İnsanları güldürdüğü sürece ne olduğu fark etmeksizin her şeyi yapabilirdim. Onları güldürebilirsem, onların "hayatlarına" gerçekten uymamamı önemsemezler diye düşündüm.

Bir çocuk doğuştan kötü olabilir mi yoksa annesinin ihmali sonucu mu kötülüğe sürüklenir?

Merhabalar, bugün Lionel Shriver'in kendi korkularından esinlenerek yazdığı "Kevin Hakkında Konuşmalıyız" adlı romanla karşınızdayım. 2005 Orange Roman Ödülü kazanan eser, bence sonuna kadar hak etmiş.

Öncelikle Metin son derece karmaşık ve çok katmanlı bir metin. Ama okuması da bir o kadar kolay. Romanda Columbine tarzı bir saldırı gerçekleştirerek sınıf arkadaşlarını, öğretmenlerini ve diğerlerini katleden bir çocuğun hikayesi anlatılıyor. Roman, bildiğimiz tarzdan farklı olarak Kevin'ım annesi Eva'nık eşi Franklin'e yazdığı bir dizi mektuptan oluşuyor. Yani bir kadın ve onun uzakta olduğunu varsaydığımız kocası hakkında bir diyalog okuyoruz. Eva bağımsız, özgür ve dünyayı keşfetmekten zevk alan bir karakter. Franklin ise daha donuk, ölçülü, sınırlarını çizen ve mutlu aile tablosu yaratmaya çalışan bir karakter. En azından Eva'nın mektuplarından gördüğümüz kadarıyla öyle.

Metin boyunca Eva'nın bakış açısını dinlediğimiz için aslında hikayeye taraflı başlıyoruz biraz. Bazı yorumlar Eva'nın da çok masum olmadığını söylemiş ama ben okurken pek çok yerde Eva'yı anlatabildim.

Eva anne olmayı hayatında bir değişiklik aşaması olarak görüyor ancak Kevin'ın doğumu, bağ kuramadığı bir çocuğa sahip olmanın çok da kolay olmadığını anlamasını sağlıyor. Franklin ise oğlunu sonuna kadar anlamaya çalışan ve bence "fazla" anlamaya çalışan bir karakter. Bu sebeple Eva hep Kevin hakkında en kötü senaryoyu düşünürken, Franklin ise o kadar fazla savunucu ki bazı işaretleri okuyamıyor. Ki ben okurken Franklin'e çok sinir olduğum için de biraz Eva'ya hak vermiş olabilirim.

Okuduğumuz metin çocuk suçluluğunda annenin rolünü ve çocuğun doğasını sorgulatıyor. Ancak bir tarafta durmanızı istemiyor. Eva'nın samimi anlatımı, Kevin'la bağ kuramaması ve ikisi arasındaki doğumdan itibaren başlayan gizli savaş bizleri de içine çekiyor. Eva'nın hataları olsa da, ben ne yaparsa yapsın olay örgüsünü değiştirebileceğini düşünmüyorum.

Ebeveyn olduğunda,yaşanan her ne olursa olsun, o sırada ne kadar uzakta olursan ol ve bunu önlemek için ne kadar güçsüz görünürsen görün, bir çocuğun talihsizliği senin suçunmuş gibi gelir.

Her zaman annenin hatasıdır değil mi? Çocuk her zaman annesi bir ayyaş ya da eroinman olduğu için kötü olur. Anne oğluna bakmamıştır, iyiyle kötüyü ayırt etmesini öğretmemiştir. Okuldan geldiğinde evde olmamıştır. Kimse babası da ayyaştı demez. Kimse bazı çocukların hiçbir sebep olmadan da başından beri kötü olduğunu söylemez.

Evet, bebekten de nefret ettim. Şimdiye kadar bana gelecek için umut, yeni bir hikaye veya "beyaz bir sayfa" değil,hantallık, utanç ve olduğumu sandığım kişinin okyanus tabanını titreten bir sarsıntı yaratan o bebekten.

Tek bir sandalyesi boş onca aile yemeğinin acısını aynı anda taşıyamam.

İki insanı bir zamanlar birbirine çeken şeylerin zamanla öfkeye dönüşmesi kaçınılmaz belki de.

Bir kız çocuğuydu. Büyümek istemiyordu, güçlü olmak da. Hiçbir şey olmak sorunda hissetmek istemiyordu.

Ya ömrün boyunca çok iyi tanıdığın insanlar sen ortalıkta yokken başka birilerine dönüşüyorlarsa?

Her şey yolundaymış gibi geçen günlerde aslında bir şeylerin eksik olduğu ya da ters gittiğini fark etmek...

Bu sevgi sağanakta sığınılan bir çatıya duyulan minnettarlığa benziyordu, çatının hangi malzemeden yapıldığının önemi yoktu. Oysa kendi sevgisi onu adeta boğuyordu.

İhtiyaç bütün icatların anasıdır...

"İnsanlar arkadaş edindikleri de çoğu zaman sadece henüz küsmedikleri birini kastediyorlar, hayatlarında gerçek anlamda var olan birini değil."

"Çünkü bahsettikleri şey, kendini yola atan, bir an için de olsa kendini öldürmek isteyen bir kadının kelimelerle ifade edilemeyecek kederiydi."

Çünkü vücudunuzda bir kitle bulduğunuzda peşinden ne geleceğini herkes bilirdi ve kan tükürmek filmlerde birinin öleceğinin malum işaretiydi.