Yahu, bu insanoğlu anlamadığı bir laf oldu mu ağlıyor demek... Bak, demin efendiler, Allah razı olsun, nutuk çektiler. Anladık mı? Yok... Gelgelelim ağladık. Şimdi de Bedir Hoca Arabi üzerine dua okur. Ne anladık? Hiç... Velakin ağlamaktan gözpınarlarım kurudu, ötey gözüm de kör olacak. Demek bu beni beşer, anlamadığı söze ağlıyor, he mi?

Ne demeye Zübükzade'yi yerden yere vururuz? Bu politika ne demek arkadaşlar? Propaganda demek. Propaganda ne demek? Yalan dolan demek. Şimdi eğri oturalım doğru konuşalım, aramızda Zübükzade'den yalancı dolancı var mı?

Biz neden böyleyiz? Öyle ya canım, bu anasının oğlu, babası bellisiz Zübük başımıza getirmedik bela bırakmamış. Hepimizin ayrı ayrı canını yakmış. Biz herbirimiz bunun ipini çekmeye gönüllüyüz, öyleyken neden bu uğursuzu daha aramızda yaşatırız, neden yalanlarına inanmayız da inanır görünürüz? Benimkisi korkudan... “Korku dağları bekler," demişler. İnsan yüreği dağ olsa bunca yalanın saldığı korkuya dayanamaz.

Sen bu bizim Zübükzade İbraam'ı bilmez gibi konuşuyorsun. Yahu bu İbraam, gazetelerde resmini gördüğü vekille hemen kendini arkadaş bilmez mi? Şimdi bu vali hazretleri Zübükzade'ye ne yapsın? Hadi Bey'le arkadaş olmadıklarını nerden bilsin... Gidip bir vekile de, "Zübükzade İbraam çok yakın arkadaşınız mı?" diye soramaz ya... Gördün mü, isteristemez herif yutacak bu dolmayı... Ne demişler: "İt kağnı gölgesinde yürür de kendi gölgesi sanırmış." Bu bizim Zübük de şimdicik veklin gölgesine girdi işte. Sen de allasen, bilmez gibi konuşuyorsun.

Şimdi en azgın muhalifler bile tersyüz edip hükümetten yana olup küplerini doldurmaya çalışırken, senin bu yaptığın nedir?
(...)
Bu da o, şu da o... Bunların hamurunun mayası bir. Hangisinden hükümet kursan, öbüründen ayırdı olmaz heyri. Kalaycı Kör Nuri ile Kasap Osman yoldalarmış. Önlerinden giden kağnının tekeri, öküzün saldığı yerdeki taze fışkının üstünden geçince, fışkıyı ikiye bölmüş. Kör Nuri hemen Kasap Osman'a, "Bak ağa fışkıya," demiş, "birken iki oldu. Bu da o, şu da o..."

Yani uzun lafın kısası, diyeceğim şu ki, bir ordu asker üstüne yürüse bu Zübükzade, “Aman aslanlar, sizin kumandan paşanız benim canciğer ahbabım, söyleyeyim de hepinizi onbaşı yapsın..." diyerek askerlerin ellerindeki silahları, hem de kendisi istemeden rüşvet diye bıraktırır.
Azrail bu herifin canını almaya gelse, kendi canını kurtarmak için pabucunun tekini bırakır da zor kaçar. Bey, böyle bir namussuzun eşi benzeri nerde görülmüş...

Kadın dediğin, erkeğin elinin kiri. Boşayıp elini yıkadı mı, bitti. Okumuş yazmış bir kadın alır, öyle ya... Bu adam bikere siyasete gözünü dikmiş. Böylesinden korkulur. Bunun yapmayacağı kötülük yoktur.

