Kalıcı olan tek geçmiş, içinizde sözsüzce yatandır.

O içimde bilinçsizce hareket eden kırılgan bir güç gibi.
Çünkü onun sayesinde insanlığımı ve… sevmeyi hatırlıyorum.

Bizler kontrol edemediğimiz her şeyden korkarız.

Ne kadar çok şey öğrenirsem, olup bitenleri bilmediğimi o kadar fark ediyorum.

Herhangi bir hükümdara tamamen biat ederseniz özgürlüğünüzü yitirirsiniz.

Özgürlük daima isyanla mı elde edilirdi?

Sen varoluş korkusu ile varoluş sevgisinin tek bir kişide birleştiği bir yerde yaşıyorsun.

Filmlerde ve dizilerde veya kitaplar da gördüğümüz o aşk malesef gerçek hayatta bulmak baya zor hele çoğu kişi sadakatsizliğin özentiligin kitabını yapmışken dillerde seviyorum diyip aslinda menfaatler seviliyorken aşıklar bir süre sonra birbirine doyuyorken aşk öldü kimse farkına bile varmadı

Ömer baba da zalimlere kafa tutarak mertçe gitmişti ölüme. Askerler Ömer babanın cesedini
arabanın arkasına atmış, kitapla bayrağı da yanına fırlatmıştı. Tabii ki cesedini görmeye bile
tahammülleri yoktu. Cesur olsalardı ölü bedenine bir şarjör mermi sıkmazlar, güçsüzleri
ezmezlerdi ama bunlar hiç Cesur değiller aksine korkaklıklarını zalimlikleri ile bastırmaya
çalışan aciz insanlardı. Ömer Baba’nın yaptıklarından sonra halk sokağa dökülmüştü.
Askerlerin elinde joplar, gazlar Uygur Türklerinin ise yalnızca koca yürekleri vardı.
Askerler göz yaşartıcı gazlarla joplarla halka müdahale ediyordu. Uygur Türkleri ise
“Kahrolsun Çin” sloganlarıyla askerlere karşılık veriyorlardı. Türkler mertti. Kadına çocuğa el
kaldırmazlar, güçsüzleri ezmezlerdi ama Çinliler öyle değildi. Çok kalabalık ve çok kalleş,
acımasız, insafın zerresi bulunmuyordu.
Halk yıllardan beri ezan sesine hasret kaldıklarının farkına varmıştı. Öyle ki ses semada
yükseldiğinde kalplerinde ferdasız bir titreme , huzur peyda etmişti. Cesaretleri geri gelmişti.
Hatta bazıları ezan sesini duyunca “Kurtulduk işgalden kurtulduk” diye sevinmişlerdi ama
maalesef öyle olmamıştı. Ömer Baba; uyuyan, korkmuş, yıldırılmış olan bu halkı uyandırmak
için şehadete yürümüştü. Elinden geleni yapan Ömer Baba’nın istedikleri olacak mıydı? Halk
küllerinden yeniden doğup mücadele edecek miydi yoksa yine boyun eğip sadece bir
kurtarıcı mı bekleyeceklerdi

Acı, bilincin yegâne kaynağıdır.
​"İnsan her şeyi kucaklayabilen bir varlıktır.
İnsan çok geniştir, ben olsam biraz daraltırdım."

"Duygularıyla hareket etmek terbiyesizliktir.
Yani kültürsüzlük, ilkesizliktir."

"Düşünmenin eşlik etmediği bu yaşamı kutsar ve bu insanlara üstünlük atfederseniz, onların sorumsuzluğunu ve şiddetini meşrulaştırmış olmaz mısınız?"

Ben mutlu olmamaktan fazlasıyla memnunum!
"Ne dünya dosttur sana, ne de dünya kanunu."

Gerçekler hep acıdır; acılar ise gerçek.
"Aşkın asıl sözünü dilsiz sükunet söyler."

"Vah zavallı adamcağız, vah!" demiş. "İnsanoğlu böyledir işte. Bir ömür boyu güzele ulaşmak için çabalar durur ama aşk ayağına geldiğinde birazcık sabır gösteremez.