O güzel gözlerin hakkını
hangi ressam verebilir ki?

"- Ben dün akşam mühim bir karar verdim.
- Neye?
- Yaşamaya.
- Bu ne demek?
- Gayet sade, kendimi öldürmemeye."

"Ben senin;
Sevgilin,eşin,baban,ağabeyin,arkadaşınım..

Biri bitse biri kalır.
Seni hiç bırakmayacağım...."

“Bu sözler sana ait değil, olamazlar.

Birileri kulağına fısıldıyor olmalı.”

Sana izin veriyorum, git.
Git ve benim göremediklerimi gör, benim dokunamadıklarıma dokun, sevemediklerimi sev.
Dünyadan ve onun binbir halinden korkma!

“Daha çok anlat” dedim.
“Hoşuna gidiyor mu?”
“Çok."

Elimden gelse seninle sekiz yüz elli iki bin kilometre hiç durmadan konuşurdum.

“Bu kadar yola nasıl benzin yetiştiririz?”
“Gider gibi yaparız.”

“Sen!…
Benim zihnimde bir düş, bir düşüncesin. Bana şu anda dokunuyorsun.
Ama ben sana dokunamıyorum.

Çünkü düşlere dokunmak mümkün olabilir mi?”

Yazdığı aşk şiirlerini gece yarısına kadar fısıltıyla defalarca okudu.

“Niçin seninle bir pencere kenarında oturup konuşamıyoruz?
Niçin rüzgarlı sonbahar akşamlarında, sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinleyemiyoruz?

Niçin yanımda değilsin?"

“Şimdi ben gidiyorum. Fakat ne zaman çağırsan gelirim..” dedi.

Evvela ne demek istediğini anlamadım.
O da bir an durdu ve ilave etti.

“Nereye çağırsan gelirim!”

“Dünyada bir tek insana inanmıştım.
O kadar çok inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanma gücü bırakmamıştı.

Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkan olmadığını hissediyordum.

Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı;
çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi."

Ama bağışla beni, unutmuşum,
Yıldızını, güneşini, ayını, utanmadan.
Öyle köksüz günlerim gelmiş
bozkır çadırlarında çırılçıplak,
Unutmuşum ana demesini bile,
Öykünmüşüm türküsünü ellerin,
Ağzıma bir kara düşmüş, bağışla beni.

İşte and içiyorum,
Bütün ölüler adına,
Bütün gençler, bütün doğacak çocuklar adına,
Varacağım deyişine gündüz gündüz,
Varacağım Tanrı'ya dek,
Soluğumda soluğun.

Seslenir seni bana "ova"m, "dağ"ım,
Nere gitsem bulur beni arınmış.
Bir çağ ki akar ötelere,
Bir ak.. ki yüce atalar, bir al.. ki ulu oğullar,
Türkçem, benim ses bayrağım...

İnsanın en büyük hatası,
bir başkasının onu mutlu etmesini beklemesidir.

Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim.

Sen bana dünyada başka bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.

Sevdiğiniz çiçek milyonlarca yıldızdan yalnız birinde bile bulunsa yıldızlara bakmak mutluluğumuz için yeterlidir. ‘Çiçeğim işte şunlardan birinde,’ deriz.