Her insan derinliklerinin zararına ilerler; her insan kendinden kaçan bir mistiktir..
Zaman'ın cümlesinde, insanlar virgüller gibi yer alırlar; sense, onu durdurmak için, nokta olarak hareketsizleştin.
Ben" demenin sorumluluğunu sadece şair üstlenir; sadece o, kendi adına konuşur; sadece onun buna hakkı vardır.
Hayat sayıklama içinde yaratılır ve sıkıntı içinde dağılır.
Hele ki insan ilgisizlik melekesini bir yitirsin: Potansiyel bir katil haline gelir…
Hiçbir hoşgörüsüzlük, ideolojik taviz vermezlik veya din yayıcılığı yoktur ki, şevkin hayvani temelini açığa vurmasın.
Fikirlerin birbirinin yerine geçebildiğini kabullenmemekte ısrar edilince, kan akar...
Ne sağır ne dilsiz olmanın bedelini pahalıya öderiz...
Yeisle birleşeceğim ruhuma karşı,
Ve düşmanı olacağım kendimin.
Ve düşmanı olacağım kendimin.
Hakiki katiller, dinî veya siyasî düzeyde bir ortodoksluk kuranlardır; mümin ile mezhep sapkını arasında ayrım yapanlardır.
Geceler boyunca hangi kabuslarla haşır neşir olduk ki güneşe düşman olarak kalkıyoruz.
Bu sözcüklerin üzerindeki perdeyi kaldıralım: Gizledikleri içerik aynı mıdır?
Mahlûklar arasında, sadece insan sürekli bir tiksinti uyandırabilir.
Aslında her fikir cansızdır, ya da öyle olmalıdır, ama insan onu canlandırır, alevlerini ve cinnetlerini yansıtır ona.
Dinden uzaklaştığında bile insan dine tabi kalır; bütün çabasıyla tanrı benzerleri yaratır, sonra da benimser bunları ateşlilikle: İçindeki kurgu ihtiyacı, mitoloji ihtiyacı, apaçık gerçeğin ve gülünçlüğün üstesinden gelir.
“Bir varlıktan ayrılırken bir yanılgının daha elimden çıktığını biliyordum.”
Bazı sabahlar canlı cansız her şeyi mahvetme isteğiyle uyanmamızın sırrı nedir?