Alıntı (Sayfa: 50)
Şiir: Uykusuzluk

O kadar korkarım ki uykum kaçtığı gece,
Sanırım bir çöldeyim, gözlerimde susuzluk.
Hafiften serpilmeye başlayıp da gittikçe
Artarak tufan olan yağmurdur uykusuzluk.

Bir canım sıkılır ki uykum kaçtığı gece,
Sanırım ağlamakta başucumda bir çocuk.
Saatlerin yerine hafızam işleyince,
Yatağımda kıvranır dururum benzim uçuk.

Bu zalim uykusuzluk – yolumu kesen haydut –
İçimde bir çığlıktır, dudaklarımda sükût.
Dilsiz karanlıklarda beliren uykusuzluk.

İçimden dışarıya akseden bir yangındır.
Bana yalnızlığımı sezdiren uykusuzluk,
Koynumda boşluğunu duyduğum bir kadındır.

🎯 Uykusuzluğu bu kadar güzel anlatan başka bir şiir var mı? “Koynumda boşluğunu duyduğum bir kadın”…

Alıntı (Sayfa: 49)
Şiir: Yatak

Her gün aynı sabırla dönüşünü bekleyen
Yatağının açılmış kollarına koş çabuk.
Ey her sabah kahraman, her akşam mağlûp çocuk
Senin için göğsünü rüyayla çiçekleyen
Yatağının açılmış kollarına koş çabuk.

Ne mutludur geceler hem sana hem de ona.
Pek zalim bir gündüzün hâtırasından irak,
Dertleşir ve sevişir gibi fısıldaşarak,
Uykuyu bırakınız, buse gibi en sona;
Pek zalim bir gündüzün hâtırasından irak!

🎯 Yatağın kollarına koşmak… Gündüzün yorgunluğundan geceye sığınmak.

Alıntı (Sayfa: 45)
Şiir: Ömrümde Sükût

Çıngıraksız, rehbersiz deve kervanı nasıl,
İpekli mallarını kimseye göstermeden,
Sonu gelmez kumlara uzanırsa muttasıl,
Ömrüm öyle esrarlı geçecek ses vermeden.

Ve böylece bu ömür, bu ömür her dakika,
Bir buz parçası gibi kendinden eriyecek.
Semada yıldızlardan, yerde kurtlardan başka,
Yaşayıp öldüğümü kimseler bilmeyecek!

🎯 Sessiz, iz bırakmadan geçen bir ömrün hüznü. Herkesin içinden geçen.

Hayatta ben en çok babamı sevdim ✨ Can Yücel

#CanYücel #CanBaba #TürkEdebiyatı #ŞiirSokakta #EdebiyatDüşünürleri

"Dünya işleriyle biraz fazla uğraşıyorum, değil mi?" (S.221)

İlk kitabımla buraya bir başlangıç yaptım.
Güzel başlangıçlara vesile olsun..

İnsanlar, tam kötülüklerin­den temizlendikleri ve ilerde kurulacak yumuşak dünyada yer almaya hak kazandıkları sırada ölüyorlardı. (S.217)

Temiz ruhların, saf kalabilmek için, herhalde dünyanın pisliklerine bulaşmaması gerekiyordu.

KORKULU KÖPRÜ

Beşikten başlayıp mezara uzanan, Tenha ve korkulu bir köprüdür ömrüm. Ağır varlığımı aynı hızla her an
Bir baştan bir başa beyhude sürürüm.
"Haydi mezara koş" der gaipten bir ses. Gönlümse fısıldar: "Boş kalamaz beşik". Hep böyle tereddüt içinde ben bikes, Beyhude ararım bir kaçacak delik.

GİDİYORUM’

Çölde bir yolcu gibi yalnızlığım içimde Kavrulup gidiyorum.
Pervasız serçe gibi hep ganimet peşinde Savrulup gidiyorum.

Bir kış güneşi gibi bulutların esiri, Görünüp gidiyorum.
Ne belli bir yerim var, ne de sevdiğim biri, Sürünüp gidiyorum.

YALNIZLIK‘

Geniş, siyah gölgesi hayatımı kaplayan, Tepemde kanat germiş bir kartaldır yalnızlık. Kalp çarpıntdarıyla günleri hesaplayan
Bir benim, benim olan bir masaldır yalnızlık.

Gordüm yapraklarımın bir bir döküldüğünü, Baharda yaşamanın bilmedim nedir tadı.
Gemi yüzü görmeyen bir limanın hüznünü Kimsesiz gönlüm kadar hiçbir gönül duymadı.

Bir ayna parçasından başka beni kim anlar, Bir mum gibi erirken bu bitmeyen düğünde? Bir kardeş tesellisi verir bana aynalar; Aynalar da olmasa işim ne yer yüzünde?

“Dayı ne olur ölme dayı… Bugün bir Nisan olsun sen de bana kötü bir şaka yapıyormuşsun. Dayı ne olur aç gözlerini!”
YUSUF: (ağlayarak, Kemal’in kanlar içindeki bedenine sarılır)
“Dayı ne olur aç gözlerini… Dayı dayı dayım…”
ANLATICI:
“Her şey böyle bitseydi belki daha az yanardı canım ama öyle olmadı. İkizler hayata küstü… Cemre saatlerce tuvalette kalıyor, altına yapıyor… Ayşe kimsenin yüzüne bakamıyor… En kötüsü Yusuf. Dayısını katil diye kırdığı için pişman… İntikam uğruna o kadar çok kişi öldürdü ki…”
YUSUF: (silahını doğrultup anlatıcıyı vuran haliyle)
“Biz iyi tarafımızı dayımla birlikte toprağa gömdük… Kusuruma bakma kardeş. Bekle beni Kara Mithat, canını almaya geliyorum. Unutmadan dayı… Ahirette buluşabilecek miyiz?”

“Dayı ne olur ölme dayı… Bugün bir Nisan olsun sen de bana kötü bir şaka yapıyormuşsun!”
YUSUF: (ağlayarak) “Dayı ne olur aç gözlerini… Dayı dayı dayım!”
ANLATICI (Finalde): “Her şey böyle bitseydi belki daha az yanardı canım ama öyle olmadı…”
(Kitabın finalindeki duygusal ve dramatik zirve sahnesi – Final Bölüm)

“Şimdi sizi parçalara ayıracağım!” (daha önceki gruptaydı ama burası daha sert)
KEMAL: “İlk mermi suç aletine yani p*******, ikinci mermi tam göbek deliğine yakın bir yere… Sonra bilincini tam kaybetmeden bir tane de kafasına sıkardım.”
YUSUF: “Of dayı içim bir tuhaf oldu, senin içinde cani varmış.”
(Kemal’in intikam hayalini anlattığı karanlık ve çarpıcı diyalog – s. 69-70 civarı)

“Babası beni o adama sattı. O adam da bana tecavüz etti… Ben seni hep sevdim, hep seveceğim.”
KEMAL: “Keşke bunu önceden söyleseydin… Çok büyüyeceğim Sevda, göreceksin çok büyüyeceğim. Ankara benim olacak.”
SEVDA: “Gelirim Kemal, isterim Kemal. Ben seninle ölüme gelirim.”
(Sevda’nın Kemal’e gerçeği anlattığı duygusal ve güçlü sahne – s. 50-51)