Alıntı (Sayfa: 99-101)
Şiir: Ben Ölecek Adam Değilim

Kapımı çalıp durma ölüm, açmam;
Ben ölecek adam değilim.

Alıştım bir kere gökyüzüne;
Bunca yıllık yoldaşımdır bulutlar.
Sıkılırım,
Kuşlar cıvıldamasa dallarında,
Yemişlerine doymadığım ağaçların,
Yağmur mu yağıyor,
Güneş mi var,
Farketmeliyim
Baktığım pencereden.

Deniz görünmeli akşam balkona.
Tamamlamalı manzarayı
Karlı dağlarla sürülmüş tarlalar.
Ekmekten ölmem doğrusu,
Nimet bildiğim;
Sudan geçemem,
Tuzludur teneffüs ettiğim hava.
Ya nasıl dururum olduğum yerde,
Öyle upuzun yatmış,
İki elim yanıma getirilmiş,
Hareketsiz,
Sükûta râm olmuş;
Sanki devrilmiş bir heykel?

Ellerim ne der sonra bana?
Soğumuş kalbime ne cevap veririm?
Utanmaz mıyım ayaklarımdan?

Kalkmalıyım,
Dolaşmalıyım,
Sokaklarda, parklarda.
El sallamalıyım
Giden trenlere, kalkan vapurlara.

Kapımı çalıp durma ölüm, açmam;
Ben ölecek adam değilim.

🎯 Hayata tutunmanın, yaşama sevincinin destanı. “Ben ölecek adam değilim” – isyan ve umut aynı anda.

Hepimizin üzerinde düşünmesi gereken bir konu... İyi mühendis ve hekim çıkartıyoruz, ne var ki kültürel üretimimizde ciddi bir artış yok. Bizim artık buna odaklanmamız lazım. Sinemacı, tiyatrocu, müzisyen yetiştirmenin yollarını bulmalıyız.

Alıntı (Sayfa: 96-97)
Şiir: Kış Güneşi

Böyle hepimiz birden bu güneşte,
Ne güzel ısınıyoruz değil mi?
Ağaçlar, çalılar, taşlar, tümsekler…

İhya eden, şad eden bu güneşte,
Gölgenizden ayırmayın gölgemi;
Birbirlerine yabancı değiller.

Yeryüzünde hemşeri bildim sizi;
Günümü aranızda geçiririm;
Gurbet yok benim için ölümden gayri.

Anlarım beni yâd ettiğinizi,
Kendiliğinden ısınınca kabrim,
Güneş çıktığı zaman kış günleri.

🎯 Ölümden sonra bile güneşle ısınan bir kabir… Ve “gurbet yok benim için ölümden gayri” – derin ve dokunaklı.

Alıntı (Sayfa: 94)
Şiir: Hâtırası Yeter

Yattın mı yalnızlık;
Yolculuk sanırsın
Issız deniz dibi.

Kalksan kalabalık;
Ormanda ağaçsın,
Bir gölge sahibi.

Duy rüzgârı dal dal,
Her yaprağında gün;
Çiçek aç, yemiş ver.

Gerçek yahut masal,
Güzel geçsin ömrün;
Hâtırası yeter.

🎯 Yalnızlığın iki yüzü: yatınca deniz dibi, kalkınca ormanda bir ağaç… Ve “hâtırası yeter” inceliği.

Kabiliyetleri tespit eden, çocuklar ona göre yetiştiren bir sistem kurmamız gerekiyor. Hiçbir toplum yetenekli çocuklarını harcayacak yüksek sahip değildir.

Öğretmenler artık rol modeli, kanaat önderi olarak aramızda değil.Acilen ve de bir lider olarak geri dönmeleri gerekiyor
.

Alıntı (Sayfa: 91)
Şiir: Yağmur Yağıyordu

Yağmur yağıyordu Paris kaldırımlarına;
Seni düşünüyordum penceremde!
(Penceremiz olabilirdi!)

Yağmuru sevmediğin geldi aklıma.
Bulutlar da hatırlamış olacaklar ki
Yağmurda üzüldüğünü,
Sağnak durdu birdenbire; Güneş açtı.

Yüzün güldü mü bilmem,
İstanbul'daki pencerende.

🎯 Uzakta sevdiğini düşünmek… Yağmurun bile ona göre şekil alması. Hasretin en yalın hali.

