Adı "Hübel'e çevrilerek Kybele Mekke'ye de götürüldü ve Kâbe'ye dikildi. Yalnız, Kâbe'ye konulurken bir kolu kırıldığı için Kureyş kabilesi ona bir altın kol yaptırdı. Onun çevreside tavaf edilirdi. Kıble sözü Tanrıçanın adındandır. Uhud Savaşında Ebu Süfyan muzaffer olunca, "Ulu Hübel" diye naralar atmaya koyulmuştu. Hazreti Peygamber, "Allah-ü Alá vel ecel!" sözleriyle yanıtlamıştı.
Syf 84

simine göre sönüp canlanmasını simgeler. Attis, Suriye'ye geçince adı, İbrani dilinde "Efendimiz" anlamına Adon oldu. Hatta Tevrat ve Zebur'da tek Tanrıya Adonay diye seslenilir. Bu sözü Grekler, Adonis'e çevirdiler ve Adon'un sevgilisi Astarte ya da Astoreth'i, Aphrodite'ye dönüştürerek onu Aphrodite'nin sevgililiğine memur ettiler. Yalnız Suriye'de her yıl kışa doğru Adon'u bir yabandomuzu öldürüyordu. Bundan dolayı Samilerde domuz eti lanetli sayıldı ve tabu, yani yasak edildi.
Syf 82

Yeryüzünü ısıtıp gebe bırakan güneştir. Belki bizce bugün aya oranla güneş daha önemlidir. Ama matriyarkal bir dünyada güneşin görevi yeryüzünü yani büyük anayı ısıtmak ve onu ürünlere gebe bırakmaktı. İşte onun için ilkbaharda doğan ve sonbaharda ya da kışın ölen Tanrıdır. İlk insanlarca hayat sürekli değil ama ayrılma ve kavuşmadan oluşan bir gidiş geliş sayılırdı. Onlarca hayat arzu, sevgi ve yırtılışın etkisinden sonra gençlikle yenileşen, yeni baştan doğan bir varlıktı.
Syf 82

Pelops parçalanıp pişirildikten sonra, Zeus'un buyruğuyla parçaları bir kazana konur. Büyük kazan kaynayınca Pelops, oradan dipdiri ve gövdesi tam olarak çıkar. Pelops öyle bir güzellikle parlar ki, Poseidon ona hemen âşık olur ve altın atlarla çekilen bir arabayla onu Olympos'a taşır. Zeus'un Ganymedes'e yaptığı gibi, Poseidon da, Pelops'u yatak arkadaşı yapar. Bu efsanenin bu biçimi alması, Yunanistan'da gulamperestliğin (oğlancılığın) geliştiği zamana ilişkin ve Ganymedes efsanesinden sonradır.

Ana Tanrıçanın birçok adları arasında "Ma", "Na", "Nana", "Ana" ve bunlardan "Marian", "Aymari", "Mariyamne" adları hasıl oldu. Bunlar arasında batıya gidenler "Marianne" oldu, bugün Fransa'yı temsil eden kadının adı budur. Suriye'ye gidenler "Meryem" oldu; Ermenilerde "Anaitis" oldu. Bursa Olympos'u (Uludağ) dolaylarına her ne kadar sonra Misya dendiyse de, daha önce Tanrıçanın adından "Mariyandin" denirdi. Herodotos bu adı kullanıyor. Troyalılar ana Tanrıçaya, "Mirin" diye tapıyorlardı. İlyada'nın 314. dizesinde, "Ölümsüzler ona cömert endamlı Mirin diyorlardı" denmektedir.
Syf 74

Zeus zamparanın biridir. Dişi kulları arasında gözüne kestirdiklerini boğa, kuğu kuşu, bulut ve daha birçok biçimlere girerek ayartır. Kullarına ettiği muamelede adaletin zerresi bile yoktur. Bu Tanrılara ve yarı Tanrı kahramanlara (hero'lara) değgin efsanelerin hiçbirinde örneğin Perseus ve Theseus'a ait olanlarda insancıl bir özellik ve duygu yoktur. Bu çeşit bir özellik ancak Anadolu ile ilgili efsanelerde görülür. İnsanın insancıl karakterini ortaya koyan mitler arasında Philemon ve Baukis miti dikkate değer.
Syf 69

Tanrılar ulusların sosyal durumunu temsil ederler. Yunanistan'ın Olymposlu Tanrıları da oranın derebeylik çağını gösterir. Birçok ulusların Tanrıları dünyayı yarattıklarını iddia ederler. Zeus ve kızı kızanları hiç o iddiada değillerdir. Onlar kendilerinden önceki Tanrıları bozguna uğratıp altederler. Zeus, Tanrılar Tanrısı olur. Dediği dedik ve kestiği kestik başağadır.
Syf 69

Dünyada hiçbir konu için -Çanakkale'nin küçük bir köşeciğini kaplayan-bu Troya üstüne yazılanlar kadar çok yarı yazılmış değildir. Bu efsane Peloponez'den (Mora Yarımada sından) grien Akha'lar ile Troya halkı arasında ticaret, ve çıkar kaygılarıyla yapılmış olan gerçek bir savaştan doğmadır. Bu savaşın İsa'dan önce on ikinci yüzyılda yapıldığı muhakkak gibidir. Homeros'un llyada'sine göre bu savas Troya krati ihti var Priamovun oğlu Paris tarafından Troya'ya kaçırılan dünya güzeli Helene'yi geri almak için Akhalar tarafından yapılmıştır.

Dünyanın her neresinde bir insan topluluğu kurulduysa bu topluluklar başlangıçta muhakkak matriyarkal idiler. Yani babaların ve erkeklerin değil ama anaların ve kadınların egemen oldukları bir toplum. Çünkü kadınların dünyaya insan doğurdukları, ama erkeklerin çocuk doğurmadıkları görülüyordu. Sebep ile sonuç arasında geçen dokuz ay ise, doğumda erkeğin payını göstermeyecek kadar uzundu. Dünyanın her yanında toplumlar matriyarkal idi. Cenaze namazında anaların adlarının anılıp babalarınkinin anılmaması bu matriyarkal zamandan kalmıştır.

Amazonların Anadolu için büyük önemi vardır. Çünkü İzmir'in, Efesos'un ve Anadolu kıyısındaki daha birkaç kentin ilk önce Amazonlar tarafından kurulduğu ısrarla ileri sürülmekte, hatta İzmir, Efesos, Mirina, Grineum, Kyme sözcüklerinin de bu kentleri kuran Amazonların adları olduğu söylenmektedir.

Ege Bölgesinin bir kısım efsaneleri Yunanistan'a, ama çoğu Anadolu'ya aittir. Bu efsanelerin batılılarca hemen hepsi Yunanistan'a mal edilmiştir.
Syf 12

Hazreti Peygamberden çok önce Anadolu'nun büyük Tanrıçası Kybele Mekke'ye götürülerek tapınılmak üze-re Kâbe'ye konmuştu. Namaz kılınırken "kıble" sözü Anadolu Tanrıçası Kybele'nin adıdır.
Syf:11

Hazreti Peygamberden çok önce Anadolu'nun büyük Tanrıçası Kybele Mekke'ye götürülerek tapınılmak üze-re Kâbe'ye konmuştu. Namaz kılınırken "kıble" sözü Anadolu Tanrıçası Kybele'nin adıdır.