İnsanları ne birleştirir?
Ordular mı? Altın mı?

Öyküler!..

Dünyada iyi bir hikâyeden güçlü bir şey yoktur.

Onu hiçbir şey durduramaz.
Hiçbir düşman yenemez.

Parmak izlerimiz bile birbirinden tamamen farklı iken, neden sıradan bir hayatı kabullenelim?

Her birey, kendine özgü bir potansiyele ve hayata bakış açısına sahiptir.
Sıradanlık, sadece bir konfor alanıdır ve bize özgünlüğümüzü unutturur.

Kendi ışığınızı bulmadığınız sürece, başkalarının gölgesinde kalmaya mahkum olursunuz.

Hayat, bir başkasının kopyasını yaşamaktan çok, kendi benzersiz yolculuğunuzu inşa etmekle güzeldir.

Her birey bir sanat eseridir, bir başkasının şekline girmek yerine, kendi iç dünyanızı dışa yansıtmalısınız.

Kendi değerlerinize, tutkularınıza ve hayallerinize sadık kalın.

Sıradanlığı reddedin, çünkü siz farklı bir yolculuğun kahramanısınız.

“Unutmadım, unutamadım
Dinmedi fırtınam içimde.
Başucumdaki mektubun
Duruyor aynı yerinde.”

Benim önerim,
Mesajın tadını çıkartman,
sana iyi geleni yudumlaman
ve geri kalanı tükürmen.

Dünyanın yasası da bu değil mi zaten?

“Bu anıların sahibi kim?”

Toplum ortalamadan uzaklaşan herkesi kendi seviyesine çekmeye çalışır.

Standart sapmalar hayatın merkez kontrolüdür.
Çok büyürsen kendi vasatlıklarını fark ederler çünkü.

Bu yüzden ilk cümleyi unutmayın!

Kusura bakma ama çok güzel şeyler olacak.

Unuttum diyemem
fakat üzerimde bir tesiri kalmamış.

-Bize anlatman için yalvardığın öykü bu.
-Başla tanrıçam,
nereden istersen oradan başla.

"Sen bir kitap yazıyorsun.
Kitap yazanları oldum olası beğenir ve sayarım."

"Pencereyi açın da içeri temiz hava girsin, taze fikirler girsin,
yeni bir hayat tarzı girsin."

“fotoğraf çektirmek için yan yana getirilmiş iki nesne değiliz biz
…
yan yana uçan iki güverciniz
mesafeler birleştirdi bizi
bir de sözler
razı olma hiçbir sessizliğe
biliyorsun seni seviyorum
pencereden bakmayı
öğreteceğim sana…”

Yaratma keyfini tatmış birinin başka hiçbir şeyden keyif almayacağını düşünürüm hep.

Ben bu kadını yedi yaşımdan beri okuduğum kitaplardan, beş yaşımdan beri kurduğum hayal dünyalarından tanıyordum.


Onda Halit Ziya'nın Nihal'inden, Vecihi Bey'in Mehcure'sinden, Şövalye Büridan'ın sevgilisinden ve tarih kitaplarında okuduğum Kleopatra'dan, hatta mevlid dinlerken tasavvur ettiğim, Muhammed'in annesi Amine Hatun'dan birer parça vardı.


O benim hayalimdeki bütün kadınların bir terkibi,
bir karışımıydı.

Her zaman Cennet'in bir tür kütüphane olacağını hayal etmişimdir.