Parayı, pulu, gösterişi tutku haline getirmek yerine aklımızı tutku haline getirirsek mutluluğa açılan kapıdan içeri adım atmış oluruz.

İnsan doğası gereği yok olmak istemiyor; kendisi yok olacak olsa da işleriyle bu dünyaya iz bırakmak istiyor.

Başarılı olmanın tek yolu çok çalışmak, iz bırakmanın tek yolu ise hiç kimsenin göremediğini görebilmektir.

Birilerinin ebedi masum olduğu ve kuralları belirlediği bölgede herkes bir gün mutlaka suçlanabilir.

İnsanın kendi çıkarlarını ve iyiliğini kendinden bile fazla gözeten birisine bağlanmaması için ruh hastası olması lazım.

Coğrafyandan kopabilirsin ama coğrafyanı kendinden koparamazsın.

Kadın isterse, her şeyi başarabilecek güce ve kudrete sahiptir.

Kendinden çok bahsedenden uzak dur.

Telefonum çalıyordu ve belli ki birazdan, hayat bana güzel bir hediye vermek isteyecekti.

Bundan başka, Efendiler, nankör ve bencil idiler… Millî ülkü ve millî teşkilâtın kısa bir zamanda sağladığı şeref ve varlığı küçümsüyorlardı. Ortaya çıkmış olan durum ve varlığın kolayca elde edilmiş olduğu zannına ve anlamsız korkusuna kapılmakla, çirkin gururlarını tatmin sevdasına düşüyorlardı…

Erzurum’da, Sivas’ta söylenmiş ve tespit edilmiş bir adı, olduğu gibi kabul etmek, küçüklük olmaz mıydı?! O addan daha anlamlı bir ad mı yoktu?!

Evet, işittik Efendiler; varmış: “Fellâh-ı Vatan Gurubu”.

Efendiler, milletin emel ve gayelerinin, kısa bir programın temelini oluşturacak şekilde topluca ifadesi de görüşüldü. Misak-ı Millî adı verilen bu programın ilk karalamaları da bir fikir vermek maksadıyla kaleme alındı.
İstanbul Meclisi’nde bu ilkeler gerçekten toplu bir şekilde yazılmış ve tespit
olunmuştur.

Bu kongrelerde alınan kararlara bağlı olduklarını bildirdikleri için, milletçe vekil seçilen kimseler, herşeyden önce, bu kararlara bağlı şahıslardan oluşan ve bu kararları ilân eden dernekle ilişkili bulunduklarını gösterir ad taşıyan bir grup kuracaklardı: “Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti Grubu.” İşte bu grup,millî teşkilâta ve dolayısıyla millete dayanarak, her nerede olursa olsun, milletin kutsal gayelerini cesaretle dile getirecek ve savunacaktı.

Millet, tarihin ancak devletlerin yıkılış ve çöküş gibi bunalımlı zamanlarında kaydettiği çok önemli ve tehlikeli anları yaşıyordu. Böyle anlarda, talih ve kaderini doğrudan doğruya kendi eline almakta gaflet gösteren milletlerin, gelecekleri karanlık ve felâketlerle doludur.

Türk milleti, bu gerçeği anlamaya başlamıştı. Bu kavrayış sonucuydu ki,
kurtuluş ümidi vaadeden her samimî işarete koşmaktaydı. Ancak, bir toplumun uzun yüzyılların uyuşturucu yönetim ve terbiyesinin etkisinden bir günde, bir yılda kurtulup serbest kalabileceğini düşünmek ve kabul etmek doğru değildir.

Wilson Prensipleri: Bu prensiplerin 14 maddesinden Türkiye ile ilgili olanları vardı. Zaten, yenilmiş ve Ateşkes Anlaşması imzalamış Osmanlı Devleti, bu prensiplerin gönül okşayıcı ve göz aldatıcı manzarasıyla bir süre oyalandı.

30 Ekim 1918 tarihinde imzalanan Mondros Mütarekesi’nin maddeleri ve bu maddeler arasında özellikle yedincisi, beyni yakan ateşten bir zehirdi.Yalnız bu madde, vatanın geri kalan kısmını düşmanların işgal ve istilâsına hazır bulundurmaya yeterdi.

İnsaf ve merhamet dilenmek gibi bir ilke yoktur. Türk milleti Türkiye’nin gelecekteki çocukları, bunu bir an akıllarından çıkarmamalıdırlar.