Alıntı (Sayfa: 88)
Şiir: Anarşi

Ne başın haberi vardır ayaktan,
Ne elin güzden, ne burnun kulaktan.
Her biri yabancı bir dil konuşur,
Hepsi kendi âleminde sarhoştur.

Ne olmayacak şeyler istiyorlar!
Bu çocuklara laf anlatmak ne zor!
Okyanusta her zaman fırtına var;
Güneş dalga dalga parçalanıyor.

🎯 İnsanın kendi içindeki kaosu, organların bile birbirine yabancılaştığı bir anarşi olarak yorumlamak… Dâhice.

Alıntı (Sayfa: 77)
Şiir: Beni Kıskanan Ölüler

Nedir ki, bir kurt gibi yer
Sizi her an için için,
Ey hâtırası benim için
Daima aziz ölüler?

Ardında saklandığınız
Eşyaya sinmiş o gizli
Bakışlarınızdan belli
Günümü kıskandığınız.

Gün benim olmuş ne çıkar,
Ne çıkar kıskanç ölüler,
Benim için açsa da güller;
Bana da bir gün ölmek var.

🎯 Ölülerin bile kıskanabileceği fikri… Ve “bana da bir gün ölmek var” gerçeği. Çarpıcı ve orijinal.

Alıntı (Sayfa: 71)
Şiir: Hâtıralar

Bu tatsız akşam saatinde,
Görünmez kanatlarınızla,
Cama vurmayın hâtıralar.

Sessizliğine doymadığım
O eski saatleri, yeni
Baştan kurmayın hâtıralar.

Suda yıldızlara uyumak,
Siz de uzaktan, bir çakıp bir
Sönüp durmayın hâtıralar.

Bu tatsız akşam saatinde,
Başımda pervaneler gibi
Dönüp durmayın hâtıralar…

🎯 Hâtıraların insanı sardığı, bunalttığı anlar. “Cama vurmayın” yakarışı yürek burkuyor.

Alıntı (Sayfa: 62)
Şiir: Güneşe Âşık Çocuk

Camlar arkasında görünen çocuk,
Eliyle güneşi gösterir durur.

Camlar arkasında düşünen çocuk,
Hırsından, camlara yumruk savurur.

Camlar arkasında bekleyen çocuk,
Üç mevsim, güneşin seyrine dalar;
Ve kışın güneşi özleyen çocuk,
Diliyle, buğulu camları yalar.

Güneşe kavuşabilmek için çocuk,
Gündüzün boş yere çırpınır durur.
Nihayet, nihayet geceleyin çocuk,
Koynunda güneşle beraber uyur.

🎯 Ulaşılamayana duyulan özlem. Çocuk masumiyetiyle örülmüş bir metafor şaheseri.

Alıntı (Sayfa: 58)
Şiir: Kar ve Hâtıralar

Kar yağıyor, yine kar, yine mahşer gibi kar.
Sanki güller içinde gülen taze kadınlar,
Bana beyaz buseler, beyaz buseler yollar;
Sanki güller içinde gülen taze kadınlar.

Bir rüya görür gibi gözümde sevinçler var.
Beyaz bir sükût işte: kar yağıyor, kar, kar, kar;
Sanırım ki uçuyor gözümde hâtıralar.
Beyaz bir sükût işte: kar yağıyor, kar, kar, kar…

🎯 Kar yağarken hâtıraların uçuşması. Melankolinin en şiirsel hali.

Alıntı (Sayfa: 54)
Şiir: Bir Kapı Açıp Gitsem

Ben bu dünyaya yanlış gelmiş olacağım ben,
Ben öyle her insandan, o kadar uzağım ben.
Yine bu gözlerimdir okşanacak şey arar,
Yoksa içimde başka bir dünya hasreti var.

Uyanır gibi birden bir korkulu rüyadan,
– O içimden sevdiğim, benim olan dünyadan –
Bir ses bana: “Gel!” dese, ben o sesi işitsem;
Kimsecikler duymadan bir kapı açıp gitsem!

🎯 “Ben bu dünyaya yanlış gelmiş olacağım ben” – Aidiyetsizliğin, yabancılığın en vurucu ifadesi

"Kötü öğrettiler bize matematiği; temel kavramları aşılayama­dılar." (S.222)