Zira yaşam dediğin, varlıkların birbirine geçerken tükettiği görünmez hesaptan başka bir şey değildi; kimse kendi payına düşen karanlığı ödemeden yoluna devam edemezdi.

Sesi , dünyanın en güzel , en temiz melodisiydi.

O gözler, bir zamanlar ışıkla doluyken şimdi sadece hayatta kalmanın donuk, mat parıltısını taşıyordu.

Medeniyetin o incecik verniği kazındığında, geriye sadece iki tür kalır: Hatıraları yiyenler ve eti yiyenler; sen hangisisin Leke?

Sırtını yaslayabileceği bir ağaç, sığınabileceği bir kuytu yoktu. Sadece her yönden üzerine abanan boğucu duman vardı.

Bir saniye geçti.
Sonra sonsuzluk kadar uzun bir saniye daha.

Bir şeyler yanlıştı.
Hemde çok yanlıştı ...

Hatırlamak, boş bir elbisenin içinde hayalet aramaktır.

Çünkü varlık, gürültülü ve beyhude bir direnişten ibaretken nihayetinde yaratılmış her şey er ya da geç kendi sessizliğine avdet etmek zorundaydı.

Kapıyı açtığında dışarıda onu bekleyen bir dünya yoktu...

Hareketleri, paslanmış bir makinenin dişlileri gibi ağır ve mekanik bir ritimle ilerlerken...

Çünkü gözbebeklerinin ardında pusuya yatmış,sadece hayatta kalmaya programlanmış vahşi bir hayvanla yüzleşmekten özellikle imtina ediyordu.

Geçmiş, arkanda bıraktığın bir ev değil, içine düşüp boğulduğun bir kuyudur.

Halbuki Türk'ün haysiyeti, gururu ve kaabiliyeti çok yüksek ve büyüktür.
Böyle bir millet esir yaşamaktansa yok olsun daha iyidir!...

Erzurum’daki 15. Kolordu komutanı‘na 21 Mayıs 1919’da yazdığım bir şifreli telgrafta:

“Genel durumumuzun almakta olduğu tehlikeli şekilden pek üzüldüğümü ve acı duyduğumu, millet ve memlekete borçlu olduğumuz bu son vicdan görevini yakından, ortak bir çalışma ile yerine getirmemin mümkün olacağı inancı ile bu son memuriyeti kabul ettiğimi; bir an önce Erzurum’a gitmek isteğinde bulunduğumu, ancak, Samsun ve dolaylarındaki güvenlik yetersizliği ve kötü bir sona uğrama tehlikesi ile karşı karşıya geldiğimden, buralarda birkaç gün daha kalmak zarureti doğduğunu bildirdikten sonra, beni şimdiden aydınlatmaya yarayacak konular varsa bildirilmesini” rica ettim.

Gerçekten de, Samsun ve dolaylarında Rum çetelerinin Müslüman halka saldırması ve zaten yetkisiz bırakılmış olan bölge yöneticilerinin, yabancıların da işe karışmaları yüzünden hiçbir tedbir alamaması durumu güçleştirmişti.