğun halinle de sevilirsin.”

Ben de öğrenemedim
kendime o gözle bakmayı.

Belki de en zor ders buymuş:
Hiçbir şey yapmadan,
hiçbir şey kanıtlamadan,

sadece var olduğum için
sevilmeye layık olduğuma inanmak.
İnanmayı öğrenmek ..

Merhabalar ✨
Size şahane eserler sunacağımı vadetmiyorum. Belkide çoğu zaman imla kuralları benim için üniversite sıralarında kalabilir baştan söylüyorum.
Yazıyorum neden mi ?
Çünkü içimin yüzünü en sık gördüğüm pencere bu satırların arası. Kimsenin beni sobeleyemediği, cümlelerimi fütursuzca sergilediğim, kendime ait hoş rastlantılara denk geldiğim, kalemin kağıt üzerindeki raksına şahit olduğum..
Neden mi yazıyorum ?
Milyarlarca insan, obje bitki, yıldızların var olduğu galakside yalınlaşma hissinin verdiği hazza vardım. Belkide vardırıldım.
Basma kalıp düşünceleri benimsemediğim için toplumun nezdinde makul bir zemine oturamadım hiç bir zaman.
Yazdım; kime faydası var dediler.
Yazdım; altında buzağı aradılar.
Yazdım; kime imâda bulunuyor dediler.
Ama bir “yahu yazmakta bu kıza iyi geliyor “
Demeyi çok gördüler.
Sonra bende küstüm .. evet evet küçük bir çocuk gibi.
Örümcek ağı bağlamış düşünceler yüzünden bende tozlu raflara kaldırdım yazılarımı.
Öyle ya ziyan edemezdim
“Ehline denk gelmeyen her şey ziyan olur can da, inci mercan da “
ne mi değişti?
O başka bir yazı konusu olsun. Siz şimdilik sadece “büyüdü” bilin.
Şimdi o tozları üfleme vakti !
Neden genelde kitap okumak, yazı yazmak gibi yetilere burun bükülüyor ?
Neden sözel imgeler sayısal imgeler kadar değerli değil ?
Neden insanlar nakite çeviremeyecekleri şeyleri önemsiz görüyor?
Annem böyle pasta yapmayı nereden öğrendi ? Diyecektim bir an.
Neyse..
Sonra dünya düzeni değişti. Değişmedi efendim !
Hissizleştik. İletişimi kestik hemde kalpten..
Yazan insanlara aşık dedik, boş iş bunlar dedik, matematik daha önemli dedik.
Sonra döndük çayda şeker insanda vefa aradık.
Aslında en çok şikayet ettiğimiz şeyleri en çokta bizler var ettik.
Ne acayip bir millet şu insanlık.
Bende böylece yazmaya karar verdim tekrardan. Öyle ya bende insanım.
Hissederim, konuşurum, yazarım.
Hissettiklerimi aktarabildiğim kadar insanlığım.
Varsın beş para edip nakite dönüşmesin.
Kısacık ömrümüzde bizde mutlu olduğumuz satırları yazalım.
Yazdıklarımın doğruluğunu tartışmıyorum yalnız.
Ben sadece inandığım, bana doğru gelen çerçeveden baktığım hisselerimi aktardım sizlere. Ama biliyorum benim ile aynı duyguları barındıran insanlarda var evrende.
Derdim ünlü bir yazar olmak değil, zaten ben becerememde.
Sadece benim ile aynı hissleri taşıyan kişiler ile aynı satır aralarında denk gelip selamlaşmak benimkisi.
Birazda anlaşılmak.

Sizlerlerin fikirleri, aktaracağınız tecrübeler, belkide kim bilir bana anlatmak istediğiniz hikayeler vardır..
Öyle ya ne duruyoruz ?
Kolları sıvayalım. Acemiliğimin kalemini birlikte kıralım.
Olur mu ?

O nasılsa orada.
O idare eder.
O bekler.

Bu ,senin değersiz olduğun için değil.
Seni kaybetme ihtimalini hiç hissetmedikleri için.

Farkında olmadan şu mesajı verdin.
“Ben beklerim.
Ben idare ederim.
Ben hep buradayım.”

Bu çok olgun.
Çok fedakârca
Ama acı bir gerçek var..

İnsanlar, kaybetmeyeceklerini sandıklarını
seçmek için acele etmiyor.

Sen eksik olduğun için değil,
fazla dayanıklı göründüğün için
ilk sıraya konmadın.

Ve artık biliyorsun
Beklemek zorunda değilsin
İdare etmek zorunda değilsin
Hep orda olmak zorunda hiç değilsin !