Renklerinden hiç pişmanlık duymayan
Siyah beyaz bir kadınım ben
Eski şarkıları, masalları ve yağmuru çok seven.

Didem Madak

"Ruhun kendi labirentinde kaybolması, dışarıdan bizlere öğütlenen yollardan çok daha gerçektir. İnsan, kendi karmaşasının ağırlığını duyumsadıkça hafifler. Dünyanın ritmi, bizim o ritme uymamızda değil, kendi uyumsuzluğumuzla yarattığımız o tuhaf senfonidedir."

​Fernando Pessoa, Huzursuzluğun Kitabı

"Ama ben senin hatıralarının dallarında yeşermiş
o hüzün çiçeğiyim.
Yalnızlık köşesinde geceleri,
hatıralarda arıyorum seni..."

- Rüzgâr Bizi Götürecek, Füruğ Ferruhzad

İnsan için en zor olan şey, her gün insan kalmaktır.

Cengiz Aytmatov
1928 - 10 Haziran 2008

"Kişi kendini zararsız zanneder ve kötülüğüne bir de aptallığı ekler.."

Keşfedilmemiş Benlik, Jung

Ama şunu biliyorum: Yaşam tek seferliktir.

Oruç Aruoba

“Üzülmek düşünmeni sağlar, düşünmek delirmeni..”

Franz Kafka

"Binlerce insan, kendileri için sağlıklı kulübeler yapmak yerine, mutlu azınlık için büyük saraylar inşa eder."

ArthurSchopenhauer

İnanılmaz şeyleri gerçekmiş gibi anlatmak - eskilerin yöntemiydi; gerçekleri inanılmaz şeylermiş gibi anlatmak ise yenilerin yöntemi.

Cesare Pavese, Yaşama Uğraşı

Proleterya büyük sanayinin en has ürünüdür.

Proleterya hareketi muazzam çoğunluğun muazzam çoğunluk yararına bağımsız hareketidir.

İki farklı yaşam, iki farklı adam. Ama günün sonunda aynı amaç.

Ted ve Faruk, hayatlarına son vermek için seçtikleri tren raylarında karşılaşırlar. Ölümün soğuk kollarına kendilerini bırakacakları anda onları bu noktaya sürükleyen hayat hikayelerini birbirlerine anlatmaya başlarlar.

Travmalarla örülü yaşamları olan bu iki adamın hikayesi, okuyucuyu derinden sarsan bir gerçekliğe dayanıyor. Yazar, savaşın ve soykırımın insanlar üzerinde bıraktığı kalıcı izleri işlerken, geçmişin acılarını karakterlerin yaşadıkları üzerinden bizlere yeniden hissettiriyor.

Okurken öfke, hüzün ve çaresizliği aynı anda yaşatan eser, unutulmaması gereken bir insanlık dramını gözler önüne seriyor. Yazarın, Srebrenitsa Soykırımı'nın sessiz çığlığını sayfalara taşıdığı bu kitapta, savaşın aslında hiçbir kazananı olmadığını, geriye yalnızca acılar ve derin psikolojik yaralar bıraktığını bir kez daha hatırlatıyor.

Kesinlikle okunması ve okutulması gereken, uzun süre etkisinden çıkamayacağınız eserlerden biri 🥺

"Diyojene göre sıkıntıyla karşılaştığında acı çekmemesi için sıkıntılara aşina olması gerek, temel kural bu. Karda çıplak ayakla yürüyerek soğuğa; günün en sıcak zamanı güneşin alnında durarak sıcağa dayanmaya çalışıyor. Aslında kendini şaşırmamaya, her zaman huzurlu olmaya ve doğaya uygun yaşamaya alıştırıyor."

Tüm insanlar,herkesin birbirleri hakkında ne dediğini bilseydi,dünyada dört dost bile kalmazdı.

Maria Puder’le tanışmadan evvelki boş, gayesiz, maksatsız günler, eskisinden çok daha ıstırap verici bir hâlde yeniden başlamıştı. Arada bir fark vardı: Hayatın bundan ibaret olduğunu zannettiren bilgisizliğimin yerini şimdi, dünyada başka türlü de yaşanabileceğini bir kere öğrenmiş olmanın azabı tutuyordu.
Etrafımın artık hiç farkında değildim. Hiçbir şeyden zevk almama imkân olmadığını hissediyordum.
Bir müddet, kısa bir müddet, o kadın beni her zamanki âciz, miskin hâlimden kurtarmış; bana erkek, daha doğrusu insan olduğumu, benim de içimde yaşamaya müsait taraflar bulunduğunu, dünyanın zannedildiği kadar manasız olmayabileceğini öğretmişti.
Fakat ben, onunla aramdaki rabıtayı kaybeder etmez, onun tesirinden kurtulur kurtulmaz tekrar eski hâlime dönmüştüm. Ona ne kadar muhtaç olduğumu şimdi anlıyordum. Ben, hayatta yalnız başına yürüyebilecek bir insan değildim. Daima onun gibi bir desteğe muhtaçtım. Bunlardan mahrum olarak yaşamam mümkün olamazdı.
Buna rağmen yaşadım... Ama işte netice meydanda... Eğer buna yaşamak demek caizse, yaşadım...