ALINTILAR

Bir insanın gerçek değeri, sahip olduğu şeylerle değil, sahip olduklarını kaybettiğinde geriye ne kaldığıyla ölçülür. Bizler eşyaların sahibi değil, emanetçisiyiz. Ruhun tek mülkiyeti, yolculuğu boyunca biriktirdiği sevgi ve bilgeliktir.

Ruhumuzun en karanlık dehlizlerinde gezindiğimiz o günlerde, oğlumun arkadaşı avucunun içinde minicik, titreyen bir yumakla çıkageldi. Ate... Onu ilk gördüğüm anı asla unutamam. O güne kadar omuzlarımda taşıdığım tüm o geçim derdi, belirsizlik ve korku yükünün bir anlığına hafiflediğini, kalbimin uzun zaman sonra ilk kez gerçekten çarptığını hissettim.

SAHTE MECNUN
​Bir adam tanıdım, deli dolu sözde,
Ne sevdiği belli, ne sevmediği özde.
Dilinde aşk, dudakta bitmeyen hece,
Değer bilmez mi insan, hiç mi sevilmezce?
​
Sözde Mecnun dersin, bir aşk deryası,
Gözünde sadece kendi rüyası.
Senli benli değil, hep "ben"li sevdalar,
Gerçekler silik, düşler kadar var.
​
Ona göre aşk, sonsuz "seni seviyorum"
Göz ardı eder her şeyi, bilmez yorgunum.
Maddi ihtiyaçlar, hayatın telaşı,
Yok sayılır hepsi, sanki yoktur başı.
​
Kimine göre sırılsıklam aşık,
Kimine göre sahneden bir oyuncu, kışkırtıcı.
Bana gelince, bu oyunda yorulan,
Kendine inanmış bir hayalperest olan.
​
Oysa aşk dediğin sadece sözcük değil,
Hayatın telaşında el ele yürümek değil mi?
​— İlkim M.K.

ÖZLEM VE VİCDAN
​Kulağımda asılı kaldı o küskün sessizliğin,
Hava ayazdı, dışarısı buz, yüreğim yangın yeri.
"Gitme" diyemedi dilsiz dudakların,
Ama bakışların, bir hançer gibi deldi geçti siperi.
​
Eldiven patilerinle çekildin o gün köşene,
Seni soğuktan korumak mıydı suçum, yoksa seni çok sevmek mi?
Şimdi bir vicdan azabı dolanır durur peşimde,
Seni o karanlık narsist ellere, bir emanet gibi bırakmak mıydı kaderimdeki?
​
Gözlerimi kapatsam, o mışıl mışıl uykun gelir aklıma,
Battaniyene sarılıp, bana sırtını döndüğün o an...
Hasretin, bir dağ gibi çökerken omuzlarıma,
Adaletin terazisi elbet tartacak, bu haksızlığı zamanla.
​
Özlemim, senin o masumiyetine sığınmak,
Vicdanım, seni o fırtınada yalnız sanmak...
Şimdi mühürlüyorum bu acıyı, kalbimin en derin odasına,
Gelecek hesap günü, o dilsiz ahın büyük yankısına.
#İlkimMK

Sabırla beklenen her hasat, vaktinden önce gelen her ödülden daha lezzetlidir."
Ate'm sonunda ilahi adalet tecelli etti.
#İlkimMK

Ruhun Esareti
​"Kişinin kendine ait bir idaresinin olmadığı her yaşam,
Ne kadar lüks olsa da, esasında yalnızca bir esarettir.
Başkasının yönettiği bir sahnede yaşamak;
Bundan daha büyük ve sessiz bir yük yoktur."
— İlkim M.K.

102 NOLU ODA
​Bugün kalbimi bir hastane odasında,
Ayak izlerimi o buz kesmiş koridorlarda bıraktım.
Arkamı dönmüş, buruk bir vedayla giderken;
Keskin bir çığlık çınladı sessiz duvarlarda.

​İçim cız etti, istemsizce gerisin geri döndüm,
Sanki o an zaman durdu, her yer buz kesti...
102 nolu odanın önünde bir mahşer yeri;
Bir kadın, feryat figan dizlerini dövüyordu.
​
Henüz yarım saat önce sıkıca sarıldığı,
Öpmeye doyamadığı o can kardeşi;
Şimdi sessizce bir melek olmuştu.
​
Aynı odada benim de bir canım vardı,
"Şükür, benimki değil" diye geçse de bir an içimden;
Düğümlendi nefesim, sustu tüm sevinçlerim.
Ben o gün, tanımadığım o kadınla birlikte,
Kendi korkularıma ağladım...
​
#İlkimMK #RuhunCoğrafyası #102NoluOda #Şiir #Edebiyat #Vicdan

​"Kaçamak cevaplar uydururken, annem merdivenin başında geçit vermeyen bir nöbetçi gibi duruyordu. O an defterime şu kısa notu düştüm: ​
​Keskin, yakıcı sözlerinden,
Buz kesmiş bir çehreye.
Bir kapı zili,
Bütün masalı bitirdi.
​O, merdivenlerde duygusuz bir heykel gibi dikilirken; ben o an omuzlarımda taşıdığım o isyankâr topuklu ayakkabıların altında ruhumun ezildiğini hissettim. Bu söylediğim ilk yalan, o loş pastanedeki rüyanın ödenmesi gereken ilk ağır bedeliydi.
​Anneler evlatlarına korku değil güven vermeli. Çünkü korkan çocuk, sadece kendini korumak için yalana sığınabilir.

SOFRADAKİ MUCİZE
​Kimine göre sadece yol kenarında, tozun toprağın içinde kendiliğinden bitiveren sahipsiz bir "ot", kimine göre sadece günü kurtaracak alelade bir "yemek"... Oysa her bir yeşil yaprağın o incecik damarlarında; binbir derde gizli bir deva, binbir sır saklı bir hikmet saklı.
​Ebegümecinden o narin "kuş yüreğine" kadar büyük bir özenle topladığımız her bir parça; aslında Allah’ın bizlere her bahar yeniden sunduğu o sessiz ama mucizevi lütufların yansımasıdır. Toprağın en derininden süzülüp gelen bu şifa; ruhumuza ve bedenimize kutsal birer emanet olarak ulaşıyor.
​Asıl büyük mucize, sadece tabağımızdaki lezzette değil; o yemeği binbir evreden geçirip soframıza ulaştıran o kusursuz nizama duyulan kalbi şükürdedir.
​"Toprak karnı, şükür ruhu doyurur; mucize ise bakmayı bildiğin her yerdedir."
​#İlkimMK #RuhunCoğrafyası #ZamanınKadrajı #DoğaVeİnsan

Fırtına Öncesi Son Liman
"Tam karanlığın en koyu, en zifiri olduğu ve umudun tükendiği o anda; hiç planlamadığım, aklımın ucundan dahi geçmeyen kapı ansızın aralandı... Bu yol; o an gözüme sadece kendim için değil, özellikle Ate için fırtınadan kurtaracak 'kurtuluş gemisi' gibi göründü. Onun güvenle koşabileceği bahçesi olsun, artık kapı önlerinden kovulmasın diye; o anki çaresizlik ve yorgunlukla 'Evet' dedim.