Cari Wernicke de ( 1 848-1 905) dil ve konuşma
konusuna ilgi duyuyordu. Özellikle Broca'nın bulgularını yayımlamasından sonra beyin rahatsızlıklarının dil yetisi ve konuşma
üzerindeki etkilerini araştırmaya başladı. Bu çalışmaları sırasında Wernicke dil ve konuşma bozukluklarının hepsinin sadece Broca
alanında meydana gelen lezyonlardan kaynaklanmadığını gözlemledi.
Yine sol beyin küresinde ama Broca alanından daha gerideki bir bölgede (tıpta posterior superior temporal gyrus adı verilen
bölge) meydana gelen lezyonların konuşulan dili anlamayı ve anlamlı cümleler kurabilmeyi engellediğini buldu.

Gage vakasının meydana geldiği sıralarda Fransız bir doktor olan Pierre Paul Broca konuşma problemi olan hastalar üzerinde
araştırma yapıyor ve bu anormalliğin nedenlerini belirlemeye çalışıyordu. Beyinde dil yetisini kontrol eden bir bölgenin var olduğunu ve bu bölgenin hastalık nedeniyle zedelenmesi sonucunda konuşmanın olumsuz yönde etkileneceğini kanıtlamış olacaktı. Broca'nın bulduğu bu bölgeye günümüzde " Broca alanı ",
bu bölge ve civarındaki sinirlerde oluşan lezyon sonucu konuşma kabiliyetinin kaybolmasına da " Broca afazisi " deniyor.

Beynin akıl ve duyguların merkezi olduğunu ilk ileri süren kişi Franz Joseph Gali ( 1 758- 1 828) adında Avusturyalı bir doktor oldu. Gali, 1 800'lü yılların başlarında kafatasının şekline bakarak beynin kişiliği, zihinsel ve ahlaki gelişimi belirleyebileceğini öne sürüyordu ve hatta beynin hangi kısımlarının hangi özellikleri
kontrol ettiğini gösteren diyagramlar bile çizdi. Gali 'in kafatası bilimi anlamına gelen "kraniyoloji" yöntemi daha sonra onun takipçilerinden Johan Spurzheim tarafından "frenoloji" (zihin çalışmaları) olarak adlandırıldı

Eski Yunan 'da, ölü bile olsa insan vücuduna dokunulması uzun bir süre kanunlarla yasaklanmıştı. Bir doktor olan Herophilus
(MÖ 335-280) bu yasaktan kurtulmak için ülkesini terk edip Mısır'a göç etmişti. Herophilus anatomi biliminin babası sayılıyor. Herophilus
beyin üzerinde de detaylı çalışmalar yaptı. Hatta sinirlerin bir kısmının beyne gittiğini, bir kısmının beyinden geldiğini, bir kısım
sinirlerin hareketleri kontrol ettiğini, bir diğer kısmının ise mesajlar gönderdiğini öne sürdü .

Trepenasyonun kökü Yunancada delik, delgi veya burgu anlamına gelen trypanon kelimesinden geliyor. Tecrübeli büyücü-hekimler
tarafından gerçekleştirildiği düşünülen trepanasyon operasyonlarının Neolitik hatta Mezolitik çağlardan beri uygulandığı tahmin ediliyor. Bilinen en eski trepanasyon örneği, İsrail 'de Mont Carmel Mağarası'nda bulunmuş ve Mezolitik Dönem'e (M 1 2 .000-1 1 .000) aittir. Anadolu 'da bulunan en eski trepanasyon
örneği ise Erken Neolitik Dönem'e ait ve Aksaray'ın 25 km güney doğusunda yer alan Aşıklı Höyük'te yapılan kazılar sonucu
keşfedilmiştir

Mısırlılar kadavraların beyinlerini çıkardıkları esnada beyinle tanışırken Anadolu’nun da dahil olduğu, dünyanın pek çok bölgesindeki
insanlar beyin hakkındaki ilk bilgilere bizzat beyne açtıkları fiziksel pencereler aracılığıyla ulaşıyordu. Bunu baş ağrılarını gidermek, epilepsiye çare bulmak, mental hastalıkları tedavi etmek ve hatta kafatası içinde yuva kurmuş kötü ruhları defetmek amacıyla yapıyorlardı. Trepanasyon adı verilen bu yöntemde, hastaların kafatasına çapı birkaç santimetreye ulaşan yuvarlak veya değişik boyutlarda dört köşe delikler açılarak tedavi
amaçlanıyordu .

Eski Mısır' da vücudun en önemli organının beyin değil kalp olduğuna inanılıyordu. Onlara göre kalp iyilik ve kötülüklerin de kaynağıydı. Bu nedenle ölen birisinin kalbi kuş tüyü ile tartılır ve kişinin iyilik ve kötülüğünün derecesi belirlenmeye çalışılırdı.

“Beyin" kelimesineyse ilk kez MÖ 1500'lü
yıllara ait olduğu tahmin edilen ve "Edwin Smith'in Ameliyat Papirüsü” adıyla bilinen eski bir Mısır yazıtında rastlıyoruz.

“Bilmek istemiyorum,” dedi. “Benimle olmadığın zamanlar ne yaptığını bilmek istemiyorum. Düşgücünü beslememek daha iyi. Burada olmadığın zamanlar var olmadığını düşünmeyi yeğlerim ben.

s.19

“Oturduğumuz kentin her yanı genç dağlarla çevriliydi.Belki de bu yüzden denizi görmeyi çok arzuluyordum.”

“İşte bu dünyadan, bu sessizlikten çıktım yola ben... Dünya için şarkılar söylemeye.”

“İnsan, hayatında bazı şeyleri unutur. Benim de
hayatımda unuttuğum anılarım vardır. Onlar toz olmuştur ya da kırılan bir bardağın artık
birleştirilmeyen parçaları gibidir.”

“Çekemeyenler ve eleştirenler her zaman
olmuştur. Bu kimseler daima kaşınırlar; görünmeyesiniz diye ışığı söndürmekten başka şeyi düşünmezler.”

s.106

“Ancak şunu biliyorum ki, ben lanet etmeye değil, sevmeye gelmiştim bu dünyaya.”

S.46

İnsan dünyaya hazır bir anlamla gelmez, kendini hayatın içine fırlatılmış halde bulur. Ailesini doğduğu yeri seçemez. Bir anda kendini dünyanın ortasında bulur ve sonra yaşamına anlam vermeye çalışır. Ben neden varım neden buradayım gibi sorular sormamız mümkün var oluşumu her zaman sorguluyorum. Heiddegger’in dasein kavramı da buradan gelir.