ALINTILAR

ÖZLEM VE VİCDAN
​Kulağımda asılı kaldı o küskün sessizliğin,
Hava ayazdı, dışarısı buz, yüreğim yangın yeri.
"Gitme" diyemedi dilsiz dudakların,
Ama bakışların, bir hançer gibi deldi geçti siperi.
​
Eldiven patilerinle çekildin o gün köşene,
Seni soğuktan korumak mıydı suçum, yoksa seni çok sevmek mi?
Şimdi bir vicdan azabı dolanır durur peşimde,
Seni o karanlık narsist ellere, bir emanet gibi bırakmak mıydı kaderimdeki?
​
Gözlerimi kapatsam, o mışıl mışıl uykun gelir aklıma,
Battaniyene sarılıp, bana sırtını döndüğün o an...
Hasretin, bir dağ gibi çökerken omuzlarıma,
Adaletin terazisi elbet tartacak, bu haksızlığı zamanla.
​
Özlemim, senin o masumiyetine sığınmak,
Vicdanım, seni o fırtınada yalnız sanmak...
Şimdi mühürlüyorum bu acıyı, kalbimin en derin odasına,
Gelecek hesap günü, o dilsiz ahın büyük yankısına.
#İlkimMK

102 NOLU ODA
​Bugün kalbimi bir hastane odasında,
Ayak izlerimi o buz kesmiş koridorlarda bıraktım.
Arkamı dönmüş, buruk bir vedayla giderken;
Keskin bir çığlık çınladı sessiz duvarlarda.

​İçim cız etti, istemsizce gerisin geri döndüm,
Sanki o an zaman durdu, her yer buz kesti...
102 nolu odanın önünde bir mahşer yeri;
Bir kadın, feryat figan dizlerini dövüyordu.
​
Henüz yarım saat önce sıkıca sarıldığı,
Öpmeye doyamadığı o can kardeşi;
Şimdi sessizce bir melek olmuştu.
​
Aynı odada benim de bir canım vardı,
"Şükür, benimki değil" diye geçse de bir an içimden;
Düğümlendi nefesim, sustu tüm sevinçlerim.
Ben o gün, tanımadığım o kadınla birlikte,
Kendi korkularıma ağladım...
​
#İlkimMK #RuhunCoğrafyası #102NoluOda #Şiir #Edebiyat #Vicdan

SOFRADAKİ MUCİZE
​Kimine göre sadece yol kenarında, tozun toprağın içinde kendiliğinden bitiveren sahipsiz bir "ot", kimine göre sadece günü kurtaracak alelade bir "yemek"... Oysa her bir yeşil yaprağın o incecik damarlarında; binbir derde gizli bir deva, binbir sır saklı bir hikmet saklı.
​Ebegümecinden o narin "kuş yüreğine" kadar büyük bir özenle topladığımız her bir parça; aslında Allah’ın bizlere her bahar yeniden sunduğu o sessiz ama mucizevi lütufların yansımasıdır. Toprağın en derininden süzülüp gelen bu şifa; ruhumuza ve bedenimize kutsal birer emanet olarak ulaşıyor.
​Asıl büyük mucize, sadece tabağımızdaki lezzette değil; o yemeği binbir evreden geçirip soframıza ulaştıran o kusursuz nizama duyulan kalbi şükürdedir.
​"Toprak karnı, şükür ruhu doyurur; mucize ise bakmayı bildiğin her yerdedir."
​#İlkimMK #RuhunCoğrafyası #ZamanınKadrajı #DoğaVeİnsan