O kadar değerli ve yakın hissedilen her şey nasıl da soğuktu.

“Vefa, zamansız bir duygunun zamanla sınanan karşılığıdır.”

Ahmet hızlı ve çevikti, dövüş sanatını babasından
öğrenmişti. Karşısında silahla duran hayduta eğilerek karşılık verdi, elini tutup diz kapağına bir tane
tekme attı, silahı alıp haydutu diğerlerinin üzerine fırlattı. Diğer üç haydut ne oluyor diye şaşkınlık
içindeyken hızlı bir şekilde üç tanesinin karın boşluğuna tekme attı, o üç haydut da acı içinde
kıvranırken dört tanesi de yere serildi. Yere serilen haydutların silahlarını alan Ahmet, dördünü de
bağladı. Ahmet, kıza baktı; kız bayağı korkmuştu, titriyordu. Kızı karanlıkta tam seçememişti ama zorla
da olsa tanıdı, İrem’di bu kız, hatta ta kendisiydi; ortaokula kadar beraber okumuşlardı sonra yolları
ayrılmıştı, o farklı bir liseye, Ahmet farklı bir liseye gitmişti.
Zaman ne acımasızdı.

Söylediği her sözü hafızamda tekrar canlandırarak, kendime hiç durmadan eziyet ediyordum.

Şiir şiir olalı böyle şiirsizlik görmemişti.

Türlerin birçoğunun uzun zaman aynı kalmış olduğu, ve ancak pek azının değişiklik geçirmiş olduğu sonucunu çıkarıyordu.
Türlerin farklılığını, yavaş yavaş değişmiş biçimlerin, ortada bir özellik gösterenlerinin yok olmasıyla açıklıyordu. "Öyleyse, yaşayan bitkiler ve hayvanlar tükenmiş olanlardan yeni yaratma eylemleriyle ayrılmış değildir, tersine, hepsi de onların kesiksiz üremesinin sonucu olan döller sayılmalıdır."

Evcil hayvanlarımızın pek çoğunun kökeni belki hep karanlık kalacaktır.

Sarılmak bir desteğe tutunarak yükselmenin en kolay yolu...

Goethe’nin belirttiği gibi, “Doğa bir yandan harcamak için başka bir yandan biriktirmek (artırmak) zorundadır.”

Çok geçmeden askerlerin insafsız ve acımasız kalleş komutanı Bao da gelmişti. Kendisi çok zalim ve en ufak bir merhamet dahi bulunmayan bir komutandı. Uzun boyu ve korkutucu cüssesi ile arabadan inip kendinden emin bir şekilde askerlerin yanına doğru geldi. insafsız ve merhametsizliği sanki yüzüne vurmuş gibi yüzü de Esmer, somurtkan, sert bir ifadeye sahipti. Omuzları geniş, kolları ise hafiften kalındı. Sayısız Uygur Türk’üne işkence ederken öldürmüş ve kaç tane kadına acımadan tecavüz etmişti.

Kişi mutlu görünüyorsa, insan bu durumdan gönülden mutluluk duyabilir. Sevgi budur. İnsanların birbirlerini kısıtladıkları ilişkiler eninde sonunda bozulur.

Ama insana yalnız hissettiren şey tek başına olması değildir. Yalnızlık çevrende insanlar varken, toplum ve topluluk hayatı yaşarken, onlardan dışlanmış hissetmektir. Kişinin kendini yalnız hissedebilmesi için başkalarının olması gerekir. Yani kişi ancak sosyal bağlamlarda "birey" haline gelir.

Mutsuzluğunu geçmişine ya da çevrene yıkamazsın. Aslinda beceriksiz değilsin. Sadece yeterli cesaretin yok.

Yaşam tarzımızı değiştirmeye çalıştığımızda, cesaretimizi sınarız. Değişim kaygı yaratır, değişmemekse hüsran. İkincisini seçtiğinden eminim.

Şu anda mutsuz olmanın nedeni senin “mutsuz olmayı" seçmiş olman. Talihsiz koşullarda dünyaya gelmiş olman değil.