Kişi mutlu görünüyorsa, insan bu durumdan gönülden mutluluk duyabilir. Sevgi budur. İnsanların birbirlerini kısıtladıkları ilişkiler eninde sonunda bozulur.

Ama insana yalnız hissettiren şey tek başına olması değildir. Yalnızlık çevrende insanlar varken, toplum ve topluluk hayatı yaşarken, onlardan dışlanmış hissetmektir. Kişinin kendini yalnız hissedebilmesi için başkalarının olması gerekir. Yani kişi ancak sosyal bağlamlarda "birey" haline gelir.

Mutsuzluğunu geçmişine ya da çevrene yıkamazsın. Aslinda beceriksiz değilsin. Sadece yeterli cesaretin yok.

Yaşam tarzımızı değiştirmeye çalıştığımızda, cesaretimizi sınarız. Değişim kaygı yaratır, değişmemekse hüsran. İkincisini seçtiğinden eminim.

Şu anda mutsuz olmanın nedeni senin “mutsuz olmayı" seçmiş olman. Talihsiz koşullarda dünyaya gelmiş olman değil.

Önemli olan, kişinin neyle doğduğu değil o malzemeyi nasil kullandığıdır. Y ya da başka biri olmak istiyorsun çünkü doğuştan gelen şeylere odakanıyorsun. Bunun yerine elindeki malzemeyle neler yapabileceğine odaklanman gerek.

Tamamlanmamış bir cümledir insan.
Yalnızlığıyla bile bir araya gelemeyecek kadar ıssız.

Insanlara bir şeyler anlatmaya çalışmak buharlı bir cama yazı yazmaya benziyor. Özenle yazıyorsun, apaçık belli oluyor anlattıkların. Sonra silinip gidiyor.

Bütün bunlar bir tarafa ben sadece anlatmak istiyorum.
Yalnızlara özgü delice bir istekle anlatmak istiyorum. Her yalnızın aradığı bir fırsattır anlatabilmek.

"Bil ki ey sevgili!
Ben seni aklımdan hiç çıkarmadım;
ben sadece aklımı çıkardım.
Ve böyle bilsin bütün dünya, ben aklımı senin râmına değil, senin uğruna senden çıkardım."*

*Dücane Cündioğlu, Cenab-ı Aşk’a Dair

Ansızın kendimi açık denizde buldum ama buna hiç hazır değildim.
İyi de buna hazır olan var mıdır ki?

Ruhun gerçekten karanlıklar içine düştüğü gecede saat daima sabahın üçüdür.

Özgürlük eğreti dengedir, biraz ortama ait olmamaktır.

Hiçbir belirti göstermeksizin, hatta hiçbir şey hissetmeden, kendimi yok olmuş gibi hissediyor, beni çevreleyen her şeyden kopuyordum ama aynı zamanda tüm duyularım keskinleşiyordu.

KAPAK KIZI ÜÇLEMESİ

“Aynı hikayeye farklı ruhlardan bakabilmek”

Kapak Kızı serisi insanın içindeki kırıkları, sınıfsal utancı, görünme arzusunu, sevgisizliği ve yıllarca taşınan yalnızlığı anlatıyor. Zincirin ilk halkası anne-baba meselesi. Bütün karakterlerin kaderini belirleyen görünmez merkez gibi. Okudukça anlıyorsun ki çocuklukta eksik kalan sevgi, yetişkinlikte karaktere dönüşüyor. Kimsenin tamamen masum olmaması da kitabı güçlü yapan şeylerden biri.

İlk kitap olan Kapak Kızı daha çok bir “görüntü” romanı gibi. Herkes birbirine bakıyor ama kimse birbirini gerçekten görmüyor. Şebnem’in güzelliği, toplumun ona biçtiği rol, erkeklerin ona yüklediği anlamlar…

Yeşil Peri Gecesi ise bence üçlemenin en sarsıcı halkası. Çünkü Şebnem’in “neden böyle biri olduğunu” görmeye başlıyoruz. Bir insanin bazen kötü olduğu için değil, yıllarca sevilmediği için kırıcı olduğunu görüyoruz. Şebnem görülmek için bedenini kimliğe dönüştürmüş insanların sembolü gibi.

Osman ise üçlemenin en sessiz ama en derin tarafı. bu kez merkezde “arka planda kalmış” bir erkek var. Osman’ın hayata karışamayan hâli, silikliği, içe kapanıklığı.. O özgüvenin içindeki boşluğu ve küçük kırılmaların insanı nasıl yok ettiğine şahit oluyorsun.

Karakterler ne tamamen iyi ne de tamamen kötü. Her karakter biraz mağdur, biraz suçlu. Gerçek hayatta olduğu gibi. Çoğu sevgiyi sağlıklı öğrenmemiş insanlar. Bu yüzden ilişkilerinde sevgiyle bağımlılığı, şefkatle sahip olmayı, arzuyla değeri birbirine karıştırıyorlar.

Son olarak şunu söyleyebilirim ki seriyi tamamladıktan sonra etkisinden psikolojik olarak çıkamıyorsunuz. Derin ve uzun anlatımlar okuyucuyla karakter arasında bağ kurmayı kolaylaştırıyor fakat yollarımız ayrılırken üzerimde çok sarsıcı bir etki yarattı. Sanki bir yerden Şebnem çıkıp hikayeyi bir de tekrar ondan dinleyecekmişsiniz gibi ya da Osman’ın kucağınızda ağlama ihtimali gibi bir gerçekçilikle kalıyorsunuz.