Yıldızların Kütüphanesi /PerminKaraduman

Hiçbir haritada yer almayan bir yerde, zamanın bile yolunu kaybettiği bir kütüphane vardı. Tavanı gökyüzüydü; ama bildiğimiz gibi değil… Kubbenin içinde yıldızlar dönüyor, galaksiler yavaşça kayıyor, sanki evrenin kendisi burada nefes alıyordu.
Bu kütüphaneye yalnızca bir şeyini kaybetmiş olanlar girebilirdi.
Lina da öyle geldi.
Kapıyı açtığında karşılaştığı manzara nefesini kesmişti: Sonsuz raflar, altın ışıklarla parlayan kitaplar ve havada süzülen bir küre… İçinde yıldızlar titreşiyordu. Sanki bir kalp gibi atıyordu.
“Aradığın şey burada,” dedi sessiz bir ses.
Lina döndü. Kimse yoktu.
“Ne aradığımı bilmiyorum,” diye fısıldadı.
Küre hafifçe yaklaşarak parladı. İçindeki ışıklar hızlandı.
“Kaybettiğin şey, hatırlamadığın bir şeydir.”
Lina’nın aklı karışmıştı. Raflara yöneldi. Her kitabın sırtında bir isim yazıyordu… Ama bu isimler tanıdık değildi. Ta ki birine dokunana kadar.
Kitap aniden açıldı.
Ve Lina kendini çocukluğunda buldu.
Bir yaz günü… Gökyüzüne bakıyor, yıldızları saymaya çalışıyordu. Yanında biri vardı. Yüzü bulanıktı ama his tanıdıktı: huzur, neşe, güven.
“Bir gün yıldızlara dokunacağız,” diyordu o ses.
Kitap kapandı.
Lina dizlerinin üzerine çöktü. Gözleri dolmuştu.
“Onu… unutmuşum,” dedi.
Küre yavaşça önüne indi. Işığı artık daha sakindi.
“Unutmak, kaybetmenin en sessiz halidir.”
“Onu geri getirebilir miyim?” diye sordu Lina.
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra küre ikiye bölündü. İçinden küçük, parlak bir yıldız çıktı ve Lina’nın avucuna kondu.
“Anıları geri getiremezsin… ama hisleri yeniden yaşayabilirsin.”
Lina yıldızı tuttuğunda, içindeki boşluk dolmaya başladı. Kaybettiğini sandığı şey aslında tamamen gitmemişti—sadece unutulmuştu.
Başını kaldırdığında kütüphane değişiyordu. Raflar silikleşiyor, yıldızlar uzaklaşıyordu.
“Bekle!” diye seslendi Lina. “Burası… tekrar bulabilir miyim?”
Cevap yumuşaktı:
“Bir şeyini yeniden kaybettiğinde… belki.”
Kapı kapanırken Lina son kez arkasına baktı. Ve anladı ki bu kütüphane, kitaplardan çok kalpleri saklıyordu.
Avucundaki yıldız hâlâ parlıyordu.
Ve o günden sonra Lina, gökyüzüne her baktığında, artık sadece yıldızları değil… hatırlamayı da görüyordu.

- Sana paha biçilmez bir teklifim var.
+ Özgürlüğüm mü?
- Hayır, özgürlüğün senden alınabilir. Ben sana bilgi vaadediyorum.

Monte Cristo Kontu, Alexandre Dumas

Siz kendinizi geçmişte ya da gelecekte bulamazsınız. Kendinizi bulabileceğiniz tek yer Şimdi'dir.

Eckhart Tolle

Bilmek yeterli değil, uygulamak gerek; istemek yeterli değil yapmak gerek.
Goethe

İnsan nasıl olur da birini bu kadar çok severken aynı zamanda onu bu kadar çok sıklıkta boğmak isteyebilirdi, anlamıyordum.
(syf: 16)

Eski alışkanlıklardan vazgeçmek zordu.
(dur: 14)

Cici (2022) - Film

Başrollerinde Nur Sürer, Cengiz Bozkurt, Funda Eryiğit, Yılmaz Erdoğan, Ayça Bingöl ve Olgun Şimşek yer alıyor.

Geçmişin izleri hiçbir zaman tamamen silinmez…

Aile içi bir kırılmanın ardından köye taşınan bir ailenin, yıllar sonra yeniden bir araya gelişiyle bastırılmış duygular, saklanan sırlar ve farklı hatırlanan anılar gün yüzüne çıkar. Herkesin kendi gerçeğiyle yüzleştiği bu hikâyede, hafızanın ne kadar güvenilir olduğu sorgulanır.

#Cici #TürkFilmi #Sinema #FilmSahnesi #Dram

Türkan Şoray, Cüneyt Arkın - 📽️ Gözleri Ömre Bedel (1964)

Üşüyorsan söyle, seni bir kat daha seveyim. bak! papatya mevsimi geldi. mevsimlerden papatyayı severim. sonra seni. sonra yine seni. ve hep seni...

Cemal Süreya

Toplum sana sürekli “faydalı ol” diyor…

Ama 2300 yıl önce bir filozof bunun tam tersini söyledi. Eğri bir ağaç vardı. Kimse onu kesmedi… çünkü “işe yaramazdı.”

Ve bu yüzden diğerlerinden daha uzun yaşadı. Belki de sorun sende değil. Belki de sistem, seni kullanabileceği kadar “faydalı” görmek istiyor. Bazen göz ardı edilmek, özgürlüğünü korumanın tek yoludur. 💭

#tarih #felsefe #zhuangzi #bilgi #düşünce

1979 İran Devrimi sırasında idama mahkum edilen bir baba, son gecesinde uyuyan küçük kızı Maryam’ın başında bekler. Sabahın ilk ışıklarıyla hayatına veda edeceğini bilen baba, kızını son bir kez severken bu dizeleri fısıldar:

Kırmızı ve beyaz çiçeğim, ne zaman geliyorsun? Küçük taç yaprağım, ne zaman geliyorsun? Dedinki: çiçekler açtığında geleceğim. Dünyanın bütün çiçekleri açtı, ne zaman geliyorsun?

Meryem’im, aç gözlerini, söyle ismimi. Şafak vakti ve güneş doğdu. Kırlara gitme zamanı geldi. Ah tatlı meryem.

Meryem’im, aç gözlerini, söyle ismimi. Çık evden, yola koyul. Omuz omuza, eski günlerdeki gibi. Ah güzel meryem.

Yine sabah oldu ve ben hala uyanığım, Keşke uyuyabilsem ve seni görsem rüyamda. Hüzün tomurcukları büyüdü kalbimde, Yürek nasıl baş eder bu acıyla. Ah tatlı meryem.

Şimdi hasat zamanı, gel, beni terketme, sen benimsin. Çalışmaya gidelim, buğday biçmeye. Şimdi biçme zamanı, gel, beni terketme, sen benimsin. Çalışmaya gidelim, gel, gel güzel meryem, tatlı meryem..

#janemaryam #iran #müzik #setar #farsçaşarkılar

Annem hep birbirimize yardım edersek kimsenin şansa ihtiyacı olmayacağını söyler.
(syf: 250)

Şans kapını çalmazsa kendine kapı yap.
(dur: 239)

Aman, kendini asmış yüz kiloluk bir zenci,
Üstelik gece inmiş, ses gelmiyor kümesten.
Ben olsam utanırım, bu ne biçim öğrenci?
Hem dersini bilmiyor, hem de şişman...

Vardır. İllaki başka bir çaresi vardır.
(dur: 222)

Kriz anında aklıselim davranabilen insanlara ihtiyacınız vardır.
(dur: 203)