İnsanlar, tam kötülüklerin­den temizlendikleri ve ilerde kurulacak yumuşak dünyada yer almaya hak kazandıkları sırada ölüyorlardı. (S.217)

Temiz ruhların, saf kalabilmek için, herhalde dünyanın pisliklerine bulaşmaması gerekiyordu.

Bu yaşantının da sonu kötü bite­cek albayım. Bizim gibilerin hayatında güzellikler, kısa süren aydınlıklardır.

Çocuk kalmak iyiymiş. Biz de iyi kaldık albayım; me­deniyet bizi bozamadı.

Oyunun sonunu merak edecek gücü kalmamıştı, her zaman olduğu gibi. Bir merak etseydi, sonumuz böyle olmazdı öğretmenim.

Divanın ya­nındaki alçak masada, iki koltuğun arasındaki sehpanın üs­tünde, yatak odasındaki tek gözlü komodinin rafında, hatta tuvaletin camsız kısmında (cam, bütün tuvaletin üstünü kap­lamaya yetmemişti) bir iki sayfası okunmuş kitaplar duruyor­du. (Evdeki bütün mobilya da, bunlardan ibaretti.) Bu kitap­ların üzerine başka kitaplar birikti. Evin orasında burasında küçük kitaplıklar meydana geldi.

Zaten kitap okuyacak gücü kalmamıştı. (Oysa bu eve, bü­tün çeyizini teşkil eden üç yüz on dört kitapla gelmişti) Bir­ kaç satır okuyunca göz kapakları ağırlaşıyordu.

"iyi. Yaz bakalım: Gerçek, başkalarının bize uy­gulamaya çalıştığı tatsız bir ölçüdür." "Birimi var mı Hikmet Amca?" "Birimi insandır." Salim, kalemin mavi tarafını ağzı­na soktu, ucunu ıslattı, insanın altını çizdi.

Kötü bir sözü herkesin söylemesi, o söze bir gerçeklik ka­zandırmaz.

Bir yaşantıyı tam bitirmeli. Hiçbir iz kalmamalı on­dan. Yeni yaşantılar için.

Şimdi nerede oturuyorsun? deme­diler de şimdi nerede çalışıyorsun? diye sordular: Gerçek bir ilgisizlik. Kaç yıldır ortalıkta görünmüyorsun, sen de nereden çıktın? bile demediler; bu kadarcık bir ilgiyi bile çok gördüler bana.

İnsanlardaki zavallılığı, önce çocuklar seziyor galiba.
Delileri de önce onlar kovalar.

Damat sevgi­si, albayım, insan sevgisine oranla çok kısa sürüyor.

İnsan birbirine benzeyen bütün ya­şantılarını kesintisiz sürdürmeli albayım; çok uzun bir gün boyunca, hayatının bütün içkilerini içmeli mesela.

Söyle evladım, diye teselli ederdi annem beni. Söyle de içine hicran olmasın. Hicran oldu anne.