Seni düşünmek güzel şey, ümitli şey, Dünyanın en güzel sesinden en güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey...

Fakat artık ümit yetmiyor bana, ben artık şarkı dinlemek değil,
şarkı söylemek istiyorum...

Hani sana söylerdim,
bir mısra vardı:
Ben ta senin yanında
dahi
hasretim sana.

Seni saklayacağım inan
Yazdıklarımda, çizdiklerimde,
Şarkılarımda, sözlerimde.

Sen kalacaksın kimse bilmeyecek
Ve kimseler görmeyecek seni,
Yaşayacaksın gözlerimde.

İnsanın ikinci bir vatanı var,
orada ne yapsa masum oluyor.

O güzel gözlerin hakkını
hangi ressam verebilir ki?

"- Ben dün akşam mühim bir karar verdim.
- Neye?
- Yaşamaya.
- Bu ne demek?
- Gayet sade, kendimi öldürmemeye."

"Ben senin;
Sevgilin,eşin,baban,ağabeyin,arkadaşınım..

Biri bitse biri kalır.
Seni hiç bırakmayacağım...."

“Bu sözler sana ait değil, olamazlar.

Birileri kulağına fısıldıyor olmalı.”

Sana izin veriyorum, git.
Git ve benim göremediklerimi gör, benim dokunamadıklarıma dokun, sevemediklerimi sev.
Dünyadan ve onun binbir halinden korkma!

“Daha çok anlat” dedim.
“Hoşuna gidiyor mu?”
“Çok."

Elimden gelse seninle sekiz yüz elli iki bin kilometre hiç durmadan konuşurdum.

“Bu kadar yola nasıl benzin yetiştiririz?”
“Gider gibi yaparız.”

“Sen!…
Benim zihnimde bir düş, bir düşüncesin. Bana şu anda dokunuyorsun.
Ama ben sana dokunamıyorum.

Çünkü düşlere dokunmak mümkün olabilir mi?”

Yazdığı aşk şiirlerini gece yarısına kadar fısıltıyla defalarca okudu.

“Niçin seninle bir pencere kenarında oturup konuşamıyoruz?
Niçin rüzgarlı sonbahar akşamlarında, sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinleyemiyoruz?

Niçin yanımda değilsin?"

“Şimdi ben gidiyorum. Fakat ne zaman çağırsan gelirim..” dedi.

Evvela ne demek istediğini anlamadım.
O da bir an durdu ve ilave etti.

“Nereye çağırsan gelirim!”

“Dünyada bir tek insana inanmıştım.
O kadar çok inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanma gücü bırakmamıştı.

Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkan olmadığını hissediyordum.

Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı;
çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi."