Bosna savaşı sırasında Sırplar Bosnalı kadınlara tecavüz etmiş, kadın çocuk demeden katletmiş, savaşın en vahşi sahnelerini Bosnalılara yaşatmışlardı. Bu vahşetin bazı failleri yakalanıp esir alınınca, aynı muamelenin bu esirlere uygulanması için Aliya İzzetbegoviç’ten izin istenir. Aliya İzzetbegoviç şiddetle reddeder.
Komutanlar ısrarcıdır:
– Onların bize yaptığını, aynen biz de onlara yapmalıyız.
Bunun üzerine Aliya, tarihe geçen şu cümleyi kurar:
– **Sırplar bizim öğretmenimiz değiller.**

İnsan yaşlandıkça zaman hızlanıyor, sanki evren seni bitiş çizgisine itiyor gibi; gençlere, güçlü olanlara yer açmak, tarihteki kısa süren varlığını işaretleyip yoluna devam etmek için.

Misafirin iyisi gelir geçer kuş gibi,
Kötüsü ise, oturur daim baykuş gibi.

Eğer bir çocuk ebeveynlerini kaybederse, ona yetim denir. Bir adam karısını kaybederse, dul kalır. Ama bir ebeveyn çocuğunu kaybederse, ona ne denir? Bunun, kelimelerle tanımlanamayacak kadar büyük, korkunç ve ezici bir şey olduğuna inanmaya başladım. Hiçbir kelime o duyguyu anlatmaya etmez. Bu yüzden bunu dillendirmeyiz.

Doğum yapan kadınların vücudunun bir kimyasal salgıladığını duymuştum, böylece acılarını unutur ve bebekleriyle bağ kurabilirlerdi. Peki bebek ölü doğduğunda ne olur? O kimyasallar nereye gider? Ne işe yarar?

Tek çocuksanız ve yarı mahkum bir hayat yaşıyorsanız, kitaplar sadece sert kapaklar arasına sıkışmış sayfalardan fazlası olur. Sadece harflerin yan yana dizilip kelimelere dönüşmesinden ibaret değildirler.

Anadan doğunca kürkün var mıydı,
Üryan gelmedin de börkün var mıydı,
Torba torba mecidiyen var mıydı,
Tükenmez parayı sana kim verdi.

Dinle Ruhsati’yi ne deyem sana,
Sana bir öğüttür sanma ki çare,
Çalışmayla verse verirdi bana,
Bu köşkü sarayı sana kim verdi.

Eylemem ölsem de kızbi ihtiyar,
Doğruyu söyler-gezer bir şairim,
Güzel bir mazmun bulunca Eşrafa,
Kendimi hiciv eylemezsem kâfirim.

Bulunamayacak birini aramak zor bir şey. Ama ondan daha zoru, annenin kalbindeki o boşluğu doldurmaya çalışmak.

Kader tam bir oyunbazdır. Tüm ipuçlarını önüne koyar ve senin onları bir araya getirip, daha önce anlamlandırmayı hayal bile edemediğin şeyleri çözüp çözemeyeceğini görmek ister.

Sevdiğim insanların ne kadar çabalasa da yalnızlığımı asla, en azından tam anlamıyla, anlamayacaklarını bilmek yoruyor beni. Ölmek, tek başıma yapmam gereken bir şey.

Bazı ışıklar karanlığı aydınlatmak için değil, kalplerde yer edenleri unutmamak için açılır.

Hayır, o benim aşkımı istemedi. Benim aşkım onun için yalnızca bir yüktü. Onun istediği şey senin sevgindi. İnsanlar böyledir, sahip olmadıkları şeyi isterler.

Ona yanlış yapılmıştı, çocukları torunları katledilmişti, Nazi canavarları yapmıştı bunu, kötülüğün büyüklüğü milyonlarla değil, kişisel kaybıyla ölçülüyordu.

Tanrı büyük bir hata yaptı; bitkileri yarattıktan sonra durmalıydı...