Senin içinde iki kişi var: Olduğun kişi, ve olma potansiyelin olan kişi. İkisini birbirine ne kadar yaklaştırırsan “başardığını” hissedeceksin.

Kelime çözünürlüğü düşük olan zihinlerin duygu ve düşünce çözünürlüğü de düşük olur. İletişimi zorlaştıran şeylerden biri de çözünürlük dereceleri aynı olmayan söyleyenle dinleyen, yazanla okuyan unsurlar arasındaki bu uçurumdur. Bu nedenle, edebiyat eğitimi söz konusu olduğunda, işe önce dil konusuyla başlamak gerektiği kanısındayım.

İyi edebiyat bir derinlik sanatıdır. İnsanı kim ve ne olduğuyla ilgili derinden bakmaya zorlayabilir.

Nâzım’ın şiirleri dolgun içeriği ve tematik zenginliğiyle hayata ait pek çok şey anlatır. Onun bir dizesinden yola çıkarak söyleyecek olursam, Nâzım'ın şiiri bize "nerede başlayıp bittiğimizi," hatırlatır.

Burası; -amacı itibariyle-
zaten çok büyük.

Bizler onu daha da büyük yapacağız.

Bazen düşman öyle sinsidir ki, yüzüne masumiyet maskesi takar. Maskesini düşürmeden onu alt etmeye kalkarsan mutlaka bir şey kaybedersin.
-Sletzer Rupto Alogran

Yara izleri, insanın nerede hata yaptığını unutturmayan öğretmenlerdir.
-Gondar

Aynı ırklar, aynı sonlar, aynı klişeler... Siz de sıkılmadınız mı?
Fantastiğin o eski, tozlu raflarını devirmeye geldik. Elflerin emekli olduğu, orkların sustuğu ve yepyeni bir düzenin başladığı o yere davetlisiniz: Kıyametin Çocukları.
Ufacık bir hatanın değerlendirildiği, hiç bir zafiyetin es geçilmediği, iyilerin şansından kazanamadığı, aptal düşmanların olmadığı bir diyar.

"Fazla merhamet, bazen merhamet edilene ihanettir."
İmparator Sletzer Rupto Alogran

“Alışıyordum,
Öğreniyordum
Savaşıyordum,
Kusura bakma, az daha
başarıyordum…”

Ben
başıma gelenler değilim.
Ben başıma gelenlerden sonra
‘olmayı seçtiğim kişi’yim.

İnsanları ne birleştirir?
Ordular mı? Altın mı?

Öyküler!..

Dünyada iyi bir hikâyeden güçlü bir şey yoktur.

Onu hiçbir şey durduramaz.
Hiçbir düşman yenemez.

Parmak izlerimiz bile birbirinden tamamen farklı iken, neden sıradan bir hayatı kabullenelim?

Her birey, kendine özgü bir potansiyele ve hayata bakış açısına sahiptir.
Sıradanlık, sadece bir konfor alanıdır ve bize özgünlüğümüzü unutturur.

Kendi ışığınızı bulmadığınız sürece, başkalarının gölgesinde kalmaya mahkum olursunuz.

Hayat, bir başkasının kopyasını yaşamaktan çok, kendi benzersiz yolculuğunuzu inşa etmekle güzeldir.

Her birey bir sanat eseridir, bir başkasının şekline girmek yerine, kendi iç dünyanızı dışa yansıtmalısınız.

Kendi değerlerinize, tutkularınıza ve hayallerinize sadık kalın.

Sıradanlığı reddedin, çünkü siz farklı bir yolculuğun kahramanısınız.

“Unutmadım, unutamadım
Dinmedi fırtınam içimde.
Başucumdaki mektubun
Duruyor aynı yerinde.”

Benim önerim,
Mesajın tadını çıkartman,
sana iyi geleni yudumlaman
ve geri kalanı tükürmen.

Dünyanın yasası da bu değil mi zaten?