Yaa... Acep Zübükzade'ye gelecek olan vekil miymiş?
- Tövbe de! Vekil gelirse, benim bildiğim Zübükzade katiyen kabul etmez, kapısından kovar. İlle başvekili ister.
Heyri, göz göre göre, evime hükümet erkânı geldi, diyerekten bütün kasabayı kandıracak, he mi? Sonra da hükümete akıl verdim diye gert gert gerinecek. Ulan, senin verdiğin akılla küçük su dökmeye giden, kademhanenin çukuruna düşer be!
Syf 13

Bey, bu bizim Zübükzademiz böyle bir Zübükzade... Ankara'ya gidip de bilmediği bir otelde kalsa, sabah sabah başını pencereden sokağa sarkıtır, "Ve aleykümselaaam, Başvekil Bey!" diye bağırır da, otelciyi de, ordakileri de başvekilin arkadaşı olduğuna inandırır.
Bu Zübükzade memleketimizin bir yüzkarası ama, neylersin bey, bikez mevcut bulunmuş; atsan atılmaz, satsan satılmaz. İsteristemez çekeceğiz bu namussuzu. Başka hiçbir umarımız yok.
Syf 10

"İt kağnı gölgesinde yürür de
kendi gölgesi sanırmış."
Syf 4

Yaratılış insanı pek topraktan yaratmadı. Çünkü, insan toprak yemez. Ağaçlar açılmış avuçlara benzeyen yapraklarıyla güneş ışığını toplar ve hidrokarbona çevirir. İnsanların gıdası işte bu güneş ışığıdır. İnsan topraktan değil, güneş ışığından oluşmuştur. Bunu anlayan insana her dilde, aydın, münevver, vb. derler, ki bu ışıklı demektir. İnsanların çocukluk çağında Anadolu'da bu ışık yanmaya başlayınca ağaçta Dryad diye hayat dolu bir varlık sezilmeye başlandı.
Syf 122

Eros. Zeus'tan ambrosia, yani içilince insana ölümsüzlük veren şaraptan aldı. Psykhe, yani insan gönlü ölümsüz oldu. Gönül ile sevgi biribirine kavuşunca hiç ayrılabilir mi? Eros kızın gözlerinden uykuyu sildi, ona, "Artık birlikte yaşayacağız ve ölümlü insanlara biribirlerini sevmeyi öğreteceğiz!" dedi. Bu çiftten gençlik ve sevinç doğdu.
Syf 112

Çeşitli Herakles'lerin ortak özelliği, sonunda ateş üzerinde yanmaktır. Yunanlıların Herakles'i, yandıktan sonra gök gibi gürleyerek bulut halinde göklere çıkar.
Herakles Olympos'a gelince, Zeus'un şarap dağıtıcısı Hebe ile evlenir. Zeus, Hebe'nin yerine Ganymedes'i alır. Hebe, Hitit Tanrıçası Hepa'dır. Hepa Filistin'e varınca Havva olur. Çünkü Sami dillerinde "p" harfi ya "b" ya da "v" harfine çevrilir. Havva, Ürselim'in (Kudüs) koruyucusu Adem denilen yarı Tanrıyla evlendirilir.
Syf 97

Dionysos çoğu kez genç ve güzel bir delikanlı olarak gösterilir. Sözde onun öldüğünü görende keder kalmıyordu. Hatta insanın çıldırtıcı bir neşeyle dans edesi geliyordu. Ona yapılan bazı dualarda "Dionysos dağlardan gel, bizlere yitirmiş olduğumuz eski gülüşlerimizi ver!" denirdi. Birbirlerini öldürmeye kalkışanlar, Dionysos'u o galip gülüşüyle görünce, sanki yaramazlık ederken yakalanan çocuklar gibi birbirinden utanırlarmış.
Syf 93

Ortaya yeni bir din çıkınca, çoğu kez eski dine karşı bazı özveriler yapmak zorunda kalır. Patriyarkal baba Zeus gelirken, matriyarkal ana Kybele'ye inananlarca özveri de gerekti. Bundan ötürü Kybele, baba Zeus'u Girit'te Diktys mağarasında dünyaya getirdi ve böylelikle Tanrı anası oldu. Ephesos Artemis'ine inanmış, fakat Hıristiyanlığı kabul etmiş olan Ephesoslular, Hıristiyanlığın 431. yılında Ephesos'ta toplanan ve Meryem Ana'nın sıfatlarını saptayacak olan kilise büyüklerini zorlayarak Meryem Ana'ya Tanrı anası niteliğini verdirdiler. Böylece Meryem Ana, Kybele gibi Tanrı anası oldu.
Syf